5.5.1 Inleiding

In par. 3.3.4.14 schreef ik dat kapitaalverschaffers op grond van de wet niet alleen een ‘los’ agenderingsrecht hebben, maar ook een convocatierecht waarin een agenderingsrecht ligt besloten. Uit hoofdstuk 4 blijkt dat dit wettelijke convocatierecht een veel langere geschiedenis kent dan het wettelijke agenderingsrecht. Het agenderingsrecht is als het ware uit het convocatierecht voortgekomen. In par. 5.1 tot en met par. 5.4 behandelde ik de voorwaarden die aan het gebruik van het wettelijke agenderingsrecht worden gesteld. In de hierna volgende paragrafen ga ik in op de voorwaarden die aan het gebruik van het wettelijke convocatierecht worden gesteld. Waar nodig en mogelijk verwijs ik terug naar de paragrafen die gaan over de aan het agenderingsrecht gestelde voorwaarden.

Bij de behandeling van de voorwaarden moet steeds worden bedacht dat de systematiek van het wettelijke convocatierecht bij de NV (art. 2:110 en art. 2:111 BW) verschilt van die bij de BV (art. 2:220 en art. 2:221 BW). Bij de NV kunnen kapitaalverschaffers onder voorwaarden door de voorzieningenrechter worden gemachtigd om een algemene vergadering bijeen te roepen. De voorzieningenrechter wijst het machtigingsverzoek af indien hem niet is gebleken dat de kapitaalverschaffers voordien aan het bestuur en de rvc een convocatieverzoek hebben gericht. Bij de BV zijn het bestuur en de rvc verplicht een convocatieverzoek te honoreren, tenzij een zwaarwichtig belang van de vennootschip zich tegen het houden van een vergadering verzet. Wordt geen uitvoering gegeven aan het convocatieverzoek dan kunnen de kapitaalverschaffers de voorzieningenrechter om een machtiging tot bijeenroeping verzoeken. Het NV-recht legt de nadruk dus op het machtigingsverzoek, waarbij een voorafgaand, niet-gehonoreerd convocatieverzoek een voorwaarde voor toewijzing van de machtiging is. In het BV-recht is een niet-gehonoreerd convocatieverzoek ook een voorwaarde om de machtiging te kunnen krijgen, maar wordt de mogelijkheid om om een machtiging te verzoeken meer gezien als een remedie voor het geval het bestuur en de rvc de verplichting tot bijeen- en oproeping niet nakomen.1