9.6.2 Begrotings- en economische unie

Over de plannen voor een begrotings- en economische unie bevat het eindrapport ‘Naar een echte Economische en Monetaire Unie’ twee opvallende punten. Het gaat in op het idee van een begroting voor de gehele eurozone (‘een begrotingscapaciteit voor de EMU’) en het stelt contracten voor tussen de lidstaten en de EU-instellingen.

Met een begroting voor de eurozone wordt een financiële voorziening bedoeld die kan zorgen voor het opvangen van landspecifieke schokken.1 Bij een volwaardige begrotingsunie hoort volgens het rapport, naast een dergelijke begrotingscapaciteit, op langere termijn ook een Europees ministerie van Financiën.2 Een begroting voor de eurozone kan volgens het rapport tevens een passende basis bieden voor de gemeenschappelijke uitgifte van schuldpapier, de zogenoemde eurobonds.3 De lidstaten hebben dit plan voor een eurobegroting vooralsnog afgekeurd.4

Met betrekking tot de economische unie stelt het rapport individuele contractuele afspraken voor die de lidstaten van de eurolanden met de EU-instellingen zouden maken over hervormingen die de groei en werkgelegenheid bevorderen.5 Het doel hiervan is het realiseren van meer economische coördinatie, zodat macro-economische onevenwichtigheden worden voorkomen, aldus het rapport. Ook over dit punt is nog geen overeenstemming bereikt.

De plannen om de democratische legitimiteit te versterken, de laatste bouwsteen van het rapport, zijn weinig concreet en bevatten niets meer dan het idee van ‘een grotere betrokkenheid van het Europees Parlement’ en het voorstel om de nationale parlementen ‘op passende wijze’ bij de ontwikkelingen te betrekken.