9.1 De tweede herziening van het Stabiliteits- en Groeipact: het six- pack

Al snel na het oprichten van de Europese noodfondsen, vonden de lidstaten het nodig om extra maatregelen te nemen om nieuwe crises te voorkomen. Het rapport van de taskforce onder leiding van Van Rompuy van 21 oktober 2010 vormde daarbij het uitgangspunt. Niet alleen bevatte dit rapport aanbevelingen voor een permanent stabilisatiemechanisme, ook pleitte het voor beter economisch bestuur binnen de EU en de eurozone.1 Bij het onderschrijven van het verslag van de taskforce uitte de Europese Raad het streven om uiterlijk in de zomer van 2011 overeenstemming te bereiken over concrete voorstellen hiertoe.2 Dit gebeurde uiteindelijk in oktober 2011.3 Het zogeheten six-pack, bestaande uit vijf verordeningen en één richtlijn, trad in werking op 13 december 2011 en wijzigt, zes jaar na de laatste herziening, het Stabiliteits- en Groeipact.4

Het six-pack bestaat uit drie belangrijke wijzigingen: aanpassing van het multilaterale toezicht in het kader van het preventieve deel van het Stabiliteits- en Groeipact (Verordeningen 1175/2011 en 1173/2011), aanpassing van de buitensporigtekortprocedure in het kader van het correctieve deel van het Stabiliteits- en Groeipact (Verordeningen 1177/011 en 1173/2011) en invoering van de macro-economische onevenwichtighedenprocedure (Verordeningen 1176/2011 en 1174/2011). Na het bespreken van deze wijzigingen, zal Richtlijn 2011/85/EU aan bod komen, die eveneens deel uitmaakt van het six-pack. Deze paragraaf wordt afgesloten met enkele opmerkingen over algemene punten rondom de tweede herziening van het Stabiliteits- en Groeipact en een conclusie.