3.5.1 Codificerende bundeling uitgangspunt

Bundeling door integratie of herschikking is in deze studie gepresenteerd als een mogelijkheid om wetssystematische tekorten op te heffen.1 De aandacht van de wetgever moet zich daarbij logischerwijs in de eerste plaats richten op de te bundelen wetssystemen en niet op de daarvan deel uitmakende regels. Het gaat er bij bundeling immers om dat bestaande, samenhangende regels ook samenhangend een plaats krijgen in hetzelfde wetssysteem. Dat betekent dat de wetgever in beginsel zou moeten kiezen voor codificerende integratie of herschikking. Eerder heb ik opgemerkt dat daarvan mijns inziens ook sprake is als de te bundelen regels niet exact hetzelfde in het gebundelde wetssysteem terugkomen. Het zal nu eenmaal vaak zo zijn dat integratie of herschikking zal leiden tot enige puur tekstuele wijzigingen van de daarbij betrokken wetssystemen. In dergelijke gevallen wil ik toch spreken van codificerende herschikking of integratie. Van modificerende herschikking of integratie is eerst dan sprake als door bundeling wordt beoogd om een geldende rechtsopvatting te wijzigen. Is dat niet het geval, dan spreek ik van codificerende bundeling.2

Bundeling is daarmee in de eerste plaats een geheel of gedeeltelijke opschoning van de regels waarop zij betrekking heeft. Dat sluit aan bij Noll, die stelt dat de Verdienst der Kodifikationen liegt in der Vereinheitlichung, Syste-matisierung und gesetzgebungstechnischen Rationalisierung des von Rechtswissenschaft, Rechtsprechung und Einzelgesetzgebung schon bewal-tigten Rechtsstoffes; die Erprobung im sozialen Experiment ist ihnen jeweils schon vorausgegangen. Kodifikation bedeutet somit nichts anderes als Teilbereinigung der Rechtsordnung.'3

Hierna zal ik aangeven dat bundeling niet meer behoeft te omvatten dan een dergelijke opschoning. Er lijken echter geen steekhoudende wetenschappelijke argumenten te zijn om en passant niet ook tot modificatie over te gaan.4