10.1.3 Uitkomsten van de flexicuritytoelichting

De toepassing van de flexicuritytoelichting in het vorige hoofdstuk heeft tot doel inzichtelijk te maken of met re-integratierecht wordt gewerkt aan het bereiken van de flexicuritydoelen, zoals die zijn neergelegd in de Common Principles. Daar kwam bij naar boven dat de regeling rond controlevoorschriften zorgt voor een flexibele en betrouwbare contractspositie wat past bij Common Principle 2 en 5. De re-integratievoorschriften dragen bij aan een optimale inzet van werknemers, hetgeen wordt gevraagd door Common Principle 4 en 5. Voor de loondoorbetaling bij ziekte én voor de verzuimvoorschriften was de conclusie echter dat een duidelijke link naar een Common Principle ontbreekt. Op die onderdelen van het re-integratierecht wordt niet bijgedragen aan flexicurity.

Voor het gehele re-integratierecht samen zou dan kunnen worden gesteld dat niet voldoende aan flexicurity wordt gewerkt. De loondoorbetaling bij ziekte is namelijk zo’n essentieel en belangrijk onderdeel van het re-integratierecht, dat tekortschieten in het streven naar flexicurity op dit vlak al voldoende is om tot die conclusie te komen. Dat is eens te meer zo omdat ook de verzuimvoorschriften tekort schieten in hun bijdrage aan flexicurity. Opmerkelijk is verder dat bij geen enkel onderdeel van het re-integratierecht een balans is bereikt tussen de rechten en verplichtingen van de werkgever, de werknemer en de overheid.1 Zowel bij de loondoorbetaling bij ziekte, de controlevoorschriften, de verzuimvoorschriften als bij de re-integratievoorschriften heb ik vastgesteld dat het evenwicht (ook) is verstoord omdat de werkgever te zwaar wordt belast.

De vervolgvraag bij deze uitkomsten is of toepassing van de voorrangsregel aan de orde is. Als dat het geval is, welke aanpassingen zijn dan nodig of wenselijk?