6.4.2 Doel en reikwijdte

Volgens het explanatory memorandum bij het richtlijnvoorstel zijn er grote verschillen tussen het insolventierecht van de lidstaten van de Europese Unie (EU). Hierdoor hebben insolventieprocedures een verschillende uitkomst. De duur van de procedure, de kosten van de procedure en het gemiddelde percentage dat wordt betaald van een lening die is verstrekt aan een insolvente ondernemer verschilt van lidstaat tot lidstaat.1 Dit leidt tot minder grensoverschrijdende investeringen binnen de EU, omdat niet alle potentiële investeerders de middelen hebben om het insolventierecht van alle lidstaten te beoordelen. Het richtlijnvoorstel beoogt het speelveld voor alle lidstaten gelijk te maken en verstoringen die mogelijk leiden tot minder grensoverschrijdende investeringen op te heffen.2 In verband met het proportionaliteitsbeginsel gaat het voorstel uit van minimumharmonisatie op onderwerpen die, volgens het explanatory memorandum, de meest significante impact hebben op efficiëntie en lengte van de insolventieprocedure.3

Het richtlijnvoorstel kent een regeling over de schuldeiserscommissie, omdat de schuldeiserscommissie een belangrijk instrument is om schuldeisers bij de procedure te betrekken en de belangen van schuldeisers te beschermen. Het doel van de regeling over de schuldeiserscommissie is het versterken van de positie van schuldeisers.4 Hoe dat zich verhoudt tot het algemene doel om grensoverschrijdende investeringen te bevorderen, volgt niet uit het voorstel. Het richtlijnvoorstel vermeldt ook niet waarom een Europese regeling over de schuldeiserscommissie proportioneel is. In ieder geval zorgt een uniforme regeling over de schuldeiserscommissie niet zonder meer voor meer efficiëntie en een kortere duur van de procedure. Ook verder zijn er vraagtekens te plaatsen bij de proportionaliteit, omdat regels over de schuldeiserscommissie fors kunnen ingrijpen in de procedure en de bevoegdheidsverdeling binnen het faillissement.