12.6.3 Kernbeschrijving van het huidige recht met betrekking tot fiscale aanspraken

De splitsingspartners kunnen ten tijde van de splitsing over diverse fiscale aanspraken beschikken. De wettelijke doorschuifregeling van art. 14a, lid 2, Wet VPB 1969 kan in het geval van afsplitsingen niet worden toegepast als bij de verkrijger(s) één of meer van de volgende fiscale aanspraken aanwezig is:

Voor zuivere splitsingen geldt dat de wettelijke doorschuifregeling niet alleen is geblokkeerd als bij de verkrijger(s) één of meer van de zojuist opgesomde fiscale aanspraken aanwezig is, maar ook als de splitsende rechtspersoon daarover beschikt. Is de wettelijke doorschuifregeling geblokkeerd, dan is een fiscaal begeleide splitsing alleen mogelijk op grond van de doorschuifregeling op verzoek en met inachtneming van standaardvoorwaarden (art. 14a, lid 3, Wet VPB 1969).6

Naast de hiervóór genoemde fiscale aanspraken kunnen bij de splitsingspartners aanspraken aanwezig zijn die verband houden met de CFC-maatregel. Het gaat meer concreet over negatieve saldi aan besmette voordelen in verband een CFC en voortwentelingsaanspraken in verband met verrekening bij voordelen uit hoofde van een CFC.7 De aanwezigheid van deze twee aanspraken staat niet aan de toepassing van de wettelijke doorschuifregeling van art. 14a, lid 2, Wet VPB 1969 in de weg. Met het oog op deze CFC-aanspraken zijn dan ook geen standaardvoorwaarden uitgevaardigd.8

Eerder in dit onderzoek is vastgesteld dat er twee categorieën fiscale aanspraken bestaan, te weten objectgebonden fiscale aanspraken en de subjectgebonden fiscale aanspraken.9 De hiervóór genoemde fiscale aanspraken kunnen op basis van die eerdere analyses als volgt worden ingedeeld:

De objectgebonden fiscale aanspraken van de splitsende rechtspersoon kunnen zowel bij zuivere splitsingen als bij afsplitsingen op grond van de fiscale indeplaatstreding overgaan naar een verkrijger. Dat is het geval als het vermogen dat zo’n aanspraak in het verleden heeft veroorzaakt, ook overgaat naar die verkrijger. Voor de kwalificatie als objectgebonden is vereist dat de koppeling met specifiek vermogen voldoende sterk is. De kennelijke gedachte is dat die koppeling bij subjectgebonden fiscale aanspraken niet sterk genoeg is waardoor die aanspraken achterblijven bij de splitser. In het geval van een afsplitsing zijn de subjectgebonden fiscale aanspraken na het splitsingstijdstip op gebruikelijke wijze te verrekenen bij de afsplitsende rechtspersoon.10 In het geval van een zuivere splitsing gaan de subjectgebonden fiscale aanspraken in beginsel verloren omdat de splitsende rechtspersoon als gevolg van de splitsing ophoudt te bestaan. Op grond van een goedkeurende regeling kunnen deze aanspraken onder voorwaarden echter worden meegegeven aan de verkrijger(s).11

Als fiscale aanspraken op de beschreven wijze verhuizen van de splitser naar de verkrijger(s), kan de verrekening daarvan na het (af)splitsingstijdstip alleen plaatsvinden met inachtneming van standaardvoorwaarden. Beschikt de verkrijgende rechtspersoon over fiscale aanspraken, dan gelden ook standaardvoorwaarden. Zoals gezegd, gelden geen standaardvoorwaarden voor de twee aanspraken die verband houden met de CFC-maatregel.

Alle standaardvoorwaarden die zijn gericht op de verrekening van fiscale aanspraken hebben dezelfde achtergrond. Kort gezegd is dat het voorkomen dat de verrekeningsmogelijkheden als gevolg van de splitsing worden uitgebreid.12

Deze kernbeschrijving laat zich terugbrengen tot twee deelonderwerpen die in de volgende onderdelen afzonderlijk (nader) worden behandeld: