3.2.1 Onderverdeling in fasen in de literatuur naar aanleiding van Plas/Valburg

De gedachte was de volgende. In de eerste fase zou het beide partijen vrij staan om de onderhandelingen op ieder gewenst moment af te breken zonder tot vergoeding van de door de ander in het kader van de onderhandeling gemaakte kosten te kunnen worden gehouden.1 Anders is dit na het intreden van de tweede fase. In de tweede fase, zo was de gedachte, zou het partijen weliswaar nog vrij staan om de onderhandelingen eenzijdig af te breken, maar leidt dit wel tot schadeplichtigheid van de afbrekende partij ter zake van de door de wederpartij in het kader van de onderhandelingen gemaakte kosten. Tot dooronderhandelen of tot vergoeding van gederfde winst of geleden verlies (anders dan bestaande uit de hiervoor bedoelde kosten) kon de afbrekende partij in de tweede fase in beginsel niet worden veroordeeld. In de derde fase zou het partijen niet meer vrij staan om de onderhandelingen eenzijdig af te breken. Zou dat laatste toch gebeuren, dan zou, in die derde fase, door de wederpartij ofwel dooronderhandelen gevorderd kunnen worden, ofwel zou de afbrekende partij kunnen worden veroordeeld om het positief contractbelang te vergoeden. Schematisch gaf dit het volgende beeld: