III.6.5.4 Uiterste wilsbeschikking onder last

Een uiterste wilsbeschikking onder last is in wezen niets anders dan een uiterste wilsbeschikking onder ontbindende voorwaarde. Dit wordt in art. 4:131 lid 1 BW tot uitdrukking gebracht. Art. 4:131 lid 1 BW bepaalt dat een erfgenaam of legataris op wie een last rust, zijn recht verkrijgt onder de ontbindende voorwaarde dat het wegens niet-uitvoering van de last vervallen wordt verklaard door de rechter. Door het verbinden van een last aan een uiterste wilsbeschikking maakt de erflater anders gezegd de werking van de betreffende uiterste wilsbeschikking voor de erfgenamen of legatarissen op wie de last rust, afhankelijk van het wel of niet uitvoeren van de last en daarmee dus indirect van hun wil. Voeren zij de last uit, dan behouden zij hun recht op het erfgenaamschap resp. het legaat. Voeren zij de last evenwel niet uit, dan kan hun recht door de rechter vervallen worden verklaard. De last is dus een ontbindende voorwaarde, zij het voor de erfgenaam of legataris die een recht onder een last heeft verkregen en dus niet voor degene die op grond van een last bevoordeeld kan worden.1

Voor de aard van de last verwijs ik naar paragraaf 5.4. Hierin komt naar voren dat ten aanzien van het bepalen van de inhoud van de last een heel soepel bepaaldheidsvereiste geldt, dat ruimte biedt voor subjectieve elementen van anderen en daarmee dus voor wilsdelegatie. Enkel het noemen van het doel van de verplichting volstaat. Kunnen aan de last ook (net zoals aan makingen) voorwaarden worden gekoppeld, waarmee de werking van de last afhankelijk wordt gemaakt van andermans wil?