3.3.4.3 Geen veroordeling in de nationale strafprocedure

Niet ieder vooronderzoek mondt uit in een strafgeding waarin de gegrondheid van de criminal charge wordt bepaald (‘the determination of a criminal charge’). Wanneer dat wel zo is, dan resulteert dat niet steeds in een schuldigverklaring van de betrokkene. Een strafzaak kan bijvoorbeeld eindigen in vrijspraak.

In de zaak Heaney en McGuinness overweegt het Hof onder verwijzing naar de zaak Bym1dat een vrijspraak in het algemeen uitsluit dat een verdachte bij hem kan klagen over schending van de procedurele waarborgen in art. 6 EVRM.2 Het Hof wijst erop dat het dit uitgangspunt in bepaalde omstandigheden heeft genuanceerd. Zo is art. 6, lid 2 al toegepast in de zaken Minelli3 en Sekanina4, hoewel de nationale rechter de strafprocedure had beëindigd vanwege termijnoverschrijding respectievelijk vrijspraak. Zie ook de zaak Allenet de Ribemont.5Daarinverklaart het Hof art. 6, lid 2 toepasselijk op publieke uitlatingen van politieagenten over de schuld van de betrokkene, terwijl de strafzaak tegen betrokkene nadien voortijdig was beëindigd.

In de zaak Funke werd de aanvankelijk voorziene strafzaak tegen de betrokkene nimmer geïnitieerd. Toch oordeelt het Hof de bestraffing vanwege diens weigering om aan het onderzoek mee te werken in strijd met art. 6 EVRM.6 Zie nadien de zojuist genoemde zaak Heaney en McGuinness. Volgens het Hof belet de vrijspraak van de betrokkenen van de ten laste gelegde feiten niet, dat zij bij hem kunnen klagen over de opgelegde gevangenisstraf vanwege hun weigering om in strijd met het in art. 6 belichaamde recht tegen gedwongen zelfbelasting rekenschap te geven over hun verplaatsingen (‘movements’).7

Daarmee wordt wel duidelijk dat het ontbreken van een veroordeling niet in de weg staat aan de toepassing van art. 6 op het vooronderzoek. art. 6 is er óók (en wellicht zelfs: juist) voor onschuldige verdachten.