4.3.3 Verzekering in lagen: ‘Layering’

Bij de verzekering in lagen, ‘layering’, vindt er een stapeling van verzekeringscontracten plaats. Wat er dan gebeurt, is dat meerdere verzekeringslagen op elkaar worden gestapeld die steeds tot een bepaalde hoogte dekking bieden.1 Bij ‘layering’ is er dus sprake van in verticale verhouding, boven elkaar geplaatste, verzekeringsovereenkomsten. De onderste verzekering(slaag) kent een bepaalde verzekerde som die in verhouding tot het totale gedekte bedrag bescheiden is, maar wel hoog genoeg om regulier voorvallende schades te dekken. Deze onderste laag, ook wel ‘primary layer’ genoemd, vangt dus de normaal te verwachten schades op, terwijl de overige ‘layers’ als calamiteitendekking fungeren.2 Iedere ‘bovenliggende’ verzekeringsovereenkomst dekt – normaliter tegen dezelfde voorwaarden als die gelden in de eerste verzekeringslaag – ‘in excess of’, de laag eronder. Bij de verzekering in opeenvolgende rangen dekken de verschillende verzekeraars dus niet een fractie van het risico, zoals bij coassurantie het geval zou zijn, maar een bepaalde schijf van de geleden schade.3

Stel dat de verzekeringnemer in bovengenoemd voorbeeld een risico heeft met een omvang van 150 miljoen euro. Dan zou het zo kunnen zijn dat de verzekeraars A, B, C en D met elkaar slechts in willen staan voor 50 miljoen euro. Dat gedeelte van het risico kan dan in coassurantie voor dat bedrag worden verzekerd. Daarbovenop zou zich een tweede, derde of zelfs vierde laag kunnen vormen van verzekeraars die de resterende 100 miljoen euro verzekeren. Dit voorbeeld laat zien dat iedere laag weer opgebouwd kan zijn uit coassurantiecontracten. Zo vindt er horizontale spreiding plaats binnen een verticale verzekeringsketen. Door middel van lagen kan er dus een soort van verzekeringstoren worden gecreëerd waarin een opeenstapeling plaatsvindt van verzekeringsovereenkomsten.

De verhouding tussen de ‘verdiepingen’ van zo’n verzekeringstoren is juridisch van belang en hangt af van wat er tussen de verzekeraars is afgesproken. Normaliter zullen de hogere lagen een beperktere overeenkomst kennen dan die in de eerste laag waarin de dekking uitgebreider is gespecificeerd. ‘Excess’ lagen kunnen echter wel in eigen voorwaarden of beperkingen voorzien. In de praktijk komt het ook wel voor dat de eerste verzekeringslaag voor rekening komt van één verzekeraar. De reden daarvoor is dat die verzekeraar dan geen discussie hoeft te voeren met andere verzekeraars over de vaak voorkomende schades die plaatsvinden in de eerste verzekeringslaag.