3.5.2.4 Administratieve eenvoud en woon- en vestigingsplaats

Zoals hiervoor aangegeven zou vanuit het oogpunt van administratieve eenvoud heffing in het land waarde leverancier of dienstverrichter is gevestigd het relevante aanknopingspunt moeten zijn. Op die manier kan een leverancier of dienstverrichter steeds btw van zijn eigen land in rekening brengen en hoeft hij slechts in eigen land btw-aangifte te doen in een voor hem bekende taal. Uit paragraaf 3.5.2.2 blijkt dat de administratieve eenvoud in de ogen van de Europese Commissie op het tweede plan staat. Heffing in het land van verbruik, het voorkomen van misbruik en het voorkomen van een verstoring van de mededinging zijn belangrijker. Wanneer we binnen de btw kijken naar de invulling van het woon- en vestigingsplaatsbegrip zal dus ook rekening moeten worden gehouden met het feit dat de administratieve eenvoud niet op het eerste plan staat. Als alle andere hiervoor besproken en hierna te bespreken uitgangspunten pleiten voor een bepaalde uitleg van het vestigingsplaats-begrip in de btw, kan de administratieve eenvoud dit niet veranderen. Wel moet mijns inziens worden gekeken of de administratieve eenvoud voldoende op andere wijze kan worden gewaarborgd. De administratieve eenvoud kan en mag immers niet worden vergeten. Het vormt een belangrijk uitgangspunt bij de verdeling van heffingsbevoegdheden en derhalve bij de invulling van de woon- en vestigingsplaats in de btw. Een invulling die niet praktisch uitvoerbaar is, is geen goede invulling van de woon- en vestigingsplaats. Vanuit het perspectief van de administratieve eenvoud is het ook niet relevant of aanknoping wordt gezocht bij het bestuur van de onderneming of de plaats waar de onderneming zijn economische activiteiten uitoefent. Op beide plaatsen moeten personen aanwezig geacht worden die de taal en wet- en regelgeving van het desbetreffende land kennen en die derhalve aan de administratieve verplichtingen, die bijvoorbeeld een btw-registratie met zich brengt, moeten kunnen voldoen. Op de plaats waar de ondernemer bijvoorbeeld statutair is gevestigd, hoeft geen personeel voorhanden te zijn dat de taal spreekt en op de hoogte is van de nationale wet- en regelgeving.