16.3.2.2 Het aanvangsmoment wordt op de dag, niet op het jaar bepaald

Wij zagen dat de Duitse bepaling het verjaringsbegin aan het eind van het jaar stelt. De Engelse doet dat niet en de Nederlandse doen dat ook niet (immers "de dag, volgende op die waarop de schuldeiser...").

Mij lijkt de Duitse benadering toch wel een vondst. Als voordeel noemt de Duitse wetgever zelf dat het moeilijk kan zijn te bepalen op welk moment precies de vordering is ontstaan en de crediteur de vereiste bekendheid heeft verkregen, en dat de nauwkeurige bepaling van dat moment aan belang verliest wanneer het Jahresende doorslaggevend is. Dat voordeel is er inderdaad wel, maar ik heb niet de indruk dat de praktijk nu zo worstelt met de precieze bepaling van het aanvangsmoment. Meestal gaat het om de uitleg van een mededeling of gebeurtenis; de vraag wanneer die mededeling of gebeurtenis dan precies is gedaan of heeft plaatsgevonden levert over het algemeen weinig problemen op.

De winst van het Jahresende als criterium schuilt mijns inziens met name in het efficiëntievoordeel van één jaarlijks stuitingsmoment. Waar nu de praktijkjurist voortdurend op al zijn dossiers een stuitingsoog gericht moet houden, kan hij, als het einde van het jaar ijkpunt zou zijn, gedurende het jaar zijn aandacht loslaten en hoeft hij in plaats daarvan slechts op één geconcentreerd moment stuiting te overwegen. Denkbaar is dat in die periode, bijvoorbeeld binnen juridische organisaties, verhoogde aandacht uitgaat naar recente stuitingsrechtspraak of andere ontwikkelingen.