7.1 Inleiding

De verplichting tot het instellen van een eis in hoofdzaak door de beslaglegger1 voor de vordering waarvoor beslagverlof wordt verleend, is mede bedoeld ter bescherming van de positie van de beslagene. Hiermee wordt bewerkstelligd dat er duidelijkheid ontstaat over de ten tijde van de beslaglegging nog niet vaststaande vordering waarvoor beslag wordt gelegd.2 Indien het geschil in verband waarmee beslag is gelegd niet in de tussentijd op andere wijze is opgelost, zal op enig moment door de rechter of instantie waar de hoofdvordering aanhangig is uitspraak worden gedaan in de hoofdzaak, waarmee uitsluitsel wordt gegeven over de gegrondheid van de vordering die aan het conservatoir beslag ten grondslag ligt3 en of het middel van conservatoir beslag terecht is ingezet. Zodra de beslaglegger in de hoofdzaak een executoriale titel heeft verkregen, die vatbaar is voor tenuitvoerlegging, gaat het conservatoir beslag over in een executoriaal beslag.4 Indien een vordering waarvoor met verlof van de voorzieningenrechter beslag is gelegd achteraf niet in de hoofdprocedure wordt gehonoreerd, staat daarmee tevens vast dat het beslag achteraf bezien ten onrechte is gelegd, waarmee de onrechtmatigheid hiervan is gegeven.5 De resultaten in hoofdzaken geven dus een beeld van de gegrondheid van de vorderingen die door beslagleggers aan het conservatoir beslag ten grondslag werden gelegd.