4.2.3.5.2 Verwijzingsuitspraak

In de zaak Centralan was aanvankelijk in geschil of uitsluitend de vrijgestelde 999-jarige lease (primair standpunt fiscus), uitsluitend de belaste levering van de residuele eigendom (standpunt Centralan) of beide transacties relevant zijn (subsidiair standpunt fiscus) voor de herziening (ineens) van de door Centralan genoten volledige btw-aftrek met betrekking tot het Harrington Building.1 In eerste aanleg is het primaire standpunt van de fiscus alsmede het standpunt van Centralan verworpen. In hoger beroep heeft de fiscus de verwerping van het primaire standpunt in eerste aanleg niet aangevochten. Dit betekent dat in hoger beroep het geschil beperkt was tot de vraag of uitsluitend de belaste levering van de residuele eigendom (standpunt Centralan) of beide transacties relevant zijn (standpunt fiscus) voor de herziening van de door Centralan genoten btw-aftrek. In hoger beroep was dus niet (meer) in geschil dat de overdracht van het residuele eigendomsrecht voor de herziening van de btw-aftrek niet genegeerd kan worden vanwege haar ‘de-minimiskarakter’.

Zowel in eerste als tweede aanleg is aan de rechter de vraag voorgelegd hoe Regulation 115(3) van de VAT Regulations 1995 moet worden uitgelegd. Op grond van deze bepaling diende (ineens) herzien te worden ‘where the whole of the owners interest in a capital item is supplied by him’ binnen de voor dit goed geldende herzieningstermijn. Het is van belang om op te merken dat het Engelse begrip ‘supply’ zowel op een levering als een dienst kan slaan. De bewoordingen ‘the supply of the whole interest in a capital item’ hoeven daarom niet noodzakelijkerwijs uitgelegd te worden als de levering van een goed. Er wordt immers niet gesproken over de ‘supply of goods’ of ‘the transfer of the right to dispose … as a owner’. Hierbij dient tevens in aanmerking te worden genomen dat op grond van het recht van het Verenigd Koninkrijk zowel eigendomsrechten (‘freehold’) als leases kwalificeren als een ‘(legal) interest in land’. De relevante vraag is dus of ook de vestiging van een 999-jarige lease door Centralan, de eigenaar, kwalificeert als de ‘supply of the owners interest in a capital item’.

De rechter in deze zaak was bewust van zijn plicht om 115(3) van de VAT Regulations 1995 conform art. 20 lid 2 Zesde Richtlijn (thans: art. 188 Btw-richtlijn) uit te leggen.2 De Engelse taalversie van deze richtlijnbepaling luidde als volgt:

De verwijzende rechter constateerde dat er geen jurisprudentie voorhanden was die licht werpt op de interpretatie van deze richtlijnbepaling.3 Om de volgende reden achtte de verwijzende rechter het noodzakelijk (ambtshalve) een prejudiciële vraag te stellen:

Uit voormelde overwegingen blijkt dat de verwijzende rechter twijfelde aan de vraag of art. 20 lid 3 Zesde Richtlijn beperkt was tot leveringen als bedoeld in (thans) art. 14 Btw-richtlijn. Naar zijn mening was het mogelijk om deze bepaling zo te lezen dat ook sprake is van een ‘supply of the capital good’ indien door de ‘supply’ het investeringsgoed niet langer voor de economische activiteiten van de voormalige eigenaar wordt gebruikt. Daarnaast blijkt uit de verwijzingsuitspraak dat de verwijzende rechter oog had voor het feit dat niet alle lidstaten bekend zijn met de figuur ‘interest in’ vastgoed dat zowel de eigendom als leasing omvat. Uit de overwegingen van de verwijzende rechter om een prejudiciële vraag te stellen is reeds af te leiden dat de vestiging van de 999-jarige lease op grond van het (destijds geldende) recht in het Verenigd Koninkrijk niet als een levering kwalificeerde Uit de formulering van de prejudiciële vraag in de verwijzingsuitspraak blijkt dit expliciet. Hierin is te lezen dat de 999-jarige lease volgens de verwijzende rechter vrijgesteld is op basis van art. 13, B, onderdeel b Zesde Richtlijn (thans: art. 135 lid 1, onderdeel l Btw-richtlijn).4 Deze vrijstelling betreft de verhuur van onroerend goed, hetgeen veronderstelt dat de 999-jarige lease volgens de verwijzende rechter een verhuurdienst is.