6.3.2 Historische ontwikkeling en ratio

De Duitse verliesverrekeningsmogelijkheden kennen een lange historie (vanaf 1925) en worden gekenmerkt door een historische gevarieerdheid. In Duitsland is van oudsher erkend dat verliezen op grond van het gelijkheids– en draagkrachtsbeginsel in aanmerking moeten worden genomen, maar de wetgever heeft in het verleden tot op de dag van vandaag – vanwege budgettaire redenen – met wisselende intensiteit verliesverrekening beperkt.1 Vanaf 1975 is er voor het eerst een achterwaartse verliesverrekening mogelijk; in de loop der tijd varieerde deze termijn van 1 tot 2 jaar, gekoppeld aan een maximumbedrag. De voorwaartse verliesverrekening bestaat al veel langer en varieerde tussen drie jaren, vijf jaren en in de tijd onbegrensd.2 Vanaf 1999 geldt de éénjaarstermijn voor achterwaartse verliesverrekening met een toenmalige maximum van DM 1 miljoen. Deze is bij de invoering van de euro omgezet in € 511.000 en in 2013 verhoogd naar € 1.000.000.3