2.6 Omgaan met aan voorlichting verbonden risico’s

Tot nu toe is de theoretische kant van de voorlichtende taak van de Belastingdienst en van voorlichting zelf in kaart gebracht. Het is duidelijk waarom het geven van ‘goede’ voorlichting niet zo eenvoudig is. Hier verschuift de aandacht naar de risico’s die zich bij voorlichting aan de burger kunnen voordoen. Met het oog op de centrale onderzoeksvraag zijn de hierna te bespreken risico’s toegespitst op situaties waarin burgers verwachtingen ontlenen aan voorlichting die achteraf tekort blijkt te schieten.

Eerst inventariseer ik welke voorlichtingsrisico’s zich kunnen voordoen, aan de hand van fiscale rechtspraak waarin burgers zich op voorlichting beroepen (paragraaf 2.6.1). Vervolgens bespreek ik – geabstraheerd van de vertrouwensleer, die wordt behandeld in hoofdstuk 4 – hoe in het belastingrecht met dergelijke risico’s kan worden omgegaan (paragraaf 2.6.2) en welke gezichtspunten daarbij relevant kunnen zijn (paragraaf 2.6.3). Daarmee beoog ik de theorievorming over de rechtsbescherming van de burger ten opzichte van de uitvoering van de voorlichtende taak verder te brengen.