7.6.1 Inleiding

Indien DNB aan een levensverzekeraar of natura-uitvaartverzekeraar opdracht zou geven in plaats van advertenties te plaatsen een individuele kennisgeving te sturen aan iedereen aan wie op grond van art. 3:119 Wft het verzetrecht toekomt,1 dan zal de voorkeur van de verzekeraar er waarschijnlijk naar uitgaan om mededelingen langs elektronische weg te versturen. Hetzelfde geldt in het geval dat DNB een schadeverzekeraar opdracht zou geven om een individuele kennisgeving te sturen aan iedereen aan wie op grond van art. 3:120 Wft het opzegrecht toekomt.2 Het versturen van brieven is immers niet “duurzaam” en kan in verband met onder meer de portokosten ook al snel tot behoorlijke kosten leiden. Een verzekeraar moet zich voor wat betreft mededelingen langs elektronische weg aan polishouders ook aan wettelijke regels houden. Dit is niet de plek om de juridische kaders voor digitale communicatie van verzekeraars met klanten in detail uiteen te zetten, maar de hoofdregels zijn hier wel relevant. Ik wil hier met name de vraag aan de orde stellen of die regels ook gelden indien DNB de verzekeraar op grond van art. 3:119 Wft of art. 3:120 Wft opdracht zou geven om degenen met een verzetrecht respectievelijk opzegrecht een individuele kennisgeving te sturen.