7.3.2 Motivering van de strafeis ter terechtzitting

Aan het eind van het onderzoek ter terechtzitting, na eventuele ondervraging van de verdachte, getuigen en deskundigen, neemt de OvJ het woord (requisitoir). Als de OvJ tot de conclusie komt dat het opleggen van een straf of maatregel opportuun is, dan legt hij op grond van artikel 311 Sv ‘zijn vordering na voorlezing aan de rechtbank over’ (de strafeis). Op grond van voornoemde bepaling is de OvJ ook verplicht om een eventuele strafeis te omschrijven. Dit betekent dat hij de straf precies moet aanduiden, waarbij hij ook de hoogte moet aangeven.1 De bepalingen van artikel 311, eerste lid Sv kunnen dus als een beginselplicht tot het (formeel) kenbaar maken van een motivering door de OvJ van de hoogte van de te vorderen straf worden gezien.2

De waarborg van een kenbare motivering (de formele motiveringsplicht) is echter zonder waarde als er geen voorafgaande plicht is tot het construeren van een deugdelijke en feitelijke motivering (de materiële motiveringsplicht). Vandaar dat aangenomen mag worden dat de OvJ eveneens gehouden is om een deugdelijke onderbouwing te geven van de hoogte van de strafeis, waarbij ook ingegaan wordt op eventuele strafbeïnvloedende omstandigheden. Voor wat betreft wettelijke strafverzwarende omstandigheden zal dit overigens inhouden dat de feitelijke onderbouwing (het ‘weten’) zal terugkomen bij de bewijsmotivering tijdens het requisitoir en de waardering en weging van die omstandigheden bij de motivering van de strafmaat bij het uitspreken van de vordering.