6.7.2 Op permanente opschoning gericht

De wetgever heeft met de herschikking niet een wetssysteem beoogd dat de pretentie heeft het omgevingsrecht ten aanzien van natuur voor eens en voor altijd te codificeren. Veeleer is sprake van een opschoning van het omgevingsrecht in de vorm van op permanente verandering toegesneden wetssystematiek, waarin nieuwe omgevingsregels van nationale of Europese oorsprong een plaats kunnen krijgen zonder nieuwe wetssystematische tekorten te veroorzaken.

De geschetste permanente verandering beperkt zich in eerste instantie tot de regels inzake de bescherming van de natuur die thans zijn opgenomen in de Natuurbeschermingswet 1998, de Flora- en faunawet en de Boswet. De permanente verandering richt zich echter ook op de Omgevingswet waarvan de regering begin 2012 de contouren heeft geschetst in de kabinetsbrief stelselherziening omgevingsrecht.1 In die brief wordt opgemerkt dat het ontwerp vooruitloopt op de Omgevingswet, maar inhoudelijk al op de uitgangspunten van de Omgevingswet is afgestemd. Het ontwerp neemt voor het samenhangende systeem voor de bescherming van dier- en plantensoorten de Europese regelgeving als uitgangspunt. De begrippen en definities in het ontwerp zullen verder maximaal aansluiten op de Omgevingswet zodat de ruimtelijk relevante onderdelen in een later stadium over kunnen naar de Omgevingswet. Dat geldt in ieder geval voor de natuurvisie, het natuurbeheerplan en de vergunningen.2 Zo worden de ruimtelijke aspecten van de natuurvisie geïntegreerd in de omgevingsvisie3 en wordt de natuurbeschermingsvergunning opgenomen in de omgevingsvergunning.4