4.3.7 Bewijsvoering

Ook voor de bewijsvoering zijn in de jurisprudentie richtlijnen afgeleid van het zorgvuldigheidsbeginsel van art. 3:2 Awb en van het bepaalde in art. 4:2 lid 2 Awb.1 De partij op wie de bewijslast rust, is als eerste aan zet. Doorgaans is dat het bestuursorgaan (bij ambtshalve besluiten), soms ook de belanghebbende (bij beschikkingen op aanvraag). Slaagt die partij in zijn bewijslast, dan is de wederpartij aan zet. De wederpartij kan vervolgens tegenbewijs leveren.2 Het bestuursorgaan heeft de plicht om de belanghebbende voor te lichten over zijn verplichtingen tot bewijsvoering en moet hem vervolgens ook voldoende gelegenheid tot daadwerkelijke bewijsvoering bieden.3

De Awb kent geen geschreven regels over het bewijsaanbod. Uit de jurisprudentie komt naar voren dat een bewijsaanbod ter zake dienend en voldoende gespecificeerd moet zijn en bovendien tijdig moet zijn gedaan. De rechter mag een bewijsaanbod voorts passeren wanneer hij verwacht dat het te leveren bewijs geen invloed zal hebben op zijn beslissing.4