III.2.5.1. Algemeen

Hoewel ook in Duitsland, zoals hiervoor geschetst, grenzen worden gesteld aan de belemmering van personen in de uitoefening van hun erfrechtelijke bevoegdheden, bewijst ook het bestaan van ‘Erbverzicht’ dat men in deze redelijk soepel is. Men ziet het Erbverzicht als een middel om reeds tijdens leven de vererving gestalte te geven. Het betreft een methode in het kader van de ‘vorweggenommene Erbfolge’.1 Het is, net als het Erbvertrag, een typisch Duits instituut, dat zich, ondanks het verbod in het Romeinse recht, als gewoonterecht heeft ontwikkeld.2 Het instituut wordt in het bijzonder ingezet bij de bedrijfsopvolging en is geregeld in §§ 2346 – 2352 BGB. Gelet op het feit dat de afstand van erfrechtelijke bevoegdheden als de legitieme het meest sprekende voorbeeld is dat kan vallen onder het verbod van art. 4:4 lid 1 BW, is het wenselijk – ter relativering van ons strenge verbod – deze figuur kort nader te bespreken. Hier komt bij dat het Erbverzicht een nauwe band heeft met het Erbvertrag. Getracht wordt de vraag te beantwoorden of deze figuur bij ons node gemist wordt.