4.7.1 Algemeen

Het volgende thema duid ik aan als de 'dynamiek van schaalvergroting'. Reeds bij de bespreking van het Engelse regime in 3.9.1 wees ik erop dat er sprake is van een bijzondere wisselwerking, een specifieke dynamiek, tussen de collectieve afwikkeling van massaschade en de manier waarop collectieve acties gefinancierd worden. Wat de dynamiek is, zal per geval, dat wil zeggen per financierings(rechts)stelsel, moeten worden bepaald. No cure no pay is het belangrijkste financieringsmechanisme in het Amerikaanse regime en daarmee de voornaamste financieringsbron van class actions. De dynamiek die dit gegeven in combinatie met de 'American rule' (elke partij draagt haar eigen advocaatkosten) veroorzaakt, zijn onderwerp van talloze en omvangrijke — ook rechtseconomische en empirische — studies. Daarin tracht men aan te tonen, (1) wat de gevolgen van die dynamiek zijn, (2) dat een correctie daarvan nodig is en (3) wat deze correctie zou moeten inhouden. De collectieve schikking (class settlement) is daarbij een centraal onderwerp gebleken. Ik ben hier reeds eerder in relatie tot een andere vorm van massaschade uitvoerig op ingegaan.1 Daarom volsta ik met een verwijzing daarnaar en een samenvatting van de belangrijkste punten (in 4.7.2), voorzover nodig aangevuld met recente en voor substantiële massaschade relevante informatie. Een ander vraagstuk dat de laatste jaren veel auteurs bezig houdt en binnen dit thema past, betreft de discussie over de superioriteit van zogenaamde `opt out' ten opzichte van `no-exit' classes (4.7.3).