10.1 Inleiding

`Door deze weerzinwekkende moord, waarvoor verdachte geen enkel begrijpelijk motief heeft kunnen geven, is de rechtsorde in zeer ernstige mate geschokt. Deze schok is nog vergroot doordat het feit werd gepleegd door daders die Maja tot haar vriendenkring rekende en die zij dus mocht vertrouwen. Mede ook in dat licht bezien moet haar doodsstrijd, die mogelijk een half uur heeft geduurd, een vreselijke geweest zijn.

Ook na de moord hebben verdachte en zijn medeverdachten gehandeld op een wijze die nauwelijks is te bevatten. Niet alleen hebben zij het lichaam van Maja weggevoerd, met benzine overgoten en in brand gestoken waardoor het gruwelijk werd verminkt, maar vervolgens hebben zij zich ook naar de buitenwereld toe — zelfs tegenover de uiterst ongeruste ouders van Maja — gedragen alsof zij geen weet hadden van hun daad. Deze handelwijze getuigt naar het oordeel van het hof van een onwaarschijnlijke koelbloedigheid en van een diepe minachting jegens het slachtoffer en haar familie.

Door deze feiten hebben verdachte en zijn medeverdachten onvoorstelbaar en onherstelbaar leed aangericht bij de nabestaanden en de vrienden van het slachtoffer, alsmede bij de medeleerlingen en leerkrachten van haar school. Voor de ouders van Maja, die hun enig kind hebben verloren, is ook een jaar na de moord niet duidelijk waarom hun dochter heeft moeten sterven. Duidelijk is wel dat niets hun immense verdriet zal kunnen verzachten. Het hof gaat voorbij aan het verzoek van de raadsman om de vele negatieve publiciteit als strafverlagende omstandigheid aan te merken. Bij feiten als de onderhavige, die veel emoties en commotie teweeg brengen en waarbij in de samenleving geschokt en met afschuw wordt gereageerd, is veel en veelal negatieve publiciteit ten aanzien van verdachten een te verwachten en begrijpelijk gevolg. In casu zijn geen termen aanwezig om daarmee bij de strafoplegging rekening te houden.’1