Einde inhoudsopgave
Bestuurdersaansprakelijkheid in theorie (IVOR nr. 108) 2017/12.2.5
12.2.5 Schending van een persoonlijk op de bestuurder rustende zorgvuldigheidsverplichting
mr. W.A. Westenbroek, datum 01-09-2017
- Datum
01-09-2017
- Auteur
mr. W.A. Westenbroek
- JCDI
JCDI:ADS348505:1
- Vakgebied(en)
Ondernemingsrecht / Rechtspersonenrecht
Voetnoten
Voetnoten
Petrin 2012, p. 1670, onder verwijzing naar: District of Columbia Court of Appeals, 7 september 2000, No. 98-CV-963 (758 A.2d 964, 975) (Lawlor v. District of Columbia); Supreme Court of California, 4 september 1986, L.A. No. 31873 (723 P.2d 573, 581) (Frances T. v. Vill. Green Owners Assn.); California Court of Appeals, 18 feburari 1998, No. B111715, (71 Cal. Rptr. 2d 776, 778) (Michaelis v. Benavides); California Court of Appeals, 19 oktober 1995, No. B055499 (46 Cal. Rptr. 2d 233, 255-56) (Cisneros v. U.D. Registry, Inc.); District Court of Appeal of Florida, 14 december 2005, No. 1D05-982 (918 So. 2d 357, 358) (White v. Wal-Mart Stores, Inc.); Court of Appeal of Louisiana, 29 oktober 2003, No. 03-152 (866 So. 2d 260, 269) (West v. Bruner Health Group, Inc.); Court of Appeal of Louisiana, 25 mei 1982 No. 14815 (415 So. 2d 478, 480) (Donnelly v. Handy); Supreme Court of Texas, 5 september 1996, No. 94-1323 (935 S.W.2d 114, 117) (Leitch v. Hornsby). Deze uitspraken zijn niet geraadpleegd.
Petrin 2012, voetnoot 126 en 130 op p. 1683.
Uit het voorgaande en uit voornoemde ‘duty to speak’ blijkt dat de aansprakelijkheid van de bestuurder berust op een schending van een op ieder rustende persoonlijke zorgvuldigheidsverplichting jegens een derde. Petrin schrijft het zo:
“In accordance with these principles, numerous courts have specifically stressed that, in order to be liable for his or her actions within the corporate context, a director or officer must breach an independent duty of care, which he personally owes to the injured party.”1
Het is dan ook goed denkbaar dat volgens het recht van Delaware een bestuurder een onrechtmatige daad kan worden verweten niet alleen indien hij een ‘duty to speak’ schendt, maar ook wanneer hij een ‘duty to act’ schendt, door bijvoorbeeld bewust te bewerkstelligen dat de vennootschap bepaalde contractuele verplichtingen schendt (net zoals bij het schenden van wettelijke verplichtingen door de vennootschap). Petrin schrijft:
“Contrariwise, the director or officer may be held liable for the breach of an external duty because that duty is specifically owed to the third party. To put it another way, courts must distinguish between a director or officer’s fiduciary duties to the corporation (and its shareholders) and a director or officer’s duty not to injure third parties under common law tort principles. (…) courts should be mindful of the fact that in the tort context, “duty” remains a relatively flexible and policy-driven concept. See, e.g., Tarasoff v. Regents of Univ. of Cal., 551 P.2d 334, 342 (Cal. 1976) (en banc) (“[L]egal duties are not discoverable facts of nature, but merely conclusory expressions that, in cases of a particular type, liability should be imposed for damage done.”) (…) Of course, legislators may craft statutory provisions that explicitly create certain duties that directors or officers owe to third parties. In cases involving such provisions, courts have to sanction any breaches thereof and analyses of a duty’s internal or external nature are superfluous. However, if statutory provisions are open to judicial interpretation as to whether a director or officer is an appropriate defendant and can be liable (or whether only the corporation can be liable), courts should carefully analyze the nature of the duty at question, focusing on the distinction between internal and external duties.”2
Kortom, steeds zal van geval tot geval moeten worden beoordeeld of de bestuurder in kwestie een bepaalde ‘duty’ heeft geschonden jegens een derde. Deze ‘duty’ is expliciet een andere ‘duty’ dan die tegenover de rechtspersoon.