7.5.1 Inleiding

291. Hierboven gaf ik aan dat verschillende situaties, waarin geprobeerd wordt om maatschappelijke welvaart te maximaliseren, vragen om verschillende typen maatregelen. Dit betekent dat verschillende typen juridische regels kunnen gelden voor het aanvullen van subjectieve rechten. Hieronder werk ik dit op hoofdlijnen uit. Daarbij maak ik gebruik van de opvattingen die in de Anglo-Amerikaanse literatuur over dit onderwerp zijn verdedigd. Ik bespreek eerst, als voorbeeld van een contrast met de ‘abstracte maatstaf’ uit paragraaf 7.2 het aanvullen van rechtsobjecten met extra schaarse middelen (paragraaf 7.5.2). Daarna bespreek ik het aanvullen van subjectieve rechten met extra juridische posities. Daarbij onderscheid ik tussen de verschillende rollen die de overheid kan innemen, al naar gelang het nodig is om de markt ‘een handje te helpen’. De meest ingrijpende rol bestaat erin om zelf juridische posities aan een subjectief gerechtigde toe te delen in gevallen waarin de markt niet tot een efficiënte oplossing kan komen (paragraaf 7.5.3). Een bescheidener rol bestaat eruit te bepalen dat de juridische posities die door partijen worden verschaft een subjectief recht automatisch aanvullen (paragraaf 7.5.4). Bij dit onderwerp, het automatisch aanvullen van subjectieve rechten, sta ik het meest uitgebreid stil. Een laatste mogelijkheid die ik bespreek voor het aanvul len van subjectieve rechten vindt plaats buiten de overheid om. In dit geval zijn het uitsluitend de partijen zelf die bepalen dat een subjectief recht wordt aangevuld (paragraaf 7.5.5).