9.4 Hernieuwde aandacht, steeds weer….

Juist bij de zoveelste viering van de Awb leek het mij geraden hiervoor hernieuwde aandacht te vragen. Is die wet in haar huidige opzet en vormgeving daar wel op ingericht? Is de richting die de Raad van State zoekt om met formele vorm en controle van besluiten inhoud te geven aan de rechtsposities van burgers op het domein van de vertegenwoordiger van de samenleving daarmee in overeenstemming? Of is die vorm ook aan te treffen in totalitaire staten? Moeten we dan de vorm nemen van de civielrechtelijke rechtsbedeling, met haar veel duidelijker individualisering (al zijn ook daar de eerste symptomen van globalisering en abstractie onmiskenbaar)?

Mijn antwoord is nog altijd, dat dit twee volstrekt onvergelijkbare rechtsgebieden betreft, die ieder hun eigen vormgeving vereisen, op straffe van weeffouten als mediation, bestuurlijke lus, relativiteit en andere roofschatten van de buren.

Het MOET toch mogelijk zijn een behoorlijk rechtssysteem te construeren dat recht doet zowel aan de belangen van de gemeenschap als aan de rechtspositie van de individuele burger daarin, te bewaken door bestuursrechters die de eisen en vormen van de democratische rechtsstaat kennen en in staat zijn daar gestalte aan te geven bij hun tot individuele uitspraken beperkte vaststellingen van wat ‘recht’ dient te zijn naar verstand EN (rechts)gevoel?1