II.4.7 Tussenconclusie

Beslissingen zijn besluiten. Anders dan de heersende opvatting leert, vallen ook voorbereidende, negatieve en interne beslissingen onder het besluitbegrip. Het Duitse recht levert het dogmatische fundament hiervoor. Elk besluit komt erop neer dat een bindende beslissing wordt genomen die aan de rechtspersoon als zijn wil wordt toegerekend. Daarmee staat vast dat de rechtspersoon een rechtshandeling met een derde wil aangaan, iets wil laten of de interne verhoudingen op een bepaalde wijze wil regelen. Dat willen maakt dat elk besluit tegelijk een rechtshandeling oplevert – doordat steeds toerekening aan de rechtspersoon plaatsvindt, is er steeds een rechtsgevolg. Voor zover in de literatuur anders wordt verdedigd, verdient dat heroverweging.

Iets anders is dat wel van een beslissing sprake moet zijn. Een besluit kan vormvrij totstandkomen,1 maar dit wil niet zeggen dat allerlei feitelijke handelingen zich als (geldig) besluit laten aanmerken. Er moet een beslissing zijn genomen, dat wil zeggen dat beoogd moet zijn de wil van de rechtspersoon bindend te bepalen. Puur feitelijke handelingen missen besluitkarakter, althans zijn als besluit nietig.2 Denk aan een feestelijk samenzijn waarop de aandeelhouders – allen aanwezig – ‘besluiten’ om de bestuurder te ontslaan wanneer hij niet terstond alcoholische versnaperingen haalt. Zo’n kenbare scherts, waarvan eenieder het luchtige karakter duidelijk is, levert een nietig besluit op.3