2.6.1 Bureaus, waarborgfondsen en schadevergoedingsorganen

Op het terrein van het groenekaartstelsel wordt deze periode gekenmerkt door een verdere uitbreiding van het aantal aangesloten landen. De grenzen van de geografische groei van dit stelsel lijken, letterlijk, in zicht. Deze grenzen zijn door de Council of Bureaux, met instemming van de UNECE, gedefinieerd als de landen van Europa, dat wil zeggen de landen westelijk van de Oeral en de Kaspische Zee, alsmede de landen die aan de Middellandse Zee grenzen.1 In Europa kunnen op grond van deze geografische beperking alleen Armenië, Azerbeidzjan en Georgië nog toetreden. Met een aantal van deze landen bestaan reeds contacten over toetreding en het is aannemelijk dat zij op enig moment lid zullen worden van de Council of Bureaux. Rond de Middellandse Zee komen alleen Algerije, Libië, Egypte en Libanon nog in aanmerking, maar de tekenen zijn er niet naar dat zij deze stap spoedig zullen zetten.

De Uniform Agreement en de Multilateral Guarantee Agreement (die in 1991 de Supplementary Agreement verving) zijn in 2003 in één nieuw document samengevoegd: de Internal Regulations of (in het Frans) het Règlement Général.2Dit document regelt de materie die voordien over beide overeenkomsten was verspreid. De Internal Regulations hebben het karakter van standaardvoorwaarden. In overeenkomsten - bilateraal te sluiten door de Bureaus die hun verhoudingen baseren op een geldige groene kaart en in multilaterale vorm door de Bureaus die zich onderling garant stellen voor gewoonlijk op hun grondgebied gestalde, verzekerde en onverzekerde voertuigen - worden de betreffende Secties van de Internal Regulations van toepassing verklaard.

Op het terrein van de 4e Richtlijn komt de samenwerking tussen de schadevergoedingsorganen op gang; hetzelfde geldt voor de waarborgfondsen. Ook over en weer werken deze instanties in toenemende mate samen, hetgeen ook daarom wenselijk is, omdat de 4e Richtlijn het schadevergoedingsorgaan in een aantal omstandigheden een verhaalsrecht toekent op het waarborgfonds van de lidstaat waar het aansprakelijke, maar onverzekerde voertuig gewoonlijk is gestald. Hetzelfde geldt als het aansprakelijke voertuig niet kan worden geïdentificeerd, in welk geval het schadevergoedingsorgaan verhaal kan nemen op het waarborgfonds van de lidstaat van het ongeval. De samenwerking krijgt haar vorm in overeenkomsten die de relaties tussen deze instanties regelen, waarbij het accent ligt op de bevoegdheden en verplichtingen van de 'regelende' partij ten opzichte van de betalende in geval van een claim. Een complicatie bij het regelen van een schadegeval onder de 4e Richtlijn is de toepasselijkheid van voor het regelende schadevergoedingsorgaan vreemd recht. Een ruime plaats is in de overeenkomsten dan ook ingeruimd voor de verplichting van het schadevergoedingsorgaan in de lidstaat van de woonplaats van de benadeelde om het schadevergoedingsorgaan of - onder omstandigheden - het waarborgfonds dat uiteindelijk de schade dient te dragen, te consulteren omtrent de inhoud van het recht en het niveau van de te betalen schadevergoeding en voor de verplichting van het laatst bedoelde orgaan, om het regelende schadevergoedingsorgaan adequaat voor te lichten.