2.7.3 Larenz

Nauw verwant aan de opvatting van Flume is de gebondenheidsleer van Karl Larenz. Larenz komt in zijn Habilitationsschrift1tot een synthese tussen de wilstheorie (die de "Geltung" van de rechtshandeling baseert op de wil van de handelende) en de "Erklkungstheorie" (die de binding aan de rechtshandeling fundeert in het door de verklaring van de handelende geschapen vertrouwen van de ontvanger daarvan) middels de introductie van het begrip "Geltungserklkung". Larenz' opvatting komt er in het kort op neer dat er geen van de verklaring afgezonderde wil bestaat. De wil wordt in de verklaring voltrokken en daarin geobjectiveerd.2 De verklaring is derhalve geen manifestatie van een tijdelijke psychische toestand, maar heeft een onherroepelijk3 (endgültiges) karakter: strekking van de verklaring is niet dat de verklarende iets wil of zal doen, maar om — definitief — een rechtstoestand in het leven te roepen.4 Omdat aldus beschouwd in iedere wilsverklaring steeds de woorden "zo zal het gelden" of "zo zij het rechtens" besloten liggen, kan (en moet) de verklaring niet als wilsverklaring, maar als Geltungserklarung worden opgevat.5 De grondslag voor de gebondenheid aan deze Geltungserklkung zoekt Larenz, evenals Flume, in de rechtsorde. De rechtsorde verleent (of onthoudt) aan de verklaring haar "Geltung". De verklaring geldt derhalve slechts omdat en in zoverre de rechtsorde aan deze verklaring gelding verleent.6