3.3.3.2 Juridische terminologie en fiscale begrippen?

De Belastingdienst kan als uitvoerder uiteraard niet om fiscale en juridische terminologie heen.1 Het ‘basismateriaal’2 – fiscale wet- en regelgeving – bevat immers technische concepten en juridische terminologie. Complicerende factor voor begrijpelijke communicatie is dat dergelijke begrippen geen referent in de gewone taal hebben (paragraaf 2.2.2.2). Zij hebben juist een specifieke juridische betekenis. Bijvoorbeeld bij fiscaaltechnische termen zoals ‘terbeschikkingstellingsregeling’, eigenwoningforfait’, ‘middeling’ en ‘aanmerkelijk belang’.

Bovendien zijn er begrippen waarvan de fiscale betekenis afwijkt van de betekenis in het gewone spraakgebruik, zoals bij ‘partner’, ‘fout’ of ‘voordeel’.

Hoe gaat de Belastingdienst hiermee om? Het ene uiterste is dergelijke terminologie weglaten, het andere uiterste is deze ongewijzigd overnemen. Mijn indruk is dat de Belastingdienst veelal kiest voor het midden, oftewel de ‘light variant’ van het ongewijzigd gebruiken van juridische terminologie. Terminologie is ‘niet altijd te vermijden’, zo onderkent de Belastingdienst, maar begripsproblemen in zo’n geval worden beperkt door dergelijke begrippen van een toelichting te voorzien.3

Bovendien laat voorlichting voorbeelden zien waarin een fiscaal begrip wordt vervangen door of vergezeld van een meer ‘herkenbare’ variant.

Overigens geldt hierbij geen garantie op succes. Door de Belastingdienst gehanteerde begrippen worden niet steeds begrepen zoals bedoeld.

Dit illustreert overigens ook hoe snel de burger op het verkeerde been kan raken als begrippen juridisch een andere betekenis hebben dan in het gewone spraakgebruik (paragraaf 2.2.2.2).