13.2 Onderscheid centrale stellingen en perifere stellingen

De Hoge Raad heeft uit de onschuldpresumptie van art. 6 lid 2 EVRM afgeleid dat voor het bewijs van de centrale stellingen in het kader van de fiscale bestuurlijke boete de gradatie buiten redelijke twijfel is vereist.1 Naar mijn mening is dat terecht: in paragraaf 13.3 geef ik aan waarom de onschuldpresumptie inderdaad meebrengt dat het bewijs van de elementen van het beboetbare feit ‘beyond reasonable doubt’ moet worden geleverd. Het oordeel van de Hoge Raad betekent ook dat er effectief geen verschil bestaat met de volgens het Nederlandse strafrecht vereiste gradatie. In het strafrecht moet de rechter volgens de nationale wet namelijk ‘de overtuiging bekomen’. Het gaat om een zeer hoge graad van waarschijnlijkheid:2 is het ‘beyond reasonable doubt’, dus buiten redelijke twijfel, dat de verdachte het tenlastegelegde feit heeft gepleegd?

Voor de perifere stellingen ligt dat anders: voor die stellingen geldt de onschuldpresumptie immers niet,3 zodat voor het bewijs van die stellingen de fiscaalrechtelijke hoofdregel en dus de lichte gradatie van aannemelijk maken gevolgd kan worden. Onderstaand werk ik het voorgaande nader uit. Ik ga daarbij achtereenvolgens in op de centrale stellingen en op de perifere stellingen.