6.4.4.1 Inleiding

De bespreking van genoemde transparantieregels blijft beperkt tot de bruikbaarheid ervan voor het achterhalen van het doel van de samenwerking; een zelfstandige analyse van die regels valt buiten het bestek van dit onderzoek.

Als voorbeeld daarvan noem ik de zogenaamde aandeelhouders-identificatieregeling van art. 49a e.v. Wge zoals geïntroduceerd door de Wet van 15 november 2012 tot wijziging van de Wet op het financieel toezicht, de Wet giraal effectenverkeer en het Burgerlijk Wetboek naar aanleiding van het advies van de Monitoring Commissie Corporate Governance Code van 30 mei 2007 (Stb 2012, 588 en 693). Deze regeling strekt slechts tot het achterhalen van individuele posities.

Zie bijvoorbeeld de statuten van Airbus Group SE (voorheen: EADS NV). Vgl. Rensen 2008, p. 547- 548 en Van Olffen 2004-2, p. 389-293 voor meer voorbeelden. Genoemde auteurs wijzen er op dat de wettelijke transparantieregels slechts beperkt bruikbaar zijn in het kader van een statutaire biedplicht; aan degene die op grond van de wet moet melden, i.e. de uiteindelijke belegger (zie Beckers 2010-2, p. 217-219), kunnen in de regel geen statutaire verplichtingen, waaronder de biedplicht, worden opgelegd omdat die niet rechtstreeks aandeelhouder is.