9.3.6.4.3 Uitoefening van een wilsrecht door een beslaglegger

Een andere vraag is of een beslaglegger die beslag op een wilsrecht heeft gelegd, bevoegd is om dat wilsrecht vervolgens uit te oefenen.1 Betoogd wordt dat een beslaglegger in beginsel niet bevoegd is om aan de beslagene toekomende wilsrechten uit te oefenen. Zie onder andere Steneker:2

Het is natuurlijk zeer goed denkbaar dat een beslaglegger, die beslag legt op de vordering van een vrijgestelde rechtspersoon en op het wilsrecht om de consoliderende rechtspersoon aan te spreken, de wens heeft om dit wilsrecht uit te oefenen. Met name wanneer de vrijgestelde rechtspersoon geen verhaal biedt, zou het logisch zijn dat de beslaglegger de vordering bij de consoliderende rechtspersoon incasseert. Het zou bezwaarlijk zijn als de beslaglegger wordt belemmerd door het technische probleem dat hij als beslaglegger niet bevoegd zou zijn om het wilsrecht uit te oefenen.

Wanneer de beslaglegger het wilsrecht niet uit kan oefenen wanneer hij het heeft beslagen, is de vraag wat er gebeurt als hij het wilsrecht verkoopt (executie).

Wanneer de beslaglegger de bevoegdheid heeft om het wilsrecht uit te oefenen, blijven deze problemen hem bespaard. Het is niet uitgesloten dat de beslaglegger deze mogelijkheid heeft. In dit kader heeft de Hoge Raad bepaald dat:3

Zou de 403-aanspraak kwalificeren als borgtocht, dan zou de beslaglegger eveneens niet met deze problemen opgezadeld worden en zich eveneens tot de consoliderende rechtspersoon kunnen wenden. Op basis van de jurisprudentie is verdedigbaar dat een beslaglegger de zekerheidsrechten kan uitoefenen waarmee de beslagen vordering is gesecureerd.4 Borgtocht is een (persoonlijk) zekerheidsrecht. Zie in dit kader de Hoge Raad:5

Hoewel de uitkomst van dit arrest wordt aanvaard, bestaat er discussie over de redenering die de Hoge Raad aan zijn oordeel ten grondslag heeft gelegd.6