8.3.3.7 Intermezzo: iets over het kiezen van interpretaties van de wet

De in par. 8.3.3.6 genoemde literatuur is aanleiding voor een opmerking over het beoefenen van de rechtswetenschap. Als het gaat om nog niet beantwoorde rechtsvragen, komt het geregeld voor dat de wet op verschillende manieren kan worden geïnterpreteerd. Om uiteindelijk te bepalen welke interpretatie de juiste is, speelt niet alleen de logica een rol en de vraag of een interpretatie zich verhoudt tot het systeem van de wet en de jurisprudentie, maar ook wat de meest wenselijke uitkomst is. Timmerman formuleert dit puntig door te stellen dat de rechtswetenschap een “willenschap” is.1 Hammerstein gaat nog een stapje verder door te betogen dat rechtsontwikkeling door de rechter – anders gezegd: het toepassen van de wet op een wijze die niet (geheel) consistent is met het hetgeen eerder bekend was over het recht -gerechtvaardigd is, indien de rechter moet beschermen tegen wat de wetgever verkeerd heeft gedaan.2 Van Schilfgaarde stelt dat de rechter moet ingrijpen waar de politiek iets laat liggen.3 Daarvan is sprake, omdat een wetgevingstraject op dit vlak reeds is gestrand en een tweede traject al jaren niet van de grond lijkt te komen.4

In dat licht kan ik niet goed begrijpen waarom enerzijds in de rechtsliteratuur wordt betoogd dat de wetgever het mogelijk zou moeten maken in de enquêteprocedure aandeelhouders definitief van elkaar kunnen worden gescheiden, mede gegeven het feit dat de wetgever niet tot een behoorlijk functionerende geschillenregeling is gekomen, en anderzijds veelal dezelfde auteurs afwijzend staan tegenover een interpretatie van de wet die er toe leidt dat het nu reeds mogelijk is om aandeelhouders definitief van elkaar te scheiden in de enquêteprocedure.