9.2.3 Conclusie loondoorbetaling bij ziekte

Hoewel de loondoorbetalingsplicht bij ziekte recht doet aan de uitgangspunten van bestaanszekerheid, bescherming en aan insluiting (maar slechts voor sommige categorieën werknemers), zijn er bij de andere aspecten wel grote problemen te onderkennen. Naast wat kleinere bezwaren is vooral de kans op en zelfs prikkel tot risicoselectie een belangrijk strijdpunt bij gelijke behandeling, solidariteit en bij insluiting (als het de toegang tot (vast) werk betreft). Ook als dat wordt beschouwd buiten het strikte kader van de wettelijke gelijkebehandelingsgronden kan dit -in elk geval theoretisch- leiden tot selectie op echte of veronderstelde gezondheidsaspecten bij aanname, de keuze voor flexwerk dan wel inhuur als zelfstandige of voortijdig ontslag. De maatregelen om dat te voorkomen zijn niet afdoende en ook de regering lijkt dit voor kleine bedrijven te onderkennen.1 Er is extra strijdigheid met het beginsel van solidariteit, waarvan de ‘hardste’ het ontbreken van collectieve financiering is. De private verzekering heeft dat onvoldoende gecompenseerd. De subsidiaire verantwoordelijkheid wordt ten slotte vrijwel volkomen miskend door het ontbreken van de eis ‘al het redelijke te doen’ voordat de werkgever verantwoordelijk wordt voor loonbetaling.

Aan flexicuritydoelstellingen wordt door loondoorbetaling bij ziekte evenmin bijgedragen, niet qua contractspositie, noch qua optimale inzet. Het lijkt qua balans zelfs een contra-indicatie, met de eenzijdige nadruk op versterking van de positie van de werknemer (met aanvullingen) en door de werkgever vrijwel alleen verantwoordelijk te maken.