7.2.3.1 De (on)geschiktheid van de veroordeling tot schadevergoeding

Zoals besproken moet een aanpassing of weigering van een verbod in beginsel gepaard gaan met toewijzing van een passende vergoeding aan de rechthebbende.1 De mogelijkheden die ons recht daartoe biedt, zijn afhankelijk van het precieze karakter van de beperking. Gaat het om een respijttermijn die betrekking heeft op het laten voortduren van inbreuken die al hebben plaatsgevonden (zoals bij een uitverkooptermijn), dan kan de rechter terugvallen op titel 6.3 en afdeling 6.1.10 BW.2 Meer in het bijzonder biedt art. 6:105 BW hem de mogelijkheid om de gedaagde bij voorbaat tot vergoeding van toekomstige schade te veroordelen. Het kan daarbij gaan om een eenmalige som, maar ook om periodieke betalingen. In het laatste geval verdient het de voorkeur dat de rechter de inbreukmaker verplicht zekerheid te stellen voor de periodieke betaling.3 Aannemelijk is dat de rechter vervolgens ook de aanpassing van het verbod afhankelijk kan stellen van de betaling van een schadevergoeding of een zekerheidsstelling.4 Aan de motivering van de keuze van een begrotingswijze worden door de Hoge Raad geen strenge eisen gesteld.5

Als de respijttermijn (mede) bedoeld is om toekomstige inbreuken toe te laten, bieden de hiervoor genoemde regels geen soelaas. Een verplichting tot schadevergoeding kan weliswaar bestaan als de schade zich nog niet heeft verwezenlijkt, maar dan moet wel sprake zijn van een voltooide inbreuk.6 Ons recht biedt dus geen grondslag voor een prospectieve schadevergoeding.7 Hier wreekt zich dat de wetgever geen implementatie heeft gegeven aan art. 12 Handhavingsrichtlijn, dat voorziet in de introductie van een dergelijke remedie.