HR, 08-06-2018, nr. 17/05518

Het Hof heeft rechtens onjuist, dan wel onbegrijpelijk, althans onvoldoende gemotiveerd, geoordeeld dat (onderdeel 3.4.) ‘De door de Rechtbank toegepaste matiging van de boetebeschikkingen met 5%, omdat de belastinggrondslag met toepassing van verzwaring van de bewijslast is berekend, is evenmin in geschil.’.

Dit oordeel van het Hof is onbegrijpelijk, dan wel heeft het Hof een essentiële stelling van belanghebbende ten onrechte gepasseerd, en/of heeft het Hof de geschilpunten onjuist in de uitspraak weergegeven.

Dit gezien het feit dat belanghebbende in het hoger beroepschrift van 30 juni 2016 heeft gesteld dat:

Het blijkt ook uit de procestukken niet dat belanghebbende anderszins haar standpunt zou hebben prijsgegeven.

Belanghebbende heeft dus uitdrukkelijk en gemotiveerd en kenbaar voor het Hof gesteld dat en waarom zij de door de Rechtbank toegepaste matiging van 5% te gering vond, waarmee deze matiging dus juist wel en anders dan door het Hof is geoordeeld, in geschil was.

De onjuiste vaststelling van het Hof leidt er vervolgens toe dat het Hof in onderdeel 4.10. van de uitspraak oordeelt dat ‘Tussen partijen is deze matiging van 5% niet in geschil, zodat het Hof partijen op dit punt volgt.’. Het Hof heeft dus ten onrechte geen oordeel gegeven over de essentiële stelling van belanghebbende dat de door de Rechtbank toegepaste matiging van de boete te laag was. Zie ook middel 6.

De uitspraak van het Hof kan op dit punt niet in stand blijven.

Het Hof heeft rechtens onjuist, dan wel onbegrijpelijk, althans onvoldoende gemotiveerd, geoordeeld dat

Het Hof heeft in navolging van de inspecteur en de Rechtbank kortgezegd geoordeeld dat belanghebbende een lager bedrag heeft betaald dan op de facturen staat vermeld en dat belanghebbende dit wist. Hetgeen uiteindelijk leidt tot het oordeel dat belanghebbende niet de vereiste aangiften heeft gedaan.

Belanghebbende heeft gesteld en stelt dat zij niet wist dat de facturen waren vervalst en dat zij de op de facturen vermelde bedragen heeft betaald. Zodat zij wel de vereiste aangiften heeft gedaan.

Het oordeel van het Hof is gebaseerd op de gebreken in de facturen en de volgens het Hof ongeloofwaardige verklaringen van belanghebbende en haar partner over de plaats van de transacties, de wijze waarop de afspraken werden gemaakt en de contante betalingen.

Belanghebbende heeft erkend dat de identiteit van de verkopende partij (‘[B]’ en/of ‘[C]’) niet bekend is, dat de op de facturen vermelde NAW-gegevens niet te herleiden zijn tot een bepaalde (rechts-)persoon, en dat het in die zin dus valse facturen zijn.

Maar uit die vaststelling volgt zeker niet noodzakelijkerwijs dat belanghebbende van de valse facturen bewust was of had moeten zijn. Immers, het is evenzeer mogelijk dat (zoals door belanghebbende in onderdeel 8 van het hoger beroepschrift van 30 juni 2016 is gesteld) slechts [B/C] de valse facturen heeft gemaakt zonder dat belanghebbende wist dat de facturen vals waren en belanghebbende te goeder trouw de gefactureerde bedragen heeft betaald.

De bewijslast van de ‘bewustheid’ en betrokkenheid rust op de Inspecteur.

‘Bewustheid’ en betrokkenheid van belanghebbende is gezien het hiervoor gestelde, slechts aan te nemen indien de verklaringen van haar en haar partner over de gang van zaken ongeloofwaardig zijn.

Het al dan niet aannemen van ‘bewustheid’ is cruciaal in deze procedure. Het is immers een noodzakelijke voorwaarde voor door het Hof geoordeelde toepassing van omkering en verzwaring van de bewijslast en het aannemen van ‘opzet’ bij het opleggen van een boete.

Belanghebbende stelt dat het Hof ten onrechte bewustheid en betrokkenheid van belanghebbende aannemelijk heeft geacht. Immers, de inspecteur heeft, terwijl op hem de bewijslast rustte, zijn stellingen niet dan wel onvoldoende gemotiveerd, terwijl belanghebbende haar stellingen uitgebreid heeft gemotiveerd (zie de onderdelen 13 tot en met 24 van het hoger beroepschrift van 30 juni 2016). Het Hof heeft ten onrechte slechts laten meewegen dat belanghebbende haar verklaringen niet heeft ondersteund door ‘objectie verifieerbare gegevens’ zonder datzelfde van de Inspecteur te vergen. Dit terwijl de bewijslast op de inspecteur rustte. Het Hof had op basis hiervan moeten oordelen dat onvoldoende aannemelijk is dat belanghebbende zich bewust was of moest zijn van de valse facturen en dat op grond daarvan niet tot het oordeel kan worden gekomen dat voor een deel van de facturen geen sprake is van inkoopkosten en dat daarom ook niet tot het oordeel gekomen kan worden dat de vereiste aangiften niet zijn gedaan.

In ieder geval heeft het Hof haar oordelen onvoldoende gemotiveerd. In ieder geval geldt dit voor het oordeel van het Hof dat de verklaringen van belanghebbende ongeloofwaardig zijn. Zelfs indien zou moeten worden aangenomen dat in het algemeen zou gelden dat aan een dergelijk oordeel geen of geen hoge eisen aan de motivering worden gesteld, is dat in deze zaak toch anders. Allereerst al vanwege het grote belang van dit onderdeel. Zoals in het bovenstaande al is gesteld, is het een cruciaal onderdeel in deze procedure. Het is immers een noodzakelijke voorwaarde voor de door het Hof geoordeelde toepassing van omkering en verzwaring van de bewijslast en het aannemen van ‘opzet’ bij het opleggen van een boete. Ten tweede vanwege de uitgebreide en gemotiveerde betwisting door belanghebbende (zie de onderdelen 13 tot en met 24 van het hoger beroepschrift van 30 juni 2016), terwijl de inspecteur, terwijl op hem de bewijslast rustte, zijn stellingen niet dan wel onvoldoende heeft gemotiveerd. Het Hof had daarom niet mogen volstaan met de enkele overweging dat de verklaringen van belanghebbende ongeloofwaardig zijn.

De uitspraak van het Hof kan op dit punt dus niet in stand blijven.

Het Hof heeft rechtens onjuist, dan wel onbegrijpelijk, althans onvoldoende gemotiveerd, geoordeeld dat (onderdeel 4.6.), uitgaande dat belanghebbende niet de vereiste aangifte heeft gedaan, de op belanghebbende rustende bewijslast ten aanzien van de inkoopkosten wordt verzwaard, zodat op belanghebbende de last rust om overtuigend aan te tonen dat en in hoeverre de uitspraken op bezwaar onjuist zijn en dat belanghebbende daarin niet is geslaagd.

Hetgeen het Hof in onderdeel 4.6. oordeelt, bouwt voort op het in onderdeel 4.5. geoordeelde dat door belanghebbende voor de onderhavige jaren de vereiste aangiften niet is gedaan.

In het vorige middel heeft belanghebbende gesteld dat het door het Hof in onderdeel 4.5. geoordeelde niet in stand kan blijven. Dat betekent dat ook hetgeen in onderdeel 4.6. is geoordeeld, niet in stand kan blijven. Het Hof heeft dus ten onrechte geoordeeld dat de op belanghebbende bewijslast ten onrechte is verzwaard. Het was dus niet aan belanghebbende om ‘overtuigend aan te tonen’ maar slechts de betaalde inkoopkosten aannemelijk te maken. Daarover heeft het Hof niets overwogen. Zodat de uitspraak van het Hof ook op dit punt niet in stand kan blijven.

Het Hof heeft rechtens onjuist, dan wel onbegrijpelijk, althans onvoldoende gemotiveerd, en met passering van een essentiële stelling van belanghebbende, geoordeeld dat (onderdeel 4.7.), in het kader van een redelijke schatting, de door de inspecteur in aftrek toegestane inkoopkosten (50%) redelijk zijn.

Het oordeel van het Hof is slechts gebaseerd op de ongemotiveerde stelling van de inspecteur dat slechts een aftrek van 50% op zijn plaats is en de verwerping van de stellingen van belanghebbende dat de factuurprijzen overeenstemmen met de reguliere inkoopprijzen en dat het bij vleestransacties gaat winstmarges van slechts enkele procenten, zonder daarbij in te gaan op de essentiële stelling van belanghebbende.

Het Hof had op basis van het door partijen gestelde, behoren te oordelen dat in het kader van een redelijke schatting, 75% van de op de facturen vermelde inkoopkosten in aftrek dient te worden toegelaten. Dit omdat de door de inspecteur voorgestane aftrek van 50% op geen enkele wijze onderbouwd is en daarmee willekeurig is, waartegenover staat dat belanghebbende gemotiveerd en niet dan wel onvoldoende gemotiveerd betwist door de inspecteur, heeft gesteld dat een redelijke schatting betekent dat 75% van de op de facturen vermelde prijzen in aftrek wordt toegelaten. Belanghebbende heeft immers onder het kopje ‘Redelijke schatting’ in de onderdelen 42 tot en met 45 van het hoger beroepschrift van 30 juni 2016 gemotiveerd met een berekening (onderdeel 42) uiteengezet dat en waarom een aftrek van 75% redelijk is.

In ieder geval heeft het Hof het oordeel onvoldoende dan wel onbegrijpelijk gemotiveerd. Ten onrechte heeft het Hof de essentiële stelling van belanghebbende niet in het oordeel betrokken, althans daarvan blijkt niets, dat, uitgaande van niet-reguliere transacties, een redelijke schatting zou uitkomen op een aftrek van 75% van de factuurbedragen. Onder het kopje ‘Redelijke schatting’ heeft belanghebbende in de onderdelen 42 tot en met 45 van het hoger beroepschrift van 30 juni 2016 gemotiveerd met een berekening (onderdeel 42) uiteengezet dat en waarom een aftrek van 75% redelijk is. Het Hof is ten onrechte aan deze stelling van belanghebbende voorbijgegaan, terwijl deze toch uitermate relevant en voor het Hof kenbaar was.

Indien zou moeten worden aangenomen dat het Hof de stelling van belanghebbende wel in het oordeel heeft betrokken, dan heeft het Hof ook overigens ten onrechte nagelaten een voldoende motivering te geven voor haar oordeel. Dit zeker gelet op het feit dat noch de inspecteur noch de Rechtbank noch het Hof enige onderbouwing van de toegestane aftrek van 50% hebben gegeven. Waartegenover belanghebbende met een berekening gemotiveerd tot een aftrek van 75% komt. Dat had voor het Hof aanleiding dienen te zijn om het oordeel nader te motiveren.

Ook op dit punt kan de uitsprak van het Hof niet in stand blijven.

Het Hof heeft rechtens onjuist, dan wel onbegrijpelijk, althans onvoldoende gemotiveerd, geoordeeld dat (onderdeel 4.9.) ‘Het Hof is van oordeel dat belanghebbende, door uit te gaan van de gegevens op de vervalste [B]-facturen, willens en wetens de aanmerkelijke kans heeft aanvaard dat de primitieve aanslagen tot te lage bedragen zijn vastgesteld.’.

Het Hof heeft geoordeeld dat sprake is van voorwaardelijke opzet met als enige motivering dat ‘belanghebbende, door uit te gaan van de gegevens op de vervalste AGM-facturen, willens en wetens de aanmerkelijke kans heeft aanvaard dat de primitive aanslagen tot te lage bedragen zijn vastgesteld’.

Het Hof verwijst niet naar eerdere oordelen van de uitspraak zodat moet worden aangenomen dat het eerder geoordeelde hier niet van toepassing is

Zoals ook al in middel 2 is gesteld, volgt uit het enkele feit dat belanghebbende is uitgegaan van de vervalste facturen niet of onvoldoende dat belanghebbende zich bewust was van het feit dat de facturen vals waren. Immers, het is evenzeer mogelijk dat (zoals door belanghebbende in onderdeel 8 van het hoger beroepschrift van 30 juni 2016 is gesteld) slechts [B/C] de valse facturen heeft gemaakt zonder dat belanghebbende wist dat de facturen vals waren en belanghebbende te goeder trouw de gefactureerde bedragen heeft betaald. Dan is geen sprake van ‘willens en wetens de aanmerkelijke kans …’ en dus ook niet van voorwaardelijke opzet.

Voor zover zou moeten worden aangenomen dat het Hof wel voortborduurt op het eerder in de onderdelen 4.3 tot en met 4.4.2. geoordeelde, dient al hetgeen in middel 2 is gesteld, als hier herhaald en ingelast te worden beschouwd. Hetgeen dan hier leidt tot de conclusie dat het Hof ten onrechte, althans onvoldoende of onbegrijpelijk heeft geoordeeld dat belanghebbende willens en wetens de aanmerkelijke kans heeft aanvaard dat de primitieve aanslagen tot te lage bedragen zijn vastgesteld. Juist ook omdat aan de motivering van een boete hoge eisen mogen worden gesteld.

De uitspraak van het Hof kan op dit punt dus niet in stand blijven.

Het Hof heeft rechtens onjuist, dan wel onbegrijpelijk, althans onvoldoende gemotiveerd, geoordeeld dat (onderdeel 4.10.) ‘De Rechtbank heeft de boetebeschikkingen gematigd met 5% in verband met de wijze waarop de hoogte van de verschuldigde belasting is komen vast te staan. Tussen partijen is deze matiging van 5% niet in geschil, zodat het Hof partijen op dit punt volgt.’ en (onderdeel 4.13.) ‘Het Hof acht de hoogte van de boeten zoals die door de rechtbank is vastgesteld, passend en geboden, Voor een verdere matiging, zoals door belanghebbende bepleit, ziet het Hof geen aanleiding.’.

Zoals ook in middel I is gesteld, heeft belanghebbende uitdrukkelijk en gemotiveerd en kenbaar voor het Hof gesteld (onderdelen 50 tot en met 53 van het hoger beroepschrift van 30 juni 2016) dat en waarom zij de door de Rechtbank toegepaste matiging vanwege de wijze waarop de hoogte van de verschuldigde belasting (verzwaring van de bewijslast) te gering vond en dat deze op 35% zou moeten worden gesteld, waarmee deze matiging dus juist wel in geschil was.

Het Hof heeft dus ten onrechte geoordeeld dat de matiging niet in geschil zou zijn en het Hof partijen op dit punt zou kunnen volgen. Het Hof had naar aanleiding van de stellingen van belanghebbende zich gemotiveerd uit moeten spreken over de door belanghebbende bepleite verdere matiging en heeft dat ten onrechte nagelaten.

De uitspraak van het Hof kan op dit punt dus niet in stand blijven.

Gezien het gestelde in de voorgaande middelen, heeft het Hof rechtens onjuist, dan wel onbegrijpelijk, althans onvoldoende gemotiveerd, geoordeeld dat (onderdeel 4.16) de uitspraak van de Rechtbank bevestigd dient te worden en dat het hoger beroep tevergeefs is ingesteld, en (onderdeel 4.17) dat geen redenen aanwezig zijn om te gelasten dat de Inspecteur aan belanghebbende het door haar betaalde griffierecht geheel of gedeeltelijk vergoedt, en (onderdeel 4.18) de Inspecteur ten onrechte niet heeft veroordeeld tot vergoeding van de kosten in het hoger beroep.

De uitspraak van het Hof kan op dit punt dus niet in stand blijven.

Het Hof heeft ten onrechte beslist tot bevestiging van de uitspraak van de Rechtbank. De conclusie van belanghebbende is dat de uitspraak van het Hof dient te worden vernietigd, met veroordeling van de inspecteur in de kosten van dit geding.