HR, 26-09-2025, nr. 23/03789

Schending van het recht en/of verzuim van vormen, meer bepaald het zorgvuldigheidsbeginsel en het doeltreffendheidsbeginsel doordat het Hof, althans op gronden die het besluit niet zelfstandig kunnen dragen, danwel onvoldoende gemotiveerd, zijn uitspraken in drie verschillende dossiers met drie verschillende uitspraken, in bezwaar en in beroep, tot één uitspraak heeft gevoegd, welke zorgdraagt voor verwarring bij belanghebbende en welke eveneens in strijd is met een goede procesorde.

Schending van het recht en/of verzuim van vormen, meer bepaald het zorgvuldigheidsbeginsel en het doeltreffendheidsbeginsel doordat het Hof op onjuiste gronden, althans op gronden die het besluit niet zelfstandig kunnen dragen, danwel onvoldoende gemotiveerd, geen inzicht heeft gegeven in de berekening van de in stand gelaten naheffing.

Schending van het recht en/of verzuim van vormen, meer bepaald het zorgvuldigheidsbeginsel, doordat het Hofop onjuiste gronden, althans op gronden die het besluit niet zelfstandig kunnen dragen, danwel onvoldoende gemotiveerd, een onjuiste weergave van het onderzoek ter zitting heeft gegeven door in het proces-verbaal enkel de gemachtigde, verweerder en deskundige op te nemen. Daarbij heeft het Hof verzaakt de bijdragen van de Raadsheren alsook van de griffier te benoemen.

Schending van het recht en/of verzuim van vormen, meer bepaald het zorgvuldigheidsbeginsel doordat het Hof op onjuiste gronden, althans op gronden die het besluit niet zelfstandig kunnen dragen, danwel onvoldoende gemotiveerd, heeft beslist dat het taxatierapport van belanghebbende niet kan dienen.

Schending van het recht en/of verzuim van vormen, meer bepaald het zorgvuldigheidsbeginsel doordat het Hof op onjuiste gronden, althans op gronden die het besluit niet zelfstandig kunnen dragen, danwel onvoldoende gemotiveerd, heeft beslist dat belanghebbende de schade niet aannemelijk heeft gemaakt.

Schending van het recht en/of verzuim van vormen, meer bepaald artikel 10, lid 8, sub a Wet Bpm j° artikel 110 VWEU doordat het Hof op onjuiste gronden, althans op gronden die het besluit niet zelfstandig kunnen dragen, danwel onvoldoende gemotiveerd, heeft beslist dat belanghebbende niet aannemelijk heeft gemaakt dat er sprake is van meer dan 72% schadeaftrek.

Schending van het recht en/of verzuim van vormen, meer bepaald het zorgvuldigheidsbeginsel doordat het Hof op onjuiste gronden, althans op gronden die het besluit niet zelfstandig kunnen dragen, danwel onvoldoende gemotiveerd, heeft beslist dat het Hof geen gebruik heeft gemaakt van het meest recente onderzoeksrapport VMS/Insight.

Schending van het recht en/of verzuim van vormen, meer bepaald artikel 110 VWEU doordat het Hof op onjuiste gronden, althans op gronden die het besluit niet zelfstandig kunnen dragen, danwel onvoldoende gemotiveerd, heeft beslist dat belanghebbende onvoldoende aannemelijk heeft gemaakt dat in geval van Eurotaxglass alle correctiefactoren toegepast kunnen worden.

Schending van het recht en/of verzuim van vormen, meer bepaald artikel 110 VWEU doordat het Hof op onjuiste gronden, althans op gronden die het besluit niet zelfstandig kunnen dragen, danwel onvoldoende gemotiveerd, dat belanghebbende niet aannemelijk heeft gemaakt dat er in casu sprake is van fiscale discriminatie.

Schending van het recht en/of verzuim van vormen, meer bepaald artikel 10, lid 8, sub a Wet Bpm j° artikel 110 VWEU doordat het Hof op onjuiste gronden, althans op gronden die het besluit niet zelfstandig kunnen dragen, danwel onvoldoende gemotiveerd, dat belanghebbende niet aannemelijk heeft gemaakt dat er sprake is van een schadeverleden.

Schending van het recht en/of verzuim van vormen, meer bepaald het zorgvuldigheidsbeginsel in combinatie met het Besluit proceskosten bestuursrecht doordat het Hof op onjuiste gronden, althans op gronden die het besluit niet zelfstandig kunnen dragen, danwel onvoldoende gemotiveerd, dat de aanwezigheid van een deskundige ter zitting niets heeft bijgedragen.

Schending van het recht en/of verzuim van vormen, meer bepaald het zorgvuldigheidsbeginsel in combinatie met het Besluit proceskosten bestuursrecht doordat het Hofop onjuiste gronden, althans op gronden die het besluit niet zelfstandig kunnen dragen, danwel onvoldoende gemotiveerd, de proceskosten heeft gematigd.

Schending van het recht en/of verzuim van vormen, meer bepaald het zorgvuldigheidsbeginsel en het doeltreffendheidsbeginsel, doordat het Hof op onjuiste gronden althans op gronden die het besluit niet zelfstandig kunnen dragen, danwel onvoldoende gemotiveerd, zijn uitspraken in drie verschillende dossiers met drie verschillende uitspraken, in bezwaar en in beroep, tot één uitspraak heeft gemaakt welke zorgdraagt voor verwarring bij belanghebbende en welke eveneens in strijd is met een goede procesorde.

In casu is in hoger beroep driemaal griffierecht geheven en driemaal betaald. De reden hiervoor is dat deze zaken in bezwaar en beroep als zodanig, aldus separaat, zijn behandeld. De drie zaken zijn eveneens als zodanig (separaat) op zitting bij het Hof behandeld.

Het Hof heeft besloten deze drie zaken te voegen in één uitspraak, welke maakt dat dit in casu in strijd is met het zorgvuldigheidsbeginsel en het doeltreffendheidsbeginsel. In beginsel is het aan het Hof welke keuze hierin gemaakt wordt, maar in casu leidt dit tot verstoring van de goede procesorde, daar belanghebbende geen touw kan vastknopen aan de uitspraak.

Het Hof had aldus zijn oordelen uitzonderlijk van elkaar moeten uitspreken en afzonderlijk van elkaar in een uitspraak moeten neerleggen, omdat de voeging van de verschillende zaken tot een verwarrende en een onmogelijk te verifiëren uitspraak heeft geleid.

De uitspraak van het Hof is niet alleen verwarrend, maar ook slordig en onduidelijk. Uit de uitspraak is veelal niet te destilleren op welk voertuig het Hof zich baseert, of het ene oordeel bedoeld is voor alle drie de zaken of per zaak afzonderlijk. De volgorde van de uitspraak is eveneens niet te volgen.

In geval van bezwaar en beroep zijn in casu de consequenties van zowel gegrondverklaring danwel ongegrondverklaring expliciet in de uitspraken verwerkt, welke duidelijkheid biedt over hetgeen is geoordeeld. Nu het Hof eenzijdig heeft besloten om deze zaken te voegen in één uitspraak, is het belanghebbende geheel onduidelijk welke consequenties dit heeft voor de zaken separaat danwel tezamen. En dan rijst de vraag of de uitspraak van het Hof überhaupt rekenkundig juist is, waarover meer in middel 2.

Het oordeel van het Hof kan dan ook niet in stand blijven

Schending van het recht en/of verzuim van vormen, meer bepaald het zorgvuldigheidsbeginsel en het doeltreffendheidsbeginsel doordat het Hof op onjuiste gronden, althans op gronden die het besluit niet zelfstandig kunnen dragen, danwel onvoldoende gemotiveerd, geen inzicht heeft gegeven in de berekening van de in stand gelaten naheffing.

Belanghebbende heeft direct na ontvangst van de uitspraak een verzoek tot inzage van de berekening bij het Hof neergelegd om zodoende inzicht te krijgen hoe de berekening tot stand is gekomen. Het Hof heeft geweigerd een afschrift toe te zenden waaruit de (on) juistheid van de berekening blijkt.

Het is op deze wijze aldus niet mogelijk om de berekening van het Hof op (on) juistheid te controleren. Dit is een omissie van ongekende grootte daar het Hof verplicht is om een helder geformuleerde uitspraak te doen. Overlegging van de wijze van berekening zou een kleine moeite moeten zijn daar het Hof deze in bezit zou moeten hebben. Nu het Hof weigert de berekening te overleggen rijst de vraagt hoe het Hof tot deze berekening is gekomen.

De wijze waarop de uitspraak tot stand is gekomen is dan ook onbegrijpelijk. De bevindingen per auto op pagina 16 tot en met 18 zijn zeer summier weergegeven, waardoor belanghebbende niet kan berekenen hoe de bedragen tot stand zijn gekomen en hoe dit zich verhoudt naar de drie verschillende zaken.

Het Hof had het schema van de Rechtbank kunnen aanhouden en eventueel kunnen uitbreiden, waardoor belanghebbende zou kunnen contoleren welke bedragen aan schade door het Hof wel of niet zijn toegekend en/of wel of niet zijn teruggedraaid. Op deze wijze is het aldus niet mogelijk om een controle uit te voeren en aldus de (on) juistheid van de uitspraak te controleren.

Belanghebbende vraagt zich dan ook af waarom het Hof deze keuze heeft gemaakt. Het Hof had kunnen begrijpen dat deze uitspraak zich leent voor beroep in cassatie daar deze op meerdere gronden onbegrijpelijk is. Het Hof heeft mij, na weigering van mijn verzoek tot overlegging van de berekening, medegedeeld dat ik maar in cassatie moet gaan. Dit is een onbegrijpelijke reactie op een voor de hand liggend verzoek, daar belanghebbende recht heeft op inzage van de totstandkoming van de berekening.

Belanghebbende vraagt zich ook af waarom het Hof weigert de onderliggende berekening te overleggen, daar dit duidelijk in strijd is met een goede procesorde. Het is immers niet te controleren.

Het oordeel van het Hof kan dan ook niet in stand blijven.

Schending van het recht en/of verzuim van vormen, meer bepaald het zorgvuldigheidsbeginsel, doordat het Hof op onjuiste gronden, althans op gronden die het besluit niet zelfstandig kunnen dragen, danwel onvoldoende gemotiveerd, een onjuiste weergave van het onderzoek ter zitting heeft gegeven door in het proces-verbaal enkel de gemachtigde, verweerder en deskundige op te nemen. Daarbij heeft het Hof verzaakt de bijdragen van de Raadsheren alsook van de griffier te benoemen.

Belanghebbende vindt het onbegrijpelijk dat het proces-verbaal incompleet is en vraagt zich af hoe het mogelijk is dat de bijdragen van de raadsheren alsmede de bijdrage van de griffier niet in het procesverbaal zijn opgenomen.

Tijdens de zitting hebben de raadsheren vragen gesteld aan procespartijen, standpunten van het Hof benoemd en met regelmaat hele gesprekken gevoerd met procespartijen. Het is dan ook bijzonder dat dit niet is opgenomen in het proces-verbaal. Het proces-verbaal wordt onder andere opgenomen om de voortgang van de zitting op te nemen en hetgeen procespartijen stellen, dus ook het Hof, vast te leggen.

Daarnaast is het voor de procespartijen een middel om te oordelen of de weergave van het procesverbaal overeenkomt met hetgeen op zitting is gebezigd. Nu het Hof de keuze heeft gemaakt om zijn eigen aandeel in het proces-verbaal buiten beschouwing te laten, wordt belanghebbende geschaad in zijn procesvoering. Immers, hoe valt te verifiëren hoe bepaalde standpunten voor het voetlicht zijn gebracht. De nuance van hetgeen ter berde is gebracht, ontbreekt dan ook volledig.

Het Hof heeft aldus in strijd gehandeld met het zorgvuldigheidsbeginsel, nu het proces-verbaal incompleet is en de input van het Hof ter zitting niet te verifiëren is.

Het oordeel van het Hof kan dan ook niet in stand blijven.

Schending van het recht en/of verzuim van vormen, meer bepaald het zorgvuldigheidsbeginsel doordat het Hof op onjuiste gronden, althans op gronden die het besluit niet zelfstandig kunnen dragen, danwel onvoldoende gemotiveerd, heeft beslist dat het taxatierapport van belanghebbende niet kan dienen.

Belanghebbende wijst uw College op r.o. 5.3.4. waarin het Hof stelt twijfel te hebben aan de juistheid van het taxatierapport. Het Hof twijfelt aan het taxatierapport daar de tijdspanne van de inspectie niet overeenkomt met de regelgeving met betrekking tot taxatierapporten. Het Hof ziet 16:19 uur op de klok op het dashboard, dit is echter onjuist.

Het Hof stelt aldus dat de tijdspanne niet juist is, echter heeft het Hof de tijdspanne niet correct afgelezen van de foto, zie pagina 17 bovenaan van het taxatierapport. Het Hof leest 16:19 uur, terwijl er duidelijk een tijdspanne is te zien van 10:19 uur. Deze tijdspanne is geheel in lijn met de juiste volgorde, welke gevolgd dient te worden met betrekking tot het opstellen van een taxatierapport.

De reden voor twijfel bij het Hof had aldus niet hoeven te bestaan indien het Hof zorgvuldigheid had betracht.

Nu de onzorgvuldigheid van het Hof ten aanzien van het bekijken van de foto's is komen vast te staan, bestaat het vermoeden bij belanghebbende dat het Hof geenszins serieus naar de foto's heeft gekeken. Indien er wel serieus naar de foto's is gekeken, is er mogelijk sprake van slechtziendheid bij het Hof.

Hoe het ook zij, het vermoeden rijst dat het Hof niet in staat is gebleken om een gedegen onderzoek te verrichten naar de juistheid van de tijdspanne en de eventuele aanwezige schades én aldus is het Hof niet in staat om een juist oordeel te vellen over de taxatierapporten.

De taxateur, belanghebbende, de deskundige, ondergetekende en de Rechtbank hebben de schade immers wel kunnen vaststellen. De foto's uit het taxatierapport zijn helder en zeker niet over- of onderbelicht, zoals het Hof stelt.

Ondergetekende heeft het Hof meerdere malen verzocht om de foto's digitaal te bekijken in verband met het behouden van de kwaliteit daar de Belastingdienst het taxatierapport van belanghebbende per post krijgt toegestuurd, welke vervolgens door de Belastingdienst wordt ingescand, om vervolgens weer uitgeprint te worden. Vervolgens worden de rapporten per post naar het Hof gestuurd. Na dit proces hebben de foto's 70% aan kwaliteit verloren. Eveneens worden de taxatierapporten door de Belastingdienst in de meeste gevallen zwart/wit uitgeprint, waardoor de kwaliteit van de foto's nog verder verloren gaat en zelfs zodanig, dat er niets anders te zien is dan vage zwart/wit vegen.

De digitale rapporten zijn tijdig naar het Hof gestuurd, het is de vraag of het Hof gebruik heeft gemaakt van deze mogelijkheid of toch de keuze heeft gemaakt om voor de foto's te kiezen welke verweerder per post heeft ingediend.

Linksom of rechtsom, uit dergelijke omissies moet volgen dat het oordeel van het Hof niet in stand kan blijven.

Schending van het recht en/of verzuim van vormen, meer bepaald het zorgvuldigheidsbeginsel, doordat het Hof op onjuiste gronden, althans op gronden die het besluit niet zelfstandig kunnen dragen, danwel onvoldoende gemotiveerd, heeft beslist dat belanghebbende de schade niet aannemelijk heeft gemaakt.

In navolging van middel 4 concludeert belanghebbende dat het Hof onzorgvuldig heeft gehandeld ten aanzien van de beoordeling van de taxatierapporten.

Vast is komen te staan dat het Hof de tijdspanne niet correct heeft afgelezen.

In casu zijn alle taxatierapporten wettelijk toegestaan en heeft de taxateur conform de regelgeving gehandeld. Dat er twijfel is blijven bestaan over de schades in het rapport, omdat het Hof het simpelweg niet heeft gezien, danwel doordat het Hof niet kan beoordelen of er wel of geen schade is, is geheel toe te rekenen aan het Hof.

Dit houdt in dat belanghebbende in zijn procespositie is geschaad, de schades zijn immers evident aanwezig.

Het Hof kwalificeert de schade telkenmale anders, waardoor het voor belanghebbende erg verwarrend is wat er nu bedoeld wordt. Op pagina 16 tot en met 18 heeft het Hof zijn bevindingen in een schema gezet. Het ene moment is de ernst niet van de foto's af te lezen, het andere moment zijn het simpelweg gebruikerssporen, dan is het weer dat het standpunt van de Inspecteur dient te worden gevolgd. Wat wordt bedoeld met de opmerking ‘dat het Hof de ernst er niet van inziet’?

Het Hof had dit dienen te motiveren. Om welke reden wordt de Inspecteur gevolgd? Dit is ook niet gemotiveerd. Belanghebbende benadrukt dat de schades aanwezig waren ten tijde van de inspectie. De Rechtbank heeft enige schade toegekend daar zij wel enigszins zorgvuldigheid heeft betracht. Tevens heeft de Rechtbank de totstandkoming van de berekening inzichtelijk gemaakt. Het Hof heeft deze zorgvuldigheid echter niet betracht.

Schending van het recht en/of verzuim van vormen, meer bepaald artikel 10, lid 8, sub a Wet Bpm j° artikel 110 VWEU doordat het Hof op onjuiste gronden, althans op gronden die het besluit niet zelfstandig kunnen dragen, danwel onvoldoende gemotiveerd, heeft beslist dat belanghebbende niet aannemelijk heeft gemaakt dat er sprake is van meer dan 72% schadeaftrek.

De voertuigen van belanghebbende variëren in leeftijd van 5 maanden tot ten hoogste 14 maanden. Elke auto heeft een laag kilometrage. Daarmee komt op grond van de 72% norm de waardevermindering in casu uit op 97,2%. Dit is in alle gevallen een hoger percentage dan door het Hof is toegepast.

Voor voertuig 21 heeft het Hof zelfs de waardevermindering teruggedraaid. Het Hof gaat voorbij aan het oordeel van twee taxateurs, aldus van zowel de taxateur van belanghebbende als van DRZ. Dit bevreemdt belanghebbende, het Hof is immers niet deskundig in deze.

Voor zover de norm 72% al als legitiem kan worden gezien (quod non!), is daar — ook gezien de jurisprudentie — gemotiveerd en met recht van afgeweken. Ik wijs graag op de volgende uitspraak:

Wat betreft het vetgedrukte gedeelte wijdt belanghebbende graag wat woorden aan de legitimiteit, ook gezien de expliciete vraag van het Hof aan de Belastingdienst. De norm zou steunen op informatie van het Verbond van Verzekeraars. Welnu, [A] heeft aldaar zijn licht opgestoken en wat blijkt? Men weet van niets! Afschrift van de correspondentie breng ik in als productie 1. Dit is reden (te meer) om te concluderen dat de bodem onder de norm van 72% wegvalt en deze niet gebruikt kan worden, maar er per geval beoordeeld moet worden wat het percentage is. Zoals de taxateur van belanghebbende gemotiveerd heeft gedaan.

Na vaststelling van de schade heeft belanghebbende gemotiveerd aangegeven hoe groot de waardevermindering is waarbij rekening is gehouden met de acceptabele gebruiksschade welke reeds in de koerslijstwaarde zit verdisconteerd.

Het Hof zegt te kijken naar leeftijd, de kilometerstand en eventueel naar de status van een ex-rental. Zoals gesteld zijn alle voertuigen tussen de 5 en 14 maanden, aldus zeer jong. Daarnaast zijn de kilometerstanden zeer laag, waardoor ervan uitgegaan mag worden dat deze voertuigen er in goede staat bijstaan. Het Hof miskent dit en gaat in tegen de bestendige jurisprudentie zoals ook van het Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden van 20 april 2021, maar ook tegen hetgeen het zelf eerder oordeelde.

Het Hof wijst belanghebbende er tevens op dat kopers die geen krassen, vegen en kleine oneffenheden willen, beter een nieuwe auto kunnen kopen. Deze motivering verbaast belanghebbende daar dit totaal niet relevant is en noch kant noch wal raakt. Het voegt helemaal niets toe, behoudens dat de kijk van het Hof op de autowereld en die van de consument, totaal onrealistisch is. Het gaat immers om zeer jonge voertuigen met meer dan normale gebruikersschade.

Ook zal een koper van een jonge tweedehands auto in de regel hogere eisen stellen dan een koper van een tweedehands auto van een aantal jaren oud, welke een logisch gevolg is.

Het Hof stelt tevens dat na reparatie van de auto's, de auto's als ongebruikt de weg op kunnen. Ten eerste heeft de auto een leeftijd, een kilometerstand en een eerdere bezitter. De auto kan aldus nimmer als ongebruikt de weg op. De auto's zijn immers aangemerkt als gebruikt. Daarbij zullen bepaalde sporen immer te zien zijn. Ook dit oordeel van het Hof raakt kant noch wal.

Daarbij betekent reparatie niet dat de auto weer in nieuwstaat zal verkeren, immers wordt er door de taxateur rekening gehouden met de normale gebruikerssporen, waardoor de aftrek in geen enkel geval 100% is. De facturen voor reparatie zijn dat daarentegen wel, wat in principe al aangeeft dat alles onder de 100% niet realistisch is. Immers, belanghebbende krijgt de volledige factuur en niet zoals het Hof stelt, een factuur met aftrek tot 72%. Het Hof heeft dit in zijn geheel miskend.

Dit oordeel kan dan ook niet in stand blijven en dient te worden vernietigd.

Schending van het recht en/of verzuim van vormen, meer bepaald het zorgvuldigheidsbeginsel doordat het Hof op onjuiste gronden, althans op gronden die het besluit niet zelfstandig kunnen dragen, danwel onvoldoende gemotiveerd, geen gebruik heeft gemaakt van het meest recente onderzoeksrapport VMS/Insight.

Het Hof heeft geoordeeld geen gebruik te willen maken van het meest recente onderzoeksrapport van VMS/Insight, echter ontbreekt een motivering hiervoor.

Belanghebbende stelt dat deze werkwijze van het Hof strijdig is met een goede procesorde. Immers is dit recente rapport een essentieel onderdeel van het proces, daar verweerder deze als tiendagenstuk heeft ingebracht.

Verweerder heeft op deze wijze willen ‘bewijzen’ dat de 72% norm eerder te hoog dan te laag zou zijn vastgesteld. Immers, de voorgenomen norm van 31%, welke nu naar alle waarschijnlijkheid wordt opgenomen in de nieuwe regelgeving vanaf 1 januari 2024, zou volgens verweerder eerder van toepassing zijn.

Belanghebbende heeft met het horen van de samenstellers willen aantonen dat het rapport op drijfzand is gebaseerd, gelijk aan het rapport welke ten grondslag ligt aan de 72% norm. De deskundige, [A] ter zitting, heeft zich jaren ingezet om te achterhalen welke grondslagen zijn gebruikt om tot de 72% norm te komen. Hij heeft zich op het standpunt gesteld dat er aldus geen grondslag is voor de 72%.

Uw College heeft in 2014 geoordeeld dat de norm jaarlijks herijkt diende te worden. De herijking en daarmee de grondslag heeft nimmer plaatsgevonden. In plaats daarvan wordt er een nieuwe norm opgesteld die nog kant nog wal raken.

Aldus, nu verweerder een nieuw rapport inbrengt, tien dagen voor de zitting, is het een logisch gevolg dat de samenstellers van het nieuwe rapport worden gehoord. Temeer omdat het rapport aan alle kanten kraakt en piept en gebaseerd is op total loss auto's en aldus niet op auto's met ‘gewone’ schade.

De samenstellers sluiten het rapport zelfs af met de conclusie dat er twijfel bestaat of dit rapport überhaupt gebruikt kan worden daar de grondslag in beginsel niet deugt. Aangifte op basis van een taxatierapport is immers een mogelijkheid indien er sprake is van schade welke niet als gebruikersschade kan worden gekwalificeerd. De auto's die ten grondslag liggen in het rapport van VMS/Insight zijn allemaal total loss auto's en daarmee is de conclusie dan ook dat dit rapport niet kan dienen.

Dit tezamen moet tot de conclusie leiden dat de samenstellers wel gehoord hadden moeten worden.

Het Hof heeft ervoor gekozen om dit achterwege te laten en heeft ongemotiveerd geoordeeld dat er geen gebruik is gemaakt van het rapport.

Dit oordeel kan dan ook niet in stand blijven en dient te worden vernietigd.

Schending van het recht en/of verzuim van vormen, meer bepaald artikel 110 VWEU doordat het Hof op onjuiste gronden, althans op gronden die het besluit niet zelfstandig kunnen dragen, danwel onvoldoende gemotiveerd, heeft beslist dat belanghebbende onvoldoende aannemelijk heeft gemaakt dat in geval van Eurotaxglass alle correctiefactoren toegepast kunnen worden.

Belanghebbende maakt aanspraak op een tweetal correcties op de koerslijstwaardering Eurotaxglass conform het arrest van uw College van 15 november 2019, ECLI:NL:HR:2019:1783:

Tot de factoren waarmee de koerslijst van Eurotaxglass's rekening houdt, behoort de ‘markt- en dealersituatie’. Bij toepassing van deze koerslijst mag aldus met die waardeverminderende factoren rekening worden gehouden, hetgeen betekent dat een correctie in aanmerking wordt genomen. Belanghebbende hoeft hier aldus geen verder bewijs te leveren dat in haar geval een nadere correctie op de volgens deze koerslijst vastgestelde waarde toegepast kan worden.

Op grond van het arrest van Uw College wordt artikel 110 VWEU geschonden voor zover een belastingplichtige geen aanspraak kan maken op de lagere waardering als gevolg van de tweetal correctiemogelijkheden. Indien belanghebbende deze mogelijkheid niet zou hebben, zou dat ertoe leiden dat belanghebbende voor een voertuig mét schade méér bpm betaalt dan op hetzelfde voertuig rust (met de tweetal correctiemogelijkheden) zónder schade. Of zoals het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden heeft beslist:

Belanghebbende stelt zich derhalve op het standpunt dat een beroep op de tweetal correctiemogelijkheden toegestaan dient te worden. Hetzij op grond van het gelijkheidsbeginsel, dan wel op grond van artikel 110 VWEU.

Het Hof heeft dit miskend en heeft daarmee strijdig geoordeeld met artikel 110 VWEU.

Schending van het recht en/of verzuim van vormen, meer bepaald artikel 110 VWEU doordat het Hof op onjuiste gronden, althans op gronden die het besluit niet zelfstandig kunnen dragen, danwel onvoldoende gemotiveerd, dat belanghebbende niet aannemelijk heeft gemaakt dat er in casu sprake is van fiscale discriminatie.

Uit gegevens van het kentekenregister blijkt dat er van onderhavige voertuigen gelijksoortige voertuigen zijn geregistreerd met een lagere bruto bpm vermelding in het kentekenregister.

Recente jurisprudentie3. toonde een falend beroep op de herleidingsmethodiek als onderdeel van het taxatierapport. Volgens het Hof valt uit de vermelde herrekende bruto bpm de handelsinkoopwaarde op aangifte niet af te leiden. Hoewel belanghebbende zich hier op het standpunt stelt dat de (herrekende) bruto bpm als vermeld in het kentekenregister reeds voldoende moet zijn als bewijsvoering voor de overtreding, licht belanghebbende de terugrekening naar de handelsinkoopwaarde op aangifte (HOA) volgende uit weergave van de herrekende bpm, wellicht ten overvloede, toe:

HOA = Rest bpm op aangifte / Oorspronkelijk bruto bpm * oorspronkelijke nieuwprijs

De HOA, als gegeven om de gelijksoortigheid te bepalen, kan niet bepalend zijn. De HOA is gerelateerd aan de leeftijd van het voertuig en de mate en de wijze van afwaardering ervan. HOA's kunnen derhalve onderling, zowel positief als negatief, verschillen zonder dat deze afdoen aan een beoordeling van gelijksoortigheid.

De weergave in het overzicht van de ‘Betaalde BPM’ volgt uit het forfaitaire rest bpm percentage in verhouding tot de weergegeven ‘Her(rekende) Bruto BPM’. De formule daarvoor luidt:

Betaalde BPM = Her. Bruto BPM *forfaitair rest BPM %

Nu deze bruto bpm vermeldingen te herleiden zijn aan zowel gelijksoortigheid (de voertuigen zijn merk en type identiek en hebben een identieke type en variant code4.) als aan een handelsinkoopwaarde op aangifte (H.O.A.), is middels de overzichten, Productie 2, hier bijgesloten af te leiden dat van vermelde kentekens sprake is van een verboden fiscale discriminatie.

De vergelijking is daarbij maximaal specifiek opgezet en toegepast en niet, zoals het Hof betoogd (r.o. 5.13.2) slechts ‘op merk en andere kenmerken’. Het oordeel dat de opgevoerde voertuigen geen gelijksoortige voertuigen is niet deugdelijk gemotiveerd, onjuist en volgt niet de uitleg van het EU HvJ omtrent de beoordeling van gelijksoortigheid.

Nadrukkelijk bepleit belanghebbende daarbij aldus niét de ‘herleidingsmethodiek’ maar doet hij een beroep op vergelijkbare/soortgelijke voertuigen met daarbij behorende bruto bpm bedragen5..

Het Hof heeft belanghebbende niet gevolgd in zijn standpunt en voert aan dat de voertuigen niet gelijksoortig zijn en oordeelt dat dit niet de juiste methode is. Belanghebbende betwist dit en is van oordeel dat er sprake is fiscale discriminatie.

Deze reeds aan het Hof voorgelegde toegelichte fiscale discriminatie ter zitting door de deskundige, is door het Hof zelfstandig en op onjuiste wijze uitgelegd. Het hof had deze benadering dienen te toetsen aan Europese rechtspraak. Dat heeft het Hof nagelaten.

Het EU HvJ heeft de beoordeling van ‘gelijksoortigheid’ immers ook reeds uitgelegd: Hof van Justitie, 27 februari 1980, Commissie/Franse Republiek, EU:C:1980:51;

Artikel 95, eerste alinea, moet ruim worden uitgelegd, zodat alle fiscale regelingen die inbreuk kunnen maken op de gelijkheid van behandeling of in geïmporteerde producten eronder vallen; de uitdrukking ‘gelijksoortige producten’ moet dus voldoende soepel worden uitgelegd.

Als gelijksoortig dienen te worden aangemerkt de producten die uit verbruikersoogpunt, aldus de consument, soortgelijke eigenschappen vertonen en aan dezelfde behoeften voldoen. Voor de bepaling van het toepassingsgebied van artikel 95, eerste alinea dient dus niet de volstrekte identiteit, maar het soortgelijke en vergelijkbare gebruik als maatstaf te worden gehanteerd.

Hiermee is sprake van een Acte Clair waaraan het Hof duidelijk en onrechtmatig is voorbij gegaan.

Belanghebbende heeft in het kentekenregister gezocht naar voertuigen die soortgelijk zijn met de ongeveer dezelfde nieuwprijzen. Ook heeft belanghebbende gekeken naar de Co2-uitstoot en de verschillende opties. Deze zijn niet geheel identiek, doch komen de kenmerken veelal overeen waaruit volgt dat de voertuigen uit het kentekenregister vergelijkbaar zijn met de voertuigen van belanghebbende.

Het is niet van belang of de voertuigen uit het kentekenregister dezelfde mate van slijtage hebben en dezelfde kilometerstanden. Immers, voor vergelijkbare voertuigen ten behoeve van een aangifte tot bpm wordt dit ook niet relevant geacht.

Voorts acht het Hof de juistheid van de in het kentekenregister voor de opgevoerde voertuigen vermelde bpm niet juist. Dit verbaast belanghebbende daar de Belastingdienst juist gebruikt maakt van het kentekenregister en ervan uitgaat dat de gegevens juist zijn. Het kentekenregister zou dan leidend moeten zijn.

Het Hof oordeelt tevens dat het niet duidelijk is of de op aangifte betaalde bedragen conform de regelgeving en jurisprudentie zijn berekend of door de Inspecteur zijn gecontroleerd en aanvaard. Dit is juist hetgeen wat het Hof diende te onderzoeken, doch heeft nagelaten.

Het oordeel van het Hof kan dan ook niet in stand blijven.

Schending van het recht en/of verzuim van vormen, meer bepaald artikel 10, lid 8, sub a Wet Bpm j° artikel 110 VWEU doordat het Hof op onjuiste gronden, althans op gronden die het besluit niet zelfstandig kunnen dragen, danwel onvoldoende gemotiveerd, dat belanghebbende niet aannemelijk heeft gemaakt dat er sprake is van een schadeverleden.

Dat een schadeverleden leidt tot een waardevermindering, is algemeen bekend en mede gezien het arrest van uw College van 13 december 1963 evident.6. Zie ook de vele uitspraken hieromtrent.7. Zo heeft Gerechtshof 's‑Hertogenbosch onder meer het volgende overwogen:

Zo heeft ook gerechtshof Arnhem-Leeuwarden beslist in een bpm procedure.9. Opmerking verdient tevens dat het Hof de waardevermindering op basis van de hierna volgende tabel aannemelijk heeft geacht. Op 20 april 2021 heeft gerechtshof Arnhem-Leeuwarden nogmaals dit aspect bevestigd, waarbij wederom de hierna volgende tabel is geaccepteerd (r.o. 4.11).10. Later heeft Hof Arnhem-Leeuwarden nogmaals bevestigd dat een schadeverleden leidt tot een waardevermindering.11.

Het Hof stelt in r.o. 5.3.5. dat belanghebbende voor de auto's 22, 24 en 25 niet aannemelijk heeft gemaakt dat er sprake is van een schadeverleden en dat een bedrag van € 1.193 aldus niet wordt toegewezen. Daarbij stelt het Hof, dat er behoudens de schade aan de carrosserie van auto 24, geen schade is vastgesteld. Dit is echter onjuist daar de taxatierapporten een duidelijke weergave van de schades aangeven. De foto's spreken voor zich en eerder heeft belanghebbende vast kunnen stellen dat

het Hof niet beschikt over enige deskundigheid betreft het beoordelen van de foto's. Het aflezen van de juiste tijd op de klok op het dashboard is reeds te lastig gebleken voor het Hof.

Daarbij heeft de taxateur de motivering van het schadeverleden helder weergegeven. De taxateur heeft gebruik gemaakt van een lakdiktemeter, DRZ beschikt niet over een lakdiktemeter, waardoor zij de controle niet heeft kunnen uitvoeren en daar aldus geen oordeel over heeft kunnen vellen. Dit geldt dus ook voor het Hof, waardoor het oordeel van het Hof onjuist is. Het verschil in lakdikte is relevant voor de weergave van het schadeverleden en is blijkens de heldere foto's toonbaar aanwezig. Het Hof heeft dit miskend.

Belanghebbende maakt aldus aanspraak op de correctie, afkomstig van de federatie TMV.12.

Dit oordeel van het Hof kan dan ook niet in stand blijven.

Schending van het recht en/of verzuim van vormen, meer bepaald het zorgvuldigheidsbeginsel in combinatie met het Besluit proceskosten bestuursrecht doordat het Hofop onjuiste gronden, althans op gronden die het besluit niet zelfstandig kunnen dragen, danwel onvoldoende gemotiveerd, dat de aanwezigheid van een deskundige niets heeft bijgedragen.

Belanghebbende heeft ter zitting een deskundige meegenomen om een nadere toelichting te geven op onder andere de schades. Eigenlijk stond de zitting reeds gepland op 17 november 2022, maar deze heeft niet plaatsgevonden in verband met wraking van het Hof.

De wraking kwam voort uit de mededeling van het Hof dat een deskundige niet gewenst was, althans medebrenging van een deskundige zou nutteloos zijn daar het Hof de rapporten reeds had beoordeeld. Zoals eerder vastgesteld door belanghebbende, is het Hof niet in staat gebleken om de rapporten op de juiste merites te beoordelen.

In casu is sprake van drie verschillende zaken met in totaal 25 auto's. Op elke auto is iets anders van toepassing, van koerslijst, ex-rental, 72% norm, schadeverleden tot schades. Belanghebbende kon zich dan ook niet verenigen met het verzoek van de griffier om de deskundige thuis te laten.

Het vreemde van deze gang van zaken is dat verweerder één dag eerder het verzoek bij het Hof had neergelegd om de deskundige te weren. Deze gang van zaken bevreemdde belanghebbende temeer, omdat ondergetekende door de griffier werd gebeld, met het verzoek om de deskundige thuis te laten.

Nadat de wraking ongegrond was verklaard, heeft het Hof een nieuwe datum vastgesteld. De deskundige is reeds tijdig aangekondigd en is aldus ter zitting verschenen. Belanghebbende stelt voorop dat de deskundige ter zitting meerder malen een nadere toelichting heeft gegeven. Dit zou moeten blijken uit het proces-verbaal ter zitting, welke helaas incompleet is, en nu niet meer te verifiëren is, welke aldus in strijd is met een goede procesorde.

Het Hof stelt, ten onrechte, dat de deskundige niets heeft bijgedragen ter zitting. Dit is pertinent onjuist en belanghebbende betwist dit dan ook ten zeerste. Indien het Hof een juiste weergave van de zitting had weergegeven in het proces-verbaal, en aldus de eigen vragen aan de deskundige had opgetekend, dan was vast komen te staan dat de aanwezigheid van de deskundige wel van belang is geweest. Nu het Hof dit heeft nagelaten, is dit niet te verifiëren en dat is laakbaar.

Het Hof stelt eveneens dat de deskundige de auto's niet heeft gezien en hij aldus geen oordeel kan geven. Dit bevreemdt belanghebbende daar het Hof de auto's ook niet heeft gezien, maar als niet-deskundige daar wel iets van kan vinden en zelfs op bepaalde onderdelen ingaat tegen twee onafhankelijke taxateurs.

De wet gaat er immers vanuit dat het bewijs in de eerste plaats wordt geleverd met een taxatierapport. Uiteindelijk is sprake van een kwestie van bewijswaardering. De deskundige heeft niet alleen de taak de rapporten van eiseres eventueel nader toe te lichten, maar ook om de stellingen van DRZ te ontkrachten. De deskundige doet dus meer dan verwijzen naar de rapporten.

Het is niet nodig voor een deskundige om de auto's zelf te zien13.. Aan de hand van het taxatierapport kan een deskundige op basis van zijn expertise, helderheid geven. In casu heeft de deskundige per auto uitleg gegeven en de schades gemotiveerd. Het Hof stelt dat de gemachtigde dit eveneens had gekund, echter is de gemachtigde -net zo min- als het Hof deskundig op dit gebied. De samenhang tussen de gemachtigde en deskundige ontbreekt dan ook.

Nu de vragen en opmerkingen van het Hof in het proces-verbaal bijna geheel ontbreken, dient dit voor rekening te komen voor het Hof, daar het achteraf niet te verifiëren is of de deskundige een relevante bijdrage heeft gevormd.

Dit oordeel kan dan ook niet in stand blijven en dient te worden vernietigd.

Schending van het recht en/of verzuim van vormen, meer bepaald het zorgvuldigheidsbeginsel in combinatie met het Besluit proceskosten bestuursrecht doordat het Hofop onjuiste gronden, althans op gronden die het besluit niet zelfstandig kunnen dragen, danwel onvoldoende gemotiveerd, de proceskosten heeft gematigd.

Het Hof past factor 1 met een wegingsfactor van 0.25 toe, daar het enkel een rekenfout van de Rechtbank betreft. Dit is echter onjuist daar dit niet de enige gegrondverklaring is.

In r.o. 5.3.6. oordeelt het Hof namelijk dat de Rechtbank onjuist heeft geoordeeld met betrekking tot het ontbreken van het Nederlands boekenpakket en oordeelt terecht dat dit een waardedruk tot gevolg heeft. Conform de taxatierapporten staat het Hof een waardevermindering van € 85 exclusief btw toe.

Op basis van dit oordeel van het Hof is het hoger beroep in zaak 1 en zaak 2 reeds gegrond verklaard. Dit staat aldus geheel los van de rekenkundige fout van de Rechtbank daar het totaal een ander geschil betreft.

Het Hof heeft kennelijk ‘interne compensatie’ toegepast, waardoor het te betalen eindbedrag aan bpm, welke verweerder heeft berekend, vreemd en bijzonder genoeg exact op hetzelfde eindbedrag uitkomt. Belanghebbende heeft het vermoeden dat het Hof ‘interne compensatie’ heeft toegepast, echter is er in de uitspraak niets terug te vinden over toepassing van hiervan.

Dit geeft wederom aan hoe onzorgvuldig de uitspraak tot stand is gekomen. Het geeft wederom aan dat het Hof incompleet en onduidelijk heeft geoordeeld.

Het Hof stelt dat tevens er sprake is van een gemiddeld gewicht van zaken, aangezien sprake is van dezelfde geschilpunten. Tevens stelt het Hof dat de aangevoerde standpunten veelvuldig voorkomen in bpm-procedures. Belanghebbende stelt dat dit wel heel algemeen wordt gesteld door het Hof en betwist dit dan ook.

Er is geen sprake van inhoudelijke samenhang, omdat elke auto afzonderlijk moet worden beoordeeld. Ondergetekende heeft veel tijd gestoken in de 25 dossiers en betwist dan ook dat het om een samenhang gaat.

De insinuatie van het Hof dat de bpm-procedures veelal hetzelfde zijn, werpe ik ver van mij. De wijze hoe het Hof dit uitspreekt getuigt van weinig nuance en dat is kwalijk. Uiteraard komen er veelal dezelfde geschillen aan bod, doch zijn het verschillende auto's met elk een taxatierapport en elk een naheffing en deze dienen elk bestudeerd te worden.

De forfaitaire bedragen uit het Besluit proceskosten bestuursrecht komen niet eens in de buurt van de werkelijke proceskosten. Een factor 1 met een wegingsfactor van 0.25 is in casu dan ook een belediging.

Bij vier voertuigen of meer wordt er doorgaans, door de Rechtspraak, uitgegaan van factor 1,5. In casu gaat het aldus om drie dossiers met in totaal 25 auto's.

Ervan uitgaande dat het Hof de zaken ten onrechte heeft gevoegd tot één uitspraak, komt belanghebbende tot de slotsom dat van het volgende uitgegaan moet worden.

Nu het hoger beroep in zaak 1 gegrond is, mede door het toekennen van de Nederlandse onderhoudsboekjes, had het Hof, op grond van het besluit proceskosten bestuursrecht, voor de door mij verleende rechtsbijstand minimaal wegingsfactor 1.5 tot 2 dienen toe te passen (1 punt voor het indienen van het beroepschrift en 1 punt voor het verschijnen ter zitting)

Nu het hoger beroep in zaak 2 gegrond is, mede door het toekennen van de Nederlandse onderhoudsboekjes, had het Hof, op grond van het Besluit proceskosten bestuursrecht, voor de door mij verleende rechtsbijstand een wegingsfactor 1 dienen toe te passen (1 punt voor het indienen van het beroepschrift en 1 punt voor het verschijnen ter zitting).

Indien later blijkt dat zaak 3 ook gegrond is, dient daar dezelfde overweging worden gemaakt als bij zaak 2.

Het oordeel van het Hof kan dan ook niet in stand blijven.