6.2.4.5 Insolventie van de verzekeraar

De insolventie van een motorrijtuigverzekeraar wiens verzekerden in andere bij het groenekaartstelsel aangesloten landen schadegevallen hebben veroorzaakt of nog zullen veroorzaken terwijl zij nog in het bezit zijn van geldige groene kaarten veroorzaakt bijzondere vraagstukken. Dat het garanderend Bureau zich niet aan zijn garantieverplichting kan onttrekken staat buiten twijfel. Voor zover de Richtlijn de verplichtingen van het 'regelend' Bureau beheerst moet worden vastgesteld, dat de Richtlijn dat Bureau niet de mogelijkheid biedt om zijn garantie aan benadeelden van ongevallen op zijn grondgebied te beperken tot situaties waarin de dekking gevende verzekeraar aan zijn verplichtingen kan voldoen. Het 'regelend' Bureau stelt zich tegenover benadeelden garant voor ongevallen die zijn veroorzaakt door bezoekende voertuigen die gewoonlijk zijn gestald op het grondgebied van de lidstaten en daarmee op de voet van art. 8 lid 1, tweede alinea gelijk gestelde derde landen. Het garanderend Bureau kan zich in het verlengde daarvan niet aan zijn garantstelling onttrekken. De verhaalsmogelijkheid van het 'regelend' Bureau op het garanderend Bureau is een voorwaarde voor het functioneren van het groenekaartstelsel.

Is de groene kaart de voorwaarde voor de schaderegeling, dan geldt hetzelfde. Het garanderend Bureau staat garant voor de verplichtingen van zijn leden en voor de insolventie van de aansprakelijke verzekeraar wordt daarbij geen uitzondering gemaakt.

De vraagstukken die in dit verband zijn gerezen hebben dan ook niet zozeer te maken met de vraag of het garanderend Bureau voor de verplichtingen van zijn insolvente lid heeft op te komen. Men zou kunnen stellen dat deze garantie ook en juist in de situatie van insolventie van de verzekeraar haar betekenis krijgt. De omvang van deze garantie heeft echter wel tot vragen geleid. Met name is de vraag of het garanderend Bureau ook kan worden aangesproken door het 'regelend' Bureau voor de vertragingsrente van 12% vanaf de dag waarop het verzoek om restitutie aan de verzekeraar is aangeboden, ook voor de periode vanaf het faillissement. Het antwoord luidt in beginsel bevestigend, maar er past wel een nuancering.

Het garanderend Bureau dient zo spoedig mogelijk nadat het van het faillissement van een van zijn leden kennis draagt, de Council of Bureaux en alle andere Bureaus van dat feit op de hoogte te stellen. Een 'regelend' Bureau is vervolgens gehouden het garanderend Bureau te informeren omtrent alle uitstaande verzoeken om restitutie en omtrent alle dossiers die nog in behandeling zijn. Dat geldt zowel voor schadegevallen die bij het 'regelend' Bureau of een door dat Bureau ingeschakelde lasthebber in behandeling zijn, als voor schadedossiers die door een correspondent worden behandeld. Het garanderend Bureau heeft er belang bij zo spoedig mogelijk in staat te zijn de omvang van zijn verplichtingen vast te stellen.

Eerste verzoeken om restitutie nadat het faillissement ter kennis van de Council of Bureaux is gebracht, moeten aan het garanderend Bureau zelf worden gericht. Wordt deze verplichting niet nageleefd, dan is het garanderend Bureau geen vertragingsrente verschuldigd. Het garanderend Bureau heeft, anders dan in het geval van een Guarantee Call waar één maand geldt, na ontvangst van het verzoek om restitutie een termijn van twee maanden om het 'regelend' Bureau te restitueren.

Aangenomen mag worden dat correspondenten hun verzoeken om restitutie in het geval van insolventie van hun opdrachtgevende verzekeraar, aan het 'regelend' Bureau zullen zenden, dat deze vervolgens aan het garanderend Bureau zal toezenden.