7.4.2 De raad van commissarissen: besluit is vereist

Uit de parlementaire geschiedenis blijkt dat de enquêtebevoegdheid is toegekend aan de raad van commissarissen als orgaan, teneinde in die hoedanigheid op te treden in rechte.1 Hoewel de minister aanvankelijk van mening is dat het besluit tot het indienen van een enquêteverzoek gedragen moet worden door alle commissarissen, komt hij daar later op terug. Bij nader inzien meent hij dat uit het systeem van het recht voortvloeit dat een meerderheidsbesluit van de raad van commissarissen volstaat.2 Dit lijkt mij juist. Het uitgangspunt van Boek 2 BW is dat de raad van commissarissen, net als het bestuur, opereert als collegiaal orgaan en besluiten neemt bij een meerderheid van stemmen.3 Ook voor de uitoefening van de bijzondere vertegenwoordigingsbevoegdheid van de raad van commissarissen op grond van art. 2:47 BW, art 2:57 lid 4 BW, art. 2:393 lid 2 BW en art. 2:135 lid 8 BW geldt geen unanimiteitsvereiste. Hetzelfde geldt mijns inziens voor de bevoegdheid om namens de vennootschap een enquêteverzoek in te dienen.4 Art. 2:346 lid 1 sub d jo. lid 2 BW behelst eveneens een bijzondere vertegenwoordigingsbevoegdheid van de raad van commissarissen.5 De raad van commissarissen kan besluiten tot indienen van een enquêteverzoek bij een meerderheid van stemmen. Dit besluit geldt als een ontvankelijkheidsvereiste. Een individuele commissaris (dus: buiten de raad van commissarissen als zodanig om) komt in beginsel geen enquêtebevoegdheid toe. Een uitzondering op dat uitgangspunt is aanvaardbaar als vanwege een misstand bij de vennootschap de raad van commissarissen niet komt tot besluitvorming over het indienen van een enquêteverzoek, en die misstand ook aan het enquêteverzoek ten grondslag wordt gelegd. Hetgeen ik schrijf in § 7.3.7.1 ten aanzien van het vereiste bestuursbesluit is van overeenkomstige toepassing.