6.3.1 Korte toelichting Chapter 11 reorganisatieprocedure

De Chapter 11 procedure kan onder andere inhouden dat (in beginsel) een schuldenaar een plan voor een financiële herstructurering voorstelt. Dit (exclusieve) recht om (bijvoorbeeld) een akkoord aan te bieden heeft de schuldenaar in beginsel gedurende 120 dagen na de “order for relief”.1 Deze periode kan worden verlengd tot maximaal 18 maanden na de opening van de procedure.2 Vervolgens worden alle vermogensverschaffers voor de stemming over het akkoord in klassen ingedeeld. Voor de indeling geldt onder Chapter 11 dat vorderingen in dezelfde klasse worden ingediend, zodanig dat “such claim (…) is substantially similar to the other claims or interest of such class”.3 Daarna vindt de stemming over het akkoord plaats.

Slechts klassen vermogensverschaffers van wie de rechten worden gewijzigd, zijn bevoegd te stemmen. Een klasse vermogensverschaffers waarvan de rechten niet worden gewijzigd, wordt geacht voor het plan te hebben gestemd.4 De rechter zal het plan goedkeuren als aan een aantal voorwaarden is voldaan, onder andere dat alle klassen van wie de rechten door het akkoord worden gewijzigd voor het akkoord zijn.5 Een andere belangrijke voorwaarde is dat elke individuele vermogensverschaffer, die in een klasse zit waarvan de rechten worden gewijzigd en tegen het akkoord stemt, kort gezegd toekomt wat hem in een scenario waarbij het vermogen van de vennootschap wordt geliquideerd en de activa aan derden wordt verkocht, zou toekomen.6 Deze toets wordt aangeduid als de “best interests of creditors test”.

Voor de aanname van het akkoord in een bepaalde klasse is (slechts) de gewone meerderheid van de schuldeisers nodig, die ten minste twee derde van het bedrag aan schuldvorderingen vertegenwoordigen.7 Voor een klasse van aandeelhouders geldt dat het voldoende is als aandeelhouders die twee derde van het bij het door het akkoord geraakte eigen vermogen houden, instemmen.8 Kortom, de meerderheid kan de minderheid dwingen aan een akkoord te worden gebonden, maar geen enkele individuele vermogensverschaffer die het hier niet mee eens is, zal op grond van het akkoord minder mogen ontvangen dan de opbrengst bij liquidatie van het vermogen van de vennootschap.

Als een klasse waarvan de rechten gewijzigd worden het plan niet accepteert, zou het akkoord in beginsel moeten worden afgewezen. Als de rechten van een klasse volledig worden afgeschreven en deze klasse als gevolg van het akkoord geen belang meer houdt in de onderneming, heeft de betreffende klasse geen stemrecht maar wordt verondersteld dat deze klasse tegen het akkoord stemt.9 Het akkoord kan echter alsnog worden aangenomen. Hiervoor gelden onder andere twee “cram down” voorwaarden. Ten eerste moet het plan niet discriminerend zijn ten aanzien van vermogensverschaffers met dezelfde positie. Ten tweede moet het akkoord “fair and equitable” zijn.10

Deze voorwaarde wordt verschillend ingevuld voor enerzijds gesecureerde vermogensverschaffers en anderzijds ongesecureerde vermogensverschaffers (waaronder aandeelhouders). Voor de eerste groep houdt de toets (heel) kort gezegd in dat zij onder het akkoord delen in de reorganisatiewaarde (voor een toelichting op dit begrip verwijs ik naar paragraaf 3.4).11 Voor de tweede groep houdt de voorwaarde onder andere de “absolute priority rule” in.