6.4.2 Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State

Op 1 april 2020 heeft de ABRvS vier uitspraken gewezen. Hierin oordeelt zij allereerst dat als een bestuursorgaan in strijd handelt met de AVG, de bestuursrechter met toepassing van artikel 8:88 Awb bevoegd is om een verzoek om schadevergoeding op grond van artikel 82 AVG te beoordelen.1 Vervolgens beoordeelt zij in alle gevallen of de betrokkene recht heeft op schadevergoeding. Slechts eenmaal wijst zij de vordering toe.

In dit geval had de directeur van het Pieter Baan Centrum in het kader van een klachtprocedure stukken met medische gegevens over de betrokkene verstrekt aan een tuchtcollege. De ABRvS oordeelt dat de betrokkene recht heeft op vergoeding voor immateriële schade. Volgens de ABRvS is er sprake van schade omdat het gaat om een ‘bijzondere gevoeligheid van de aard van de persoonsgegevens’ die zonder toestemming van de betrokkene zijn verwerkt. Omdat er gevoelige gegevens zijn verstrekt, waarvoor een ‘hoger beschermingsniveau’ geldt dan voor ‘gewone persoonsgegevens’, liggen de nadelige gevolgen voor de hand. De ABRvS lette bij de hoogte van de vergoeding ‘op de omstandigheden van dit geval, waaronder de aard, duur en ernst van de inbreuk’ en komt zo tot een bedrag van €500.3

In deze uitspraak vernietigt de ABRvS in hoger beroep het vonnis van de rechtbank Overijssel. Zij beslist dat de betrokkene geen aanspraak kan maken op schadevergoeding. Zij overweegt dat de betrokkene geen concrete gegevens heeft overgelegd ter onderbouwing van de door hem gestelde schade. Hij heeft niet aannemelijk gemaakt dat er sprake is van de aantasting van zijn persoon en dat de gevolgen van de inbreuk hem rechtstreeks troffen. Volgens de ABRvS had hij inzichtelijk moeten maken waarom het noemen van zijn naam en woonplaats als persoonsaantasting kwalificeert, of had hij aannemelijk moeten maken welke nadelige gevolgen zijn voortgevloeid uit het noemen van zijn naam en woonplaats.5 De ABRvS oordeelt dat dit geval niet vergelijkbaar is met de arresten Oudejaarsrellen en Wrongful life, en dat er zich dus geen situatie voordoet waarbij de nadelige gevolgen van de normschending voor de hand liggen.6

In deze vrijwel identieke gevallen deed de betrokkene een Wob-verzoek bij de gemeenten Borsele en Harderwijk. De gemeenten deelden vervolgens de gegevens van de betrokkene op het forum van de Vereniging van Nederlandse Gemeenten. Beide betrokkenen vorderen een schadevergoeding van de gemeente wegens het ten onrechte plaatsen van hun persoonsgegevens op het forum en het niet tijdig verstrekken van een overzicht van de verwerkte persoonsgegevens op het forum.8 De ABRvS acht het plaatsen van persoonsgegevens op het forum niet onrechtmatig, omdat dit tot doel had ‘een goede uitvoering van de Wob te verzekeren en te voorkomen dat de Wob wordt misbruikt om dwangsommen te innen bij het niet tijdig nemen van een beslissing op een verzoek. Dit doel is in overeenstemming met artikel 8, onder e, van de Wbp en artikel 6, eerste lid, onder e, van de AVG.’9 Het te laat verstrekken van het overzicht vindt de ABRvS wel onrechtmatig. In beide gevallen heeft de betrokkene echter geen concrete gegevens ter onderbouwing van de door hem gestelde schade overgelegd. De betrokkene had aannemelijk moeten maken dat hij in zijn persoon is aangetast en dat de gevolgen van de inbreuk hem rechtstreeks troffen.10 De ABRvS vindt niet dat er sprake is van een situatie waarin de nadelige gevolgen van de normschending voor de hand liggen.11 Zij wijst de vordering tot schadevergoeding daarom in beide gevallen af.