6.3.5 Analyse en aanbeveling

De uitzonderingen die gelden voor de ontslagbescherming van uitzendkrachten, in vergelijking met de ontslagbescherming van werknemers van de uiteindelijk begunstigde, zijn vooral vanwege de duur ervan problematisch. De maatregelen die genomen zijn met de intentie de ontslagbescherming van uitzendkrachten te verbeteren, zoals de plaatsmakersregeling, zijn als mosterd na de maaltijd, terwijl preventieve maatregelen uitblijven. Door grenzen te stellen aan de duur van inlening bij dezelfde inlener en in de relatie inlener-uitzendkracht een ketenregeling te introduceren, wordt voorkomen dat uitzendkrachten werk verrichten dat geschikt is voor werknemers in vaste dienst en kan de flexibiliteit voor inleners en daarmee de functie van uitzendwerk gewaarborgd blijven. Daarmee verdwijnt het pijnlijke en avérechtse effect van de plaatsmakersregeling en hoeft geen verdergaande reflexwerking van het goed werkgeverschap in de relatie inlener-uitzendkracht te worden gezocht.