1.5.1 Type uiting: voorlichting

Centraal staan voorlichtende uitingen afkomstig van de (medewerkers van de) Belastingdienst.1 Dergelijke uitingen worden in de fiscale rechtspraak en literatuur in principe juridisch gekwalificeerd als ‘algemene voorlichting’ en ‘inlichtingen’ (paragraaf 1.7.3, 4.3). Voor deze focus bestaan goede redenen. Het betreft een vorm van communicatie van de Belastingdienst (i) waarmee veel burgers op grote schaal en regelmatig in aanraking komen, (ii) waarbij zowel de Belastingdienst als burgers een groot belang hebben, (iii) waarbij – gegeven de vertaalslag van de belastingwet naar de toegankelijke(re) voorlichtingstekst – een risico bestaat op tekortkomingen; en (iv) burgers daarvan in de regel het risico dragen. De keuze voor voorlichting brengt mee dat dit onderzoek niet is gericht op communicatie van de Belastingdienst in het algemeen, op andere typen uitingen en gedragingen van de Belastingdienst (zoals toezeggingen), beschikkingen (denk aan belastingaanslagen) of andere vormen van al dan niet persoonsgebonden interactie met de burger (bijvoorbeeld brieven, vaststellingsovereenkomsten, vooraf ingevulde aangifte). Wel wordt, waar relevant, een vergelijking gemaakt om de specifieke koers bij voorlichting te preciseren (hoofdstuk 4).