4.5.6 De ERD-driehoek

Een (ex-)werkgever kan zich verzekeren voor het risico dat hij draagt als ERD en reïntegratiehulp inkopen bij een verzekeraar, net zoals een werkgever dat kan voor de eerste 104 weken ziekte van een werknemer. Verplicht is dat niet,1 maar de meeste ERDs doen dat wel.2 In zekere zin kan in dat geval, net als bij de pensioenovereenkomst, een driehoeksrelatie tot stand komen tussen ex-werkgever, ex-werknemer en verzekeraar.3 Er is immers een verzekeringsovereenkomst tussen ex-werkgever en verzekeraar, en een plan van aanpak waarin de afspraken tussen de ERD en de ex-werknemer worden neergelegd.4 De wetgever heeft op zich terecht gesteld dat er ‘geen directe relatie’ is tussen de ex-werknemer en de verzekeraar,5 maar dat neemt niet weg dat de verzekeraar doorgaans een belangrijke rol speelt bij de reïntegratie, al dan niet via casemanagement/ondersteuning. Verder geldt ook hier het bestaan hebben van een arbeidsovereenkomst als constitutief vereiste. Volgens de wetgever is de (ex-)werknemer geen partij bij de verzekeringsovereenkomst tussen de (ex-)werkgever en de verzekeraar, en kan hij daardoor niet worden gebonden.6

Er zijn uiteraard grote verschillen met de pensioendriehoek. Bijvoorbeeld dat er bij ERD-schap geen doorlopende overeenkomst bestaat tussen ex-werkgever en ex-werknemer, maar hooguit doorlopende verbintenissen die zien op reïntegratieverplichtingen na einde dienstverband. Maar ook dat bij faillissement het ERD-schap eindigt7 en het UWV in beginsel de reïntegratie weer op zich neemt, terwijl pensioen door de onderbrengingsplicht bij faillissement van de ex-werkgever niet wordt geraakt. Er zijn voor de WGA overigens wel stappen genomen om de reïntegratie ook na faillissement bij de verzekeraar te laten, in die zin dat reïntegratietrajecten die al waren gestart of voorzien kunnen doorlopen met toestemming van de ex-werknemer.8