Rb. Rotterdam, 14-02-2022, nr. 9573288 VZ VERZ 21-17707

Partijen zijn het erover eens dat er een einde moet komen aan het dienstverband. De wijze waarop partijen elkaar in het afgelopen jaar hebben benaderd staat een verdere vruchtbare samenwerking in de weg. Dit is door [verweerster] ter zitting ook onderkend. Er is sprake van zodanig verstoorde verhoudingen, dat normalisatie van die verhoudingen niet meer te verwachten is. Herplaatsing ligt niet in de rede. De arbeidsovereenkomst dient dus te worden ontbonden.

Partijen stellen zich over en weer op het standpunt dat sprake is van ernstig verwijtbaar handelen, zodat van de zijde van [verweerster] naast de transitievergoeding ook aanspraak wordt gemaakt op een billijke vergoeding, terwijl Erasmus het standpunt inneemt dat zelfs niet een transitievergoeding moet worden betaald.

Naar het oordeel van de kantonrechter heeft geen van beide partijen ernstig verwijtbaar gehandeld.

De verwijten die [verweerster] aan het adres van Erasmus maakt, komen kort gezegd op het volgende neer. In de beginfase van de pandemie heeft Erasmus onvoldoende beschermingsmiddelen verstrekt, hoewel [verweerster] daar wel om had gevraagd. [verweerster] stelt zich op het standpunt daardoor Covid te hebben opgelopen, waarvan zij nog altijd herstellende is. Bovendien acht [verweerster] de wijze waarop haar re-integratie is begeleid door de bedrijfsarts (en door Erasmus zelf) onvoldoende: een fysiek onderzoek heeft niet plaatsgevonden en door [verweerster] afgegeven signalen zijn niet opgepakt, bijvoorbeeld door contact op te nemen met behandelend specialisten. Erasmus heeft te makkelijk geleund op het oordeel van de bedrijfsarts.

Het standpunt van Erasmus laat zich als volgt samenvatten. Zowel de bedrijfsarts als het UWV hebben geoordeeld dat [verweerster] kon werken, maar [verweerster] weigerde dit simpelweg. Bovendien duurde het zo lang totdat [verweerster] zelf een second opinion bij het UWV aanvroeg, dat Erasmus dat uiteindelijk zelf geïnitieerd heeft.

Uit de stellingen van partijen over het verloop van de re-integratie komt een beeld naar voren van twee partijen die worstelen met de gevolgen van de pandemie, de onzekerheid die dat met zich brengt en de verandering in de manier van werken en communiceren die de maatregelen hebben gehad. De onzekerheid van [verweerster] , gelet op haar gezondheidsklachten en de frustratie over de beperkt beschikbare beschermingsmiddelen, is in retrospectief goed te begrijpen. Op dat moment echter werd over die middelen en de over het algemeen beperkte beschikbaarheid daarvan ook een groot maatschappelijk debat gevoerd. Dat maakt de context waarin Erasmus op dat moment werkte en keuzes moest maken, anders dan de context waarin de samenleving ten tijde van deze uitspraak verkeert, waarin de inzet van dergelijke beschermende middelen gemeengoed is geworden.

De worsteling wordt ook zichtbaar waar het gaat over de wijze waarop inhoud is gegeven aan de re-integratie. Beoordelingen op afstand, telefonische evaluaties en thuiswerkzaamheden als onderdeel van de re-integratie; het zijn allemaal aspecten die aan het samenspel tussen werkgever, werknemer en bedrijfsarts een andere dynamiek geven, en die een al bestaande onzekerheid bij een werknemer over zijn/haar gezondheid kunnen vergroten.

Daar komt bij dat over de lange termijn gevolgen van een Covid-besmetting nog altijd geen volledige duidelijkheid bestaat, laat staan dat de gevolgen daarvan voor de mogelijkheden om te werken inzichtelijk waren op het moment dat de bedrijfsarts en de verzekeringsarts daarover een oordeel moesten geven.

Van een werkgever wordt veel verwacht in een re-integratietraject en een werkgever kan daarbij niet anders dan steunen op de deskundigen die zij daarvoor inschakelt. Duidelijk is dat alle deskundigen tot de conclusie komen dat [verweerster] haar werk kon doen. Tegelijkertijd is onbetwist gesteld dat die deskundigen [verweerster] (vrijwel) niet fysiek hebben onderzocht en geen verdieping hebben gezocht door contact op te nemen met – bijvoorbeeld – de behandelend longarts van [verweerster] of haar huisarts.

Al met al is duidelijk dat Erasmus als werkgever met recht steunde op adviezen van deskundigen, die van oordeel waren dat [verweerster] aan het werk kon. Tegelijkertijd is niet onbegrijpelijk dat [verweerster] - vanuit de onzekerheid rondom Covid en de gevolgen daarvan voor haar gezondheid, in samenhang bezien met haar begrijpelijke onvrede over de wijze waarop de onderzoeken plaatsvonden - de afweging maakte naar haar eigen lichaam te luisteren in plaats van naar het oordeel van de bedrijfsarts. Haar handelen is in arbeidsrechtelijke zin verwijtbaar, maar gelet op die context niet ernstig verwijtbaar in de zin van de wet. Daarbij weegt mee dat [verweerster] al sinds februari 2009 bij Erasmus in dienst is en dat er in dat dienstverband nooit problemen zijn geweest. Ook weegt mee dat [verweerster] haar werkgever (en de bedrijfsarts) verschillende keren heeft medegedeeld dat zij haar lichamelijke klachten verder liet onderzoeken. Achteraf blijkt dat niet ten onrechte, omdat inmiddels gebleken is dat gedaagd vlekjes op haar longen heeft en lijdt aan sarcoïdose.

De slotsom is dat de arbeidsovereenkomst moet worden ontbonden, met toekenning van (enkel) een transitievergoeding.

Gelet op het voorgaande zal de kantonrechter de arbeidsovereenkomst per 1 april 2022 ontbinden op grond van een verstoorde arbeidsverhouding, met toekenning van een transitievergoeding van € 9.658,33 bruto aan [verweerster] .

Erasmus heeft verzocht de mogelijkheid te krijgen het verzoek in te trekken indien een transitievergoeding werd toegekend. De verplichting om gelegenheid te geven tot intrekking van het ontbindingsverzoek geldt niet in het geval waarin de werkgever slechts tot betaling van de transitievergoeding wordt veroordeeld.1.

De kantonrechter zal de proceskosten, omdat partijen over en weer in het (on)gelijk zijn gesteld, compenseren.