3.5.2.1 Inleiding

De tekst van art. 6 EVRM kent enkel een uitzondering op c.q. beperking van de openbare zitting.1 De andere deelrechten worden niet beperkt. Ook art. 15 EVRM (betreffende afwijkingen in geval van noodtoestand) doet vermoeden dat een beperking van verdragsrechten niet aan de orde is. De rechtspraak van het EHRM geeft een ander beeld. Het Hof staat beperkingen van de in art. 6 EVRM gewaarborgde verdedigingsrechten toe vanwege maatregelen die verdragsstaten in het algemeen belang treffen. Vaste rechtspraak is dat die beperkingen niet zo ver mogen gaan, dat daardoor de essentie van het recht op een behoorlijk strafproces in art. 6, lid 1 EVRM wordt aangetast.2 Wat die essentie behelst, is niet duidelijk. De uitwerking van art. 6 varieert naar gelang de omstandigheden die aan een klacht over schending ervan ten grondslag liggen.3 Ik wijs in dit verband op het arrest in de zaak Ibrahim. Daarin geeft het Hof een niet-limitatieve opsomming van (uit zijn rechtspraak over art. 6 EVRM voortvloeiende) relevante factoren voor de vaststelling van de ‘fairness’ van de strafprocedure als geheel.4