1.7 Begrip ‘saneringsmaatregel’

Zowel de richtlijn betreffende de sanering en liquidatie van verzekeringsondernemingen1 als de Wft bevatten een definitie van het begrip ‘saneringsmaatregel’. In de richtlijn worden saneringsmaatregelen gedefinieerd als “maatregelen die enigerlei optreden van administratieve of rechterlijke instanties behelzen en bestemd zijn om de financiële positie van een verzekeringsonderneming in stand te houden of te herstellen, en van dien aard zijn dat ze de bestaande rechten van andere partijen dan de verzekeringsonderneming zelf aantasten; daartoe behoren onder meer doch niet uitsluitend maatregelen die opschorting van de betalingen, opschorting van executiemaatregelen of verlaging van de schuldvorderingen kunnen behelzen”.2

De Wft bevat een kortere definitie van het begrip saneringsmaatregel: “De noodregeling, bedoeld in afdeling 3.5.5, of een maatregel, genomen in een andere lidstaat, die enigerlei optreden van de aldaar bevoegde instanties behelst en bestemd is om de financiële positie van een bank of een verzekeraar in stand te houden of te herstellen, en van dien aard is dat de maatregel bestaande rechten van derden aantast”.3 Op basis van deze laatste definitie staat het begrip saneringsmaatregel – voor zover het gaat om een maatregel die in Nederland wordt genomen – gelijk aan de noodregeling. Dit lijkt te impliceren dat de Nederlandse wetgever de onteigeningsregeling, de overdrachtsregeling en de opvangregeling niet beschouwt als saneringsmaatregelen. Voor de doeleinden van deze studie doe ik dat wel. Wanneer ik het in het vervolg heb over saneringsmaatregelen c.q. -regelingen, bedoel ik daarmee de onteigeningsregeling, de overdrachtsregeling, de opvangregeling en de noodregeling. Deze regelingen werk ik uit in de hoofdstukken 4 tot en met 7.