HR, 20-12-2024, nr. 23/04469

In het eerder overlegde: ‘Verslag van een Algemeen Overleg’ bij de behandeling van Wet IB 2001 leverde minister van Financiën (Zalm) op 15 december 1999 het meest duidelijke en onweerlegbare bewijs dat de wetgever onder het forfaitaire rendement in box 3 het reëel rendement verstaat (met aftrek van inflatie). In het Verslag van een Algemeen Overleg van de Wet IB-2001 vinden we de volgende passage, pagina's 3, 8, 26 en 27:

Kamerstuk II 1999–2000 26 727 en 728 nr. 8, pp. 26–27)

NB: Onderstreept door [X]. Eerder overlegd bij: ‘Akte’ zie: (Productie XXI).

Indien de minister zich breder had georiënteerd had hij tot de conclusie moeten komen dat niet alleen de verwijzing naar het: ‘rapport verschenen over de disconteringsvoet bij kosten-batenanalyses’ maar ook het belang van reëel rendement ook van toepassing is bij overlijdenschade rechtspraak. Hetgeen ook bevestigd dat in het parlementaire debat over de Wet IB-2001 géén enkele aandacht is geweest voor de criteria van personenschadezaken.

Het geeft onder meer aan dat de voormalige minister Zalm spreekt over reëel rendement bij beleggingen en over bij overlijdensschade rechtspraak vastgestelde criteria van risicovrij reëel (spaar)-rendement.

De belangen van de rekenrente zijn groot en bepalen het contant maken van de schade. Bovendien mag van [X] niet gevergd worden dat hij risico's neemt bij het beleggen van de ontvangen som ineens om op die manier betaling van zijn jaarschade tot aan de eindleeftijd te bewerkstelligen. Het uitgangspunt bij het vaststellen van de rekenrente is dat gewaarborgd wordt dat het slachtoffer zijn toekomstschade daadwerkelijk kan dragen.

[X] hecht eraan te benadrukken dat het belangrijk is een onderscheid te maken tussen het begroten van de toekomstige jaarschade en het contant maken van die schade. De tweede stap ziet toe op het contant maken van de begrote toekomstige jaarschade. Vastgesteld is dat het bij personenschadezaken gaat om risicovrij reëel (spaar)-rendement en niet om beleggingen. Indien bestaande(n) of slachtoffers vooreen deel willen beleggen maakt dat reëel rendement niet anders, en dient ook rekening gehouden te worden met inflatiecorrectie.

De wetgever heeft bij het ontwerp van het box 3-stelsel van de Wet IB-2001 aantoonbaar blijk gegeven alle schijn tegen te hebben aan een gebrek aan wetenschap bij overlijdenschade gerelateerde zaken, althans zijn niet op individueel niveau in het parlementair debat onderzocht en beslist. Dat is te wijten aan het verzuim om zich in te lezen in overlijdenschade rechtspraak en rechtswetenschappelijke literatuur. Indien de wetgever zorgvuldig zou hebben gehandeld, is het aannemelijk om te veronderstellen dat de wetgever tot een evenwichtiger besluit zou zijn gekomen.

Bij de afdeling bestuursrechtsspraak betreft het vier conclusies over de Wet kinderopvang/toeslagen het evenredigheidsbeginsel van de A-G's: conclusie van Wattel en Widdershoven van juli 2021 is in algemene zin ingegaan op de toetsing door de bestuursrechter van besluiten aan het evenredigheidsbeginsel. Ook op een beroep door rechters op: artikel 11 Wet algemene bepalingen kan een heel stuk genuanceerder gekeken worden. Indien de wetgever bij de totstandkoming van de wet bepaalde omstandigheden niet of niet goed onder ogen heeft gezien. Zoals ook, het zwaarder wegende beroep op: artikel 1 EP (EVRM) in samenhang met: artikel 14 (EVRIVn, de verwijzing naar de uitspraak Raad van State met een beroep op: artikel 3.4 Awb lid 1 en 2.

Wat betekent dat op grond van artikel 11 de feiten bij overlijdensschade rechtspraak, de: ‘Akte’ (Productie C-1) en systeemfout wet IB-2001 niet als afgedaan beschouwd mogen worden en onbehandeld mogen blijven. Zonder een inhoudelijk rechterlijk onderzoek naar analogie van rov. 3.6.4. van het: ‘Kerstarrest’ en of er sprake is van een buitensporige individuele zware last. Alvorens uitspraak te doen zonder wettig en overtuigend vast te stellen of een beroep op: artikel 1 EP (EVRM) in samenhang met: artikel 14 (EVRIVO. steun vindt voor een buitensporige individuele zware last. Waaronder een ernstige inbreuk op de fundamentele rechten, waarborgen, doelstellingen en risicovrij reëel (spaar)-rendement bij overlijdenschade rechtspraak, proportionaliteit, ‘legitimate aim’, ‘fair balance’ en een ernstige inbreuk op het eigendomsrecht zoals neergelegd in: artikel 1 EP (EVRM). Vanwege het feit dat het GHDHA hieraan niet heeft voldaan aan de devolutieve werking van het hoger beroep is er sprake van een rechterlijke dwaling.

Het wetgever en het GHDHA had op grond van: artikel 3:4 Awb lid 1 en 2 de mogelijkheid verder te kijken dan artikel 11. En te toetsen aan de conclusie van de A-G bij de Raad van State om de Wet IB-2001 alleen aan evenredigheid toetsen als wetgever niet alles onder ogen heeft gezien. Gepubliceerd op 18 mei 2022. Zie advies van: de advocaat-qeneraal G. Snijders in zijn conclusie aan de staatraad d.d. 18 mei 2022 over een wettelijke bepaling in de Wet kinderopvang. Zie: Raad van State. Uit: artikel 3:4 Awb lid 1 en 2 volgt:

Daarmee zijn rechters gehouden om gemotiveerd te beslissen over alle feiten wat rechtzoekende hebben gevorderd of verzocht. Het GHDHA zou minder stellig in haar uitspraak zijn geweest indien de zaak opnieuw onderzocht en beoordeelt zou zijn, of er sprake is van een schending van proportionaliteit, ‘legitimate aim’ en ‘fair balance’ bij de onderhavige casus. Ten onrechte heeft het GHDHA te kort, veel te kort door de bocht zich beroepen dat de: Wet IB-2001 lawful is. Het: ‘Kerstarresf heeft daar op grond van EU-verordening korte metten mee gemaakt en is daar een andere juridische realiteit ontstaan voor een groot aantal andere geschillen, zie: rov. 3.6.4, van het: ‘Kerstarresf:

De wetgever heeft met het wetsontwerp van de Wet IB-2001 in overlijdensschadezaken ten onrechte deze rechtens te onderscheiden robuuste groep niet als zodanig erkend en vervolgens deze groep ten onrechte op gelijke wijze behandeld als de gemiddelde belastingplichtige. In deze casus is in het kader van: artikel 1 EP (EVRM) gelijk aan het discriminatieverbod van: artikel 14 (EVRIVO. En op individueel niveau getoetst dient te worden dat sinds het forfaitaire stelsel vanaf 2001, de uit: artikel 1 EP (EVRIVO voortvloeiende proportionaliteitstoets niet kan doorstaan. Er bestaat niet een redelijke verhouding tussen de belangen die de wetgever heeft willen dienen met dat stelsel en de ongelijkheid die wordt veroorzaakt door de vormgeving die de wetgever heeft gekozen voor de verwezenlijking van dat doel. Wat in lijn ligt met rov. 3.5 van het: ‘Kerstarrest.

De wetgever heeft het ontwerp van het box 3-stelsel van de Wet IB-2001 géén rekenschap gegeven over uitvoerbaarheid, haalbaarheid en rechtmatigheid aan EU-verordeningen en overlijdensschade gerelateerde personenschadezaken. Dat maakt de overheid aansprakelijk voor geleden en nog te lijden toekomstschade, zoals bedoelt bij overlijdenschade rechtspraak. Nog steeds houdt de overheid géén rekening met bij overlijdenschade rechtspraak vastgestelde criteria zoals risicovrij reëel (spaar)-rendement, behoud van koopkracht, looptijd van de jaarschade en de impact die verhogingen van de box 3 inkomstenbelasting heeft op het financieren van toekomstschade bij overlijdenschadezaken. Het is een optelsom welke leiden tot over een lange reeks van jaren tot een onherstelbare negatieve spiraal van interen op de overlijdenschadevergoeding. Dat de wetgever hiervan geen rekenschap heeft gegeven valt af te leiden uit de parlementaire wetsgeschiedenis van de Wet IB-2001 dat bij de totstandkoming van deze wet bepaalde omstandigheden niet onder ogen heeft gezien.

De wetgever heeft zich niet gerealiseerd welke invloed het box 3 stelsel heeft op de rekenrente, door inflaties en de aanpassingen van (belasting) tarieven op langere termijn. Bij [X] is de termijn 52 kalanderjaren. Buiten het feit dat de wetgever niet heeft voorzien in het box 3 stelsel van het niet compenseren van de inflatie, resulteert de vaste rekenrente, (6- 3 norm) zoals bij [X] over 52 kalenderjaren tot volledig koopkrachtverlies. Uitgangspunt bij personenschade rechtspraak is juist dat slachtoffers en nabestaanden niet gevergd mag worden om risico's te nemen bij het beleggen van de ontvangen som ineens om op die manier betaling van zijn jaarschade tot aan de eindleeftijd te bewerkstelligen. Wat ook bevestigd is bij overlijdensschade rechtspraak en later in de ‘Aanbevelingen’ door: LOVCK/LOVCH.

Ten onrechte heeft de wetgever het rendement van de som ineens als inkomen uit sparen en beleggen gezien. Terwijl de som ineens en het daaruit te realiseren rendement gederfde inkomsten zijn. Er kan pas sprake zijn van belastbaar rendement uit de som ineens bij het meerdere gerealiseerde rekenrente van reëel risicovrij (spaar)-rendement.

Het wetsontwerp van de Wet IB-2001 is met het fictieve rendement van box 3.1 een uitvloeisel van de jaren '90 van de vorige eeuw. Ook de rekenrente die voortkomt uit de 6-3 norm is een uitvloeisel van de jaren '90 van de vorige eeuw. Waarbij zelfs spaarrenten voorkwamen van 8% tot 10% in de jaren '80 van de vorige eeuw. Waarbij er met de voornoemde uitgangspunten destijds sprake was van een pretbox. Door economische ontwikkelingen in opeenvolgende jaren van af het jaar 2000 is dat anders gebleken en zijn spaarrentes sterk gedaald en inflatie gestegen. Daarmee bestond géén enkele zekerheid om een rendement van 4% te realiseren en de regering verzuimd heeft om tussentijds in te grijpen door de extreme heffing in stand te houden.

Het ontwerp van de Wet IB-2001 is van de voormalige minister Zalm en de Staatssecretaris Vermeend. Vermeend zei eerder in het programma: Nieuwsuur d.d. 26 februari 2016:

Advocaat-generaal Niessen noemde de wijze van belasting heffen op vermogen in 2016 in strijd met het EVRM, (ECLI:NL:PHR:2016:41). Uiteindelijk volgde de HR met het: ‘Kerstarrest het EVRM.

Ook door de economische malaise vanaf het kalenderjaar 2000 sloten de werkelijke rendementen op individueel niveau niet aan de 6-3 norm bij overlijdenschade. En is mede als oorzaak het ontbreken van de inflatiecompensatie in de Wet IB-2001. Feitelijk worden gerechtigde met een overlijdenschadevergoeding op individueel niveau dubbel benadeeld. Omdat uit de som ineens met reëel risicovrij (spaar)-rendement van 3% de jaren 2001 t/m 2052 de toekomstschade en het meerdere aan fiscaal component (belastingschade) gefinancierd moet worden. [X] heeft dat gefinancierd uit Box 1 en box 3 wat leidt tot het onherstelbaar interen op de overlijdenschadevergoeding. Wat in alle gevallen leidt tot een toenemende belastingschade, inflatieschade en ook niet aftrekbaar zijn of verrekenbaar is met eventuele andere winstgevend rendement(en).

[X] acht het op grond van belang en voor een beter begrip van de complexiteit, de persoonlijke impact en disproportionaliteit om zijn ervaringen bij het vorderen van overlijdenschade, en de daarmee onlosmakelijk verbonden box 3-stelsel, derven van levensonderhoud en belastingschade (de fiscaal component) versus het box 3-stelsel ter kennis van de Raad te brengen. Het boxenstelsel van de Wet IB-2001 staat juridisch ver af van het doel het derven van levensonderhoud van: artikel 6:108 BW en de wettelijke fundamentele rechten, waarborgen, doelstellingen, risicovrij reëel rendement en de fiscaal component. En leidt tot een disproportionele inbreuk op het eigendomsrecht van: artikel 1 EP (EVRM) in samenhang met: artikel 14 (EVRM).

Het vorderen van overlijdenschade is langslepend en kostbaar geweest en heeft [X] naar de rand van een privé faillissement gebracht. Vorderen van overlijdensschade is geen gelopen race gebleken. De ruim 8 jaar slepende procedure heeft geleid tot een zwaar emotionele belasting, materiële en carrière impact. Daarmee sprake is van ongelijke gevallen in het box 3-stelsel met de gemiddelde box 3 belastingbetaler. En daarmee sprake is van een ongelijke behandeling op grond het wettelijk vastgestelde criteria van het derven van levensonderhoud. Dit leidt tot fiscale discriminatie op grond van: artikel 14 (EVRM), en een daarmee een disproportionele inbreuk is op de hiervoor vermelde bij overlijdenschade rechtspraak wettelijke gestelde criteria en jurisprudentie

De opvattingen van het GHDHAgeven blijk van een onjuiste rechtsopvatting, althans zijn zij onbegrijpelijk buiten behandeling gebleven. Ten onrechte door zaken als behoeftigheid en derven van levensonderhoud bij overlijdensschadezaken op individueel niveau fiscaal gelijk te stellen op stelsel niveau. Het GHDHA heeft daarmee aan de verkeerde criteria getoetst.

Indien de overlijdenschadevergoeding in één som wordt uitgekeerd dan wordt de nabestaande, althans volgens de belastingwetgeving als ‘vermogend’ beschouwd en de schadevergoeding belast vanaf 2001 t/m 2016 in box 3.1 en vanaf 2017 in box 3.2 belast. En na het spraakmakende: ‘Kerstarrest overeenkomstig de Wet rechtsherstel box 3. Om daarover een rechtelijk oordeel te kunnen geven dient rekening gehouden te worden met de wettelijke fundamentele rechten, waarborgen, doelstellingen en risicovrij (spaar)-rendement op individueel niveau. In het geval van [X] overeen lange reeks van 52 jaren.

De wetgever heeft bij het ontwerp van de vermogens mix niet verifieerbaar duidelijk gemaakt van welke risicoprofielen zij uitgegaan in box 3.2. De wetgever schendt daarmee het zelfbeschikkingsrecht en scheert iedere belastingbetaler over één kam, zonder rekening te houden met het inschatten van risico's en ervaringen van burgers. De wetgever heeft daarmee geen rekening willen houden met de keuzes tussen sparen en beleggen van gerechtigde met een overlijdenschadevergoeding.

Zelfbeschikking betekent het kunnen en mogen maken van je eigen keuzes. In Nederland heeft ieder individu het recht om keuzes over zijn of haar eigen leven te maken, of het nu gaat over opleiding, werk, partnerkeuze, religie of de keuze van sparen of in het onderhavige geval risicoprofielen van beleggen van de overlijdensschadevergoeding. Feitelijk zijn de belangen al bij overlijdenschade rechtspraak vastgesteld als risicovrij reëel (spaar)-rendement. Beleggen brengen risico's mee, zodat bij negatieve beleggingsrendementen nabestaanden interen op de jaarlijkse begrote jaarschade en voorde berekende einddatum (looptijd) en de vergoeding verdampt. Van een nabestaande mag niet gevergd worden dat hij risico's neemt bij het beleggen van de ontvangen som ineens om op die manier betaling van zijn jaarschade tot aan de eindleeftijd te bewerkstelligen. Zie ook wat de: LOVCK/LOVCH daarover hebben gesteld.

Door box 3.1 en box 3.2-heffingen wordt er méér inkomstenbelasting geheven dan de bij overlijdenschade rechtspraak vastgestelde 3% reëel risicovrij (spaar)-rendement. Naast box 3.1 wordt met box 3.2 ook uitgegaan van een fictieve verdeling tussen sparen en beleggen. Voor de berekening van het forfaitaire rendement wordt uitgegaan van een vermogensmix. Belastingplichtigen worden verondersteld hun vermogen te verdelen in spaargeld en beleggingen. De verhouding spaargeld en beleggingen hangt af van de hoogte van het vermogen. Het rendement over de veronderstelde beleggingen wordt hoger geacht dan het rendement wat over spaargeld wordt gehaald. Beleggingen zijn niet voorzien in de overlijdenschade rechtspraak. Bij overlijdenschade rechtspraak wordt uitgegaan van risicoloos reëel (spaar)-rendement. Overlijdenschade rechtspraak gaat uit door waarborgen te stellen dat gerechtigde met onsuccesvol rendement uit beleggingen de doelstellingen van overlijdensschade niet (meer) kunnen realiseren. Ook het ontbreken van inflatiecorrectie en daarmee onlosmakelijk verbonden behoud van koopkracht in het box 3-stelsen draagt daar substantieel aan bij. Daarmee werkt het box 3-stesel op onrechtvaardige wijze in het nadeel van [X].

In strijd met de rechtelijk vastgelegde criteria inzake risicovrij reëel (spaar)-rendement heef de wetgever de vermogensmix box 3.2 ingevoerd met een fictieve verdeling tussen sparen en beleggen. De HR d.d. 24 april 1959 rov. 22: ECLI:NL:HR: 1959:24 was daar al helder over, waaronder is begrepen het haar verschaffen van de grootst mogelijke zekerheid, en sindsdien de overlijdenschade rechtspraak verder is uitgekristalliseerd ten faveure van gerechtigde op een overlijdenschadevergoeding. De wetgever wist, althans behoorde te weten dat met beleggen je de inzet kunt verliezen en daarmee de vermogensmix bij een overlijdenschadevergoeding vele malen zwaarder kan uitpakken dan bij de gemiddelde box 3 belastingbetaler.

Overlijdenschade rechtspraak is daar helder in, het gaat om risicovrij reëel (spaar)-rendement. Van gerechtigde met een overlijdenschade vergoeding mag niet verwacht worden dat zij risicovol moeten gaan beleggen. Door deze groep gelijk te stellen met de gemiddelde box 3 belastingbetalers, als gevolg van box 3.1 en box 3.2 (met vermogensmix) wordt op individueel niveau, [X] in zijn belang onherstelbaar benadeeld. En is er sprake van schade aan de overlijdenschadevergoeding en is daarmee confiscatoir. In de Wet IB-2001, Belastingdienst en lagere belasting rechtspraak worden de belanghebbende met een overlijdenschadevergoeding al dan niet bewust over het hoofd gezien. Buiten het feit dat bij overlijdensrechtspraak, bewust niet uitgaat van beleggingen, maar juist van risicovrij reëel (spaar)-rendement. Daarmee werkt het box 3-stelsel op individueel niveau willekeurig uit.

Op discriminatoire wijze worden ongelijke gevallen, zoals bij kapitaal uit een overlijdensschade vergoeding, op gelijke wijze in box 3 belast als de gemiddelde box 3 belastingbetaler. Wat in strijd is met: artikel 14 (EVRIVO. Wegens het verzuim van de wetgever om binnen de Wet IB-2001 hiervoor een rechtvaardige wettelijke regeling op te nemen of aan te passen maakt dat overlijdensschade rechtspraak, rechtswetenschappelijke literatuur en de aanbevelingen van: LOVCK/LOVCH zijn tot een fopspeen geworden. Indien op individueel niveau de box 3-heffing leidt tot een buitensporige en zware last voor belastingplichtigen. Is er grote terughoudendheid voor ingrijpen van lagere rechters, omdat zij niet of mogen ingrijpen op rechtsvorming in fiscale kwesties. Ook als een individuele belastingplichtige in strijd met: artikel 1 EP (EVRM) wordt geconfronteerd met een individuele en buitensporige last als gevolg van de box 3-heffing. [X] richt zich noodgedwongen tot uw Raad met een beroep op: artikel 1 EP (EVRM), waartoe de lidstaten zijn gehouden en er geen sprake is van een Opt Out voor onderhavige belastingzaken.

[X] verwijst overlijdenschade rechtspraak als een belangrijke grief aan, om de verschillen aan te tonen met de fundamentele rechten, waarborgen, doelstellingen en risicovrij reëel (spaar)-rendement met de gemiddelde box 3 belastingbetaler. Daarmee de onderhavige casus als een beroep op individueel niveau beschouwd dient te worden.

Ten onrechte gaat de Wet IB-2001, Belastingdienst en de belastingrechtspraak, (op grond van een discutabele wet), uit van een gelijke fiscale behandeling van het kapitaal van de gemiddelde box 3 belastingbetaler met het kapitaal uit de overlijdenschade vergoeding in box 3. Op de eerste plaats is er een onweersproken juridisch en feitelijk verschil in de benadering van de fundamentele rechten, waarborgen, doelstellingen en risicovrij reëel (spaar)-rendement. Verder, is de doelstelling bij overlijdensschade dat [X] met de som ineens met het (nog) te behalen rendement zijn toekomstschade over 52 jaar moet kunnen blijven financieren. De gemiddelde box 3 belastingbetaler beschikt ook niet over een grote som geld ineens. En heeft ook niet voor ogen om koopkracht te compenseren of toekomstschade, die hij niet heeft te financieren. Zaken die niet van toepassing zijn bij de gemiddelde box 3 belastingbetaler.

Niet gelijke gevallen zoals overlijdensschadezaken versus de gemiddelde box 3 belastingbetaler worden, zonder dat dat gerechtvaardigd is, fiscaal gelijk behandeld. Uit de jurisprudentie komt naar voren dat van onrechtmatige discriminatie sprake is indien gelijke gevallen zoals bij het: ‘Kerstarrest’ onrechtvaardig ongelijk worden behandeld. De wetgever heeft bij het wetsontwerp van box 3 van de: Wet IB-2001 verzuimd duidelijkheid te geven. Uit de: Memorie van toelichting van de Wet IB-2001. valt af te leiden dat bij het ontwerp van de: Wet IB-2001 géén debat is gevoerd over risicovrij rendement, slachtoffergroepen, (personenschade) maar in het algemeen gesteld over onbelaste verstrekkingen en vergoedingen. Ook uit hoofdstuk 5, artikel 5.2 ‘Vergoedingen uit sparen en beleggen’ valt niet af te leiden dat verkregen kapitaal van slachtoffergroepen vallen onder box 3. Daar kan een heel stuk genuanceerder naar gekeken worden. De wet moet helder, toegankelijk en precies omschreven zijn. Nu kan de Inspecteur als container begrip naar willekeur hieraan een eigen of te ruime interpretatie geven.

Voorts richt de grief zich dat in het box 3 stelsel kapitaal bij rechtspraak vastgestelde overlijdenschadevergoeding niet gelijkgesteld kan worden met de gemiddelde box 3 belastingbetaler. Daarmee ook in strijdt is met EU- verordeningen zoals: artikel 1 EP (EVRM) in samenhang met: artikel 14 (EVRM). op het gewaarborgde recht op eigendom, wat bestaat uit gederfde inkomsten. Daarmee op grond naar analogie van de overwegingen en beslissingen van de HR in het: ‘Kerstarrest zoals een toets aan de beginselen van ‘proportionaliteit’, ‘fair balance’ en ‘legitimate aim’. Om daarmee vast te stellen of er sprake is op individueel niveau van een individuele buitensporige zware last.

[X] verzoek in het cassatieberoep op individueel niveau een fiscaal en juridisch onderscheid te maken tussen kapitaal die volgen uit de massaalbezwaarprocedure en het kapitaal uit een overlijdenschade procedure. [X] heeft noch op stelsel niveau noch op individueel niveau (cassatie) beroep ingesteld tegen de massaalbezwaarprocedure. Zodat [X] zich beroept op de fiscale rechtsontwikkelingen n.a.v. overlijdenschadezaken. Bij de Raad in cassatie is op individueel niveau het fiscaal beroep op overlijdenschadeprocedure aan de orde, niets meer en niet minder. Zodat de Raad zich niet uit hoeft de laten over een beroep tegen de massaalbezwaarprocedure.

Kapitaal uit een overlijdensschade-uitkering berust naar de aard en geest van wettelijke fundamentele rechten, waarborgen en doelstellingen tot bijzonder vermogen met als uitgangspunt risicovrij reëel rendement. Met in de rechtspraak vastgestelde wettelijke uitgangspunten zoals rekenrente, werkelijk risicovrij reëel (spaar)-rendement van 3%, inflatiecorrectie, fiscaalcomponent en behoud van koopkracht over de jaren 2001 t/m 2052. Daarmee is géén enkele gelijkenis met de gemiddelde box 3 belastingbetaler, noch met het box 3-stelsel van de Wet IB-2001. [X] volhard dat er bij overlijdensschadezaken aantoonbaar en onweersproken sprake is van schending van: artikel 1 EP (EVRM). secundair van schending de bij overlijdenschade rechtspraak vastgestelde fundamentele rechten, waarborgen en doelstellingen. Welke leiden tot een individuele buitensporige zware last. Welke los gezien dient te worden van de gemiddelde box 3 belastingbetaler.

De wetgever heeft bij het ontwerp van het box 3-stelsel de bijzondere omstandigheden bij overlijdenschadevergoedingen niet voor ogen gehad. Op grond van de fundamentele rechten, waarborgen, doelstellingen en bij overlijdensschade rechtspraak vastgelegde criteria zou de overlijdenschadevergoeding als banktegoed aangemerkt moeten worden. En vrijgesteld moeten worden van de box 3-heffing en pas belast wordt bij het meerdere van risicovrij reëel (spaar)-rendement. Waarbij voor de uitvoerbaarheid uitgegaan kan worden van standaard bronnen zoals ook: LOVCK/LOVCH hebben gedaan in haar: ‘Aanbevelingen rekenrente in personenschade zaken’ in 2021,2022 en 2023. Voor een beter begrip navolgend bij randnummer: 7.7 t/m 7.7.6 (‘Criteria risicovrij reëel rendement, rekenrente, belastingschade en koopkracht’) een uitgebreide uiteenzetting van achterliggende methodiek van de doelstellingen en uitgangspunten van de overlijdenschadebegroting en de daarmee ondervonden nadelen en eenzijdige risico's voor nabestaande als gevolg van het boxenstelsel.

De Hoge Raad is in het: ‘Kerstarrest’ bij rov. 3.6.1 helder door te stellen dat het box 3-stelsel:

Weliswaar stelt het: ‘Kerstarresf vanaf 2017, maar [X] is al vanaf 2001 t/m heden geconfronteerd met en heffing naar voordeel uit sparen en beleggen dat hoger is dan het bij overlijdenschade rechtspraak gebruikte 6-3 standaardnorm. En leidt niet alleen tot een schending van zijn door artikel 1 EP, in samenhang met: artikel 14 (EVRM). gewaarborgde rechten. Maar ook schending van de bij overlijdensschade rechtspraak vastgestelde fundamentele rechten, waarborgen, doelstellingen en criteria, waaronder risicovrij reëel (spaar)-rendement en behoud van koopkracht over de jaren 2001 t/m 2052. [X] heeft zich al bij bezwaar en beroep IB-2016 kritisch uitgelaten over: artikel 1 EP (EVRM) en het discriminatieverbod. Voor eerdere jaren (2013 en 2014) had de Hoge Raad ook al geoordeeld dat de box 3-heffing op stelselniveau een schending van het eigendomsrecht vormt, maar de Hoge Raad greep toen niet in. HR 14-06-2019, (ECLI:NL:HR:2019:816 Bij overlijdenschadevergoedingen in box 3 ligt daar ook de fundamentele rechten, waarborgen, doelstellingen en criteria aan ten grondslag.

De Hoge Raad heeft zich al eerder in 2015 kritisch uitgelaten over de box 3 heffing in Nederland. Het hoogste rechtscollege stelt dat de box 3 heffing in strijd is met het EVRM als het rendement van 4% gedurende een langere periode niet wordt gehaald. Op grond van het discriminatie verbod van: artikel 14 (EVRM). zou daar op individuele niveau geen onderscheid mogen zijn met overlijdenschadezaken als de heffing over een langere periode hoger is dan de 6-3 norm en draagt bij aan rechtsontwikkeling. Bij [X] is dat over de kalenderjaren 2001 t/m 2022. Zie: (ECLI:NL:HR:2105:8121 d.d. 3 april 2015, conclusie AG d.d. 4 februari 2016, (ECLI:NL:PHR:2016:41)

[X] gaat ervan uit dat onder netto-inkomsten en waardevermeerdering wordt verstaan reëel rendement, inclusief transitiekosten, beurstaks voor beleggingen, risico's van koerswinsten en koersverliezen.

Wat betekent dat: artikel 1 EP (EVRM) in samenhang met: artikel 14 (EVRM). de ruimte biedt om buiten: artikel 11 Wet algemene bepalingen om aanspraak te maken aan het gestelde in voornoemde EU-artikelen. Mede op grond van het: ‘Kerstarrest’ behoorde het GHDHA te voldoen aan de devolutieve werking van het hoger beroep, en de: ‘Akte’ (Productie C-1) moeten behandelen. Binnen het Awb staat daar ook: artikel 3:4 lid 2 Awb en artikel 8:69 lid 1 t/m 3 Awb voor open. Ten onrechte heeft het GHDHA het beroep op: artikel 1 EP (EVRM) afgewezen en dient hersteld te worden, omdat het in strijd is naar analogie het: ‘Kerstarrest’ en rov. 3.6.4

Het beginkapitaal vormt voor [X] de basis om zijn werkelijke schade in de loop van de tijd te kunnen compenseren en wordt van hem verwacht dat hij het kapitaal benut om rendement te genereren, waarmee hij de schade kan compenseren die hij anders niet kan opvangen met het ter beschikking gestelde beginkapitaal.

De contante waarde is afhankelijk van de door in de rechtspraak gehanteerde rekenrente. In het geval van [X] is dat 3% risicovrij reëel (spaar)-rendement, samengestelde (rente op rente) of enkelvoudige rente. Het doel is om met 3% risicovrij reëel (spaar)-rendement over 52 jaar de toekomstige jaarschade van gederfd levensonderhoud. Maar ook om het toekomstige fiscaal component te financieren. [X] leidt dus niet alleen nadeel voor het financieren van gederfd levensonderhoud maar ook op de fiscaal component (belastingschade). Zie (Productie XVI) welke bij de: ‘Akte’ (Productie C-1) is overlegd: (‘Redelijke verwachting ten aanzien van rekenrente’).

[X] is zich bewust dat buiten de invloedsfeer van burgers en de wetgever o.a. macro economische omstandigheden of anderszins ontwikkelingen in rendementen en inflaties van invloed zijn op het te realiseren rendement en tekorten kunnen ontstaan. Echter de fiscale steeds veranderende gevolgen van box 3.1 en box 3.2 van de Wet IB-2001 bij overlijdenschadevergoedingen is de wetgever aan te rekenen, door geen uitzonderingen in de Wet IB-2001 op te nemen voor de fundamentele rechten, waarborgen, doelstellingen en bij jurisprudentie vastgelegde criteria.

Met bovenstaande spreadsheets tonen aan tot welke individuele buitensporige zware last leiden als gevolg van de betreden box 3.1 en box 3.2 van de Wet IB-2001. De: Audalet: (Productie E-1) begroting is complex en het achterliggende rekenmodel is niet aan [X] vertrekt, en er zijn afrondingsverschillen en niet herleidbare factoren in de: Audalet begroting, zoals sterftekans en inflatie. Voor zover [X] kan herleiden bestaan de getoonde rendement en niet uit enkelvoudige rendementen maar uit samengestelde rendementen. Veroorzaakt door jaarlijkse opnamen uit de som van kapitaal per 1 juli vorig jaar en de rendementen van dat jaar. Ook kent: Audalet: (Productie E-1) geen peildatum van 1 januari van het kalenderjaar maar kapitaal per 1 juli vorig jaar en 1 juli dit jaar.

Voor [X] is het onmogelijk om vanaf 2001 zijn opnamen uit de overlijdenschadevergoeding nog aan te kunnen tonen. Daarom verwijst [X] naarde tabellen 1 t/m 5 van de: Audalet: (Productie E-1) schadebegroting in samenhang met de tabellen 6 t/m 10 (Productie D-1). [X] verzoekt tot coulance dat voor het leveren bewijs niet te veel en/of te hoge eisen mogen worden gesteld. [X] stelt voor om als basis uit te gaan van de: Audalet schadebegroting, (Productie D-1) in samenhang met (Productie E-1). [X] heeft bij het beroep IB-2016 uitgebreid op stelsel en individueel niveau gemotiveerd inzake overlijdenschade en EU-verordeningen. In de beroepen IB-2017 t/m 2019 op stelsel en individueel niveau spreadsheets overlegd met tabellen: (‘Forfaitair rendement versus werkelijk rendement’) en zijn bij het GRDHAen de Belastingdienst onbehandeld gebleven. Op stelsel niveau valt onder de uitspraak van het: ‘Kerstarrest’ en de massaalbezwaarprocedure. Op individueel niveau heeft het GRDHA daar geen uitspraak over gedaan. Zodat [X] volhard op de feiten op individueel niveau en het door het GRDHA onmogelijk is gemaakt om zich hiertegen te verweren.

Sinds het begin van deze eeuw ligt de gemiddelde spaarrente aanzienlijk lager dan de 4% die de fiscus vanaf 2001 als uitgangspunt nam. De 6% nominale spaarrente is al sinds het midden de jaren negentig niet meer behaald. Bovendien was er sinds 19574. en na 2001 regelmatig sprake van een negatieve rekenrente of een rekenrente van (ruim) onder de 3%. Bij overlijdensschade is de rechtspraak uitgegaan van de standaard 6-3 norm. Inhoudende 6% nominaal rendement gesaldeerd met 3% inflatiecorrectie. Rekenrente is het percentage dat nodig is in de berekening van wat de overlijdenschadevergoeding in de toekomst waard is. De rekenrente wordt ook gebruikt bij verzekeraars en pensioenfondsen.

De aanbevelingen van: LOVCK/LOVCH is een mooi voorbeeld waar [X] tegenaan loopt dat het reëel risicovrij (spaar)-rendement vanaf 2001 t/m 2022 het rendement van het box 3-stelsel op individueel niveau leidt tot een negatief reëel (spaar)-rendement. Dit leidt tot een onrechtmatige overheidsdaad met een gelegaliseerde inbreuk op het eigendomsrecht, zoals bedoelt in: artikel 1 EP (EVRM). In het algemeen kan worden aangenomen dat de wetgever met een belasting naar inkomen geen heffing beoogt waardoor de belastingplichtige op zijn vermogen moet interen om de verschuldigde belasting te kunnen voldoen. Bovendien in strijd naar de letter en geest waarborgen en doelstellingen voor behoud van de koopkracht bij overlijdensschade rechtspraak.

Onderstaande tabel geeft de berekening aan van letsel- en overlijdenschade zaken aan met de rekenrente nieuwe en onderhavige casus oude stijl tot en met 2052.

Het doel van reëel risicovrij (spaar)-rendement bij overlijdenschadezaken dient om met het rendement van de som ineens het verlies aan koopkracht en de fiscaal component (belastingschade) over de jaren 2001 t/m 2052 te compenseren. De ervaring leert dat de doelstellingen en de effecten van het box 3-stelsel op overlijdenschade bij de wetgever en in de belastingrechtspraak nog steeds niet duidelijk zijn. Het reëel risicovrij (spaar)-rendement is ook niet gerespecteerd in het ontwerp van de Wet IB-2001 en leidt tot verlies aan koopkracht en de fiscaal component. Met het Box 3-stelsel legt de rijksoverheid alle risico's van rente-inflatieontwikkelingen en verhogingen van inkomstenbelasting box 3 over alle kalenderjaren bij gerechtigde met een overlijdensschadevergoeding. Terwijl de wetgever en personenschade rechtspraak juist uitgaat van risicomijdende uitgangspunten zoals: inflatiecorrectie, risicovrij reëel (spaar)-rendement en schadevergoeding van de fiscaal component gebaseerd op 3% reëel rendement. Bij [X] is dat over de jaren 2001 t/m 2052.

Bij letselschade gaat het om verdienvermogen en bij overlijdenschade om gederfde inkomsten en de begrippen behoefte en behoeftigheid. Welke niet van toepassing zijn bij de gemiddelde box 3 belastingbetaler. Een proportionaliteitstoets op de onderhavige casus laat de impact zien op de intering op de schade-uitkering, zie: (Productie D-1).

Bij overlijdenschade rechtspraak is tot 2020 uitgegaan van de standaard 6-3 norm. Voorts is rekening gehouden met de wettelijke basis van inflatiecorrectie en de fiscaal component op basis van de van destijds in de rechtspraak gebruikelijke 6-3 norm, (3% rekenrente). In het geschil is dat in de wet IB-2001 bij box 3 géén rekening is gehouden met inflatiecorrectie en het meerdere van de fiscaal component indien de box 3 heffing hoger is dan de 3% rekenrente. Wat leidt bij overlijdensschade zaken tot onherstelbare en ernstige inbreuk op de schadevergoeding.

Vastgesteld is dat het bij personenschadezaken gaat om risicovrij reëel (spaar)-rendement en niet om beleggingen. Indien bestaande(n) of slachtoffers vooreen deel willen beleggen maakt dat reëel rendement niet anders, en dient ook rekening gehouden te worden met inflatiecorrectie.

De rekenrente is het verschil tussen de rente en de inflatie. Hoe hoger de rekenrente in de tussenliggende jaren, des te minder dient in het heden uitgekeerd te worden. Des te lager de rekenrente, des te meer dient te worden uitgekeerd. Zie:

In het verlengde van de rekenrente ligt het rendement van de box 3-stelsel van de Wet IB-2001. Het box 3-stelsel heeft een negatieve en onherstelbare impact op de schadevergoeding en leidt tot een uitzonderlijke, onbillijke en onredelijke gevolgen. Welke tegensstrijdig zijn met de fundamentele rechten, waarborgen, doelstellingen en vaste criteria bij overlijdenschade rechtspraak. De wetgever heeft bij het ontwerp van het box 3-stelsel bepaalde omstandigheden niet onder ogen (willen) zien. Onderstaande tabel geeft een overzicht wat de intering is op het begrote: Audalet: (Productie E-1) rendement versus Box 3.1 en box 3.2 en historisch risicovrij reëel (spaar)-rendement.

Uitgangspunt bij de kapitalisatie was dat [X] over de jaren 2001 t/m 2052 gemiddeld 3% risicorij reëel (spaar)-rendement moet realiseren om zijn toekomstschade te kunnen blijven financieren. [X] heeft over de jaren 2001 t/m 2022 als gevolg van box 3.1 en box 3.2 geen 3% reëel rendement kunnen realiseren zodat [X] al voor het verstrijken van de bij overlijdensschade rechtspraak overeengekomen einddatum (looptijd) ten onrechte meer inkomstenbelasting heeft moeten betalen.

Extra belastingschade ontstaat enerzijds dat de Wet IB-2001 niet voorziet in inflatiecompensatie en anderzijds box 3 heffing met de forfaitair en/of vermogensmix niet aansluit op de 6-3 norm bij overlijdenschade rechtspraak. Hierdoor ontstaat er een onvoorziene variant belastingschade en leidt tot belasting over niet vergoede belastingschade. Noch in de Wet IB-2001 wordt gecompenseerd noch compensatie plaatsvindt van te veel betaalde box 3-heffingen. De belasting rechtspraak gaat hieraan voorbij, of heeft het niet begrepen, dat deze fiscale maatregel voor [X] onredelijk en onrechtvaardig uitpakt.

De vraag dringt zich op of, en zo ja op welke wijze, de Raad rechtsbescherming en rechtsherstel kan bieden tegen verdragsschending bij overlijdensschadezaken. In het algemeen dient de rechter bij schending van verdragsrechtelijk gewaarborgde rechten aanstonds zelf in het rechtstekort te voorzien indien uit het stelsel van de wet, de daarin geregelde gevallen en de daaraan ten grondslag liggende beginselen, of de wetsgeschiedenis, voldoende aanknopingspunten zijn af te leiden voor de beantwoording van de vraag hoe dit dient te geschieden, HR 12 mei 1999, (ECLI:NL:HR:1999:AA2756).

Indien een schadevergoeding wordt uitgekeerd dan wordt de nabestaande, althans volgens de belastingwetgeving veelal als ‘vermogend’ beschouwd. Maar daar kan een heel stuk genuanceerder naar gekeken worden. Waardoor de vermogensrendementsheffing leidt tot onherstelbaar verdampen van de overlijdenschadevergoeding. En daarmee een schending is van: artikel 1 EP (EVRM). Een mooi voorbeeld daarvan is dat bij overlijdenschade rechtspraak rekening wordt gehouden met de 6-3 norm, fiscaal component, (belastingschade) en inflatiecorrectie als gevolg van de box 3-heffing. Waarmee de overlijdenschade rechtspraak rekening houdt met het niet verdampen van de schadevergoeding door behoud van de koopkracht te waarborgen, mede door inflatiecorrectie toe te passen en als gevolg van het box 3-stelsel niet ingeteerd hoeft te worden op de fiscaal component. Waarbij [X] opmerkt dat het fiscaal component afhankelijk is van de rekenrente en daarmee onlosmakelijk verbonden al dan niet gerealiseerde 3% risicovrij reëel (spaar)-rendement over de jaren 2001 t/m 2052.

Ook bij de begroting van de overlijdensschade vóór 2021 is op wettelijke basis de fiscaal component een schadeonderdeel. Belastingschade kan niet losgezien worden van de hoogte van de rekenrente bij de schadeberekening. Uitgangspunt daarbij is de geldende fiscale wetgeving ten tijde van het juridische en fiscale feitencomplex van het ongeval en de Wet IB-2001. Deze ‘belastingschade’ wordt dus meegenomen in de schadevergoeding. Elke aanpassing van de Wet IB-2001 heeft impact op de vermogensrendementsheffing en leidt tot het verdampen van de schadevergoeding en het onherstelbaar ondermijnen van de wettelijke basis van waarborgen en doelstellingen van overlijdensschadezaken. Bij [X] leidt dat zelfs tot een negatief resultaat. Is er ten onrechte te veel betaalde box 3-heffing, intering koopkracht en intering van de fiscaal component.

De overlijdenschade berekening is zeer complex. Bij overlijdenschade gaat het over gederfd levensonderhoud en om de kernbegrippen behoefte en behoeftigheid zoals bedoelt in: artikel 6:108 BW. Behoefte is een kwantitatief begrip. Het geeft aan wat een nabestaande in materiele zin nodig heeft om een bepaalde levenstandaard te kunnen blijven voeren en is gericht op het financieren van toekomstschade. Interen op de overlijdenschade vergoeding is niet voorzien in de overlijdensschade-uitkering. Het begrip behoeftigheid ziet dan op het ontbreken van de middelen om in die behoefte te voorzien. De gevolgen daarvan zijn zeer ingrijpend. Het feitencomplex op individueel niveau is bij het GRDHA onbehandeld gebleven. De Raad is geen feitenrechter om zich hierover inhoudelijk uit te laten.

Ten onrechte bestaat er bij de Belastingdienst, belastingrechtsspraak en leden van de Tweede Kamer hierover een misverstand. In de beleving dat de schadevergoeding inclusief bestaat de vergoeding van het volledige rendement over de volledige looptijd, vanaf 2001 t/m 2052. De schade bestaat uit twee delen, enerzijds de: ‘Toekomstschade’ en anderzijds de ‘Fiscaal component’. De ‘Fiscaal component’ is geen onderdeel van de rekenrente (6-3 norm) en is een afzonderlijk schadepost die voor een belangrijk deel uit het nog te behalen rendement gefinancierd dient te worden.

In de: ‘Audalet’ schadebegroting wordt uitgegaan van diverse door de rechtbank vastgestelde criteria. Welke leiden tot een som ineens voor het financieren van de: ‘Toekomstschade’ en de: ‘fiscaal‘component. Uitgangspunt is dat [X] met de som ineens zelf rendement, op basis van risicovrij reëel (spaar)-rendement, dient te behalen. Onderstaande tabel is een verwerking van de: Audalet begroting naar een spreadsheet. Voor de leesbaarheid zijn de afzonderlijke bedragen gesaldeerd over de jaren 2001 t/m 2052. De randnummers 1 t/m 5 in de tabel bij randnummer: 5.1.7 verwijzen naarde randnummers in: (Productie D-1). In de spreadsheets is geput uit: (Productie E-1). van de Audalet schade begroting. Ter voorkoming van een diepgeworteld misverstand en voor een beter begrip overlegd [X] als bewijs dat hij zelf voor het rendement dient te zorgen en geen aansluiting vindt en de rendementen van het box 3-stelsel.

Toekomstige fiscale herzieningen box 3-heffingen zijn niet meegenomen in de wettelijk vastgestelde criteria zoals de contante waarde in samenhang met de rekenrente en de fiscaal component. Het leidt tot een verhoging van de belastingschade. Het behoort aan de wetgever om de bij wettelijk vastgestelde rechtspraak criteria te respecteren tot aan einde looptijd.

Het uitgekeerde bedrag van de fiscaal component wordt ten onrechte als kapitaal belast in box 3. Feitelijk betaald [X] over de fiscaal component (belastingschade) weer IB-box 3 belasting, en dat is ontneming door weer belasting te betalen over belastingschade.

Het box 3-stelsel is ook op grond van een onrechtvaardige ontneming bij overlijdensschade van staatswege een ernstige inbreuk op: artikel 1 EP (EVRIVO in samenhang met: artikel 14 (EVRM). Bij overlijdensschade is in de rechtspraak erkent dat als gevolg van de som ineens een schade onderdeel wordt opgenomen ‘fiscaal component’ (belastingschade) om aan de box 3-heffing te voldoen. Maar niet aansluit op de ingrijpende gewijzigde en discutabele fiscale wetgeving waardoor het schade onderdeel ‘fiscaal component’ ontoereikend is of uit het rendement van de som ineens aan het schadeonderdeel belastingschade te voldoen. En [X] moet bijbetalen uit box 1 of uit box 3 welke géén onderdeel is van de overlijdensschadevergoeding.

Ook hier is met de aanbevelingen: LOVCK/LOVCH vanaf 2021 sprake van rechtsontwikkeling om in de praktijk ontstane onredelijke en onbillijke gevolgen te herstellen. Zodat gewaarborgd wordt dat het slachtoffer/nabestaande zijn toekomstschade daadwerkelijk kan dragen. Bovendien mag van het slachtoffer niet gevergd worden dat hij risico's neemt bij het beleggen van de ontvangen som ineens om op die manier betaling van zijn jaarschade tot aan de eindleeftijd te bewerkstelligen. Zie: vraag: 42) en hetgeen: LOVCK/LOVCH daarover opnieuw heeft bevestigd.

Zie: (ECLI:NL:PHR:2016:41) d.d. 4 februari 2017. DeA-G is van mening dat als de heffing wordt gezien als een netto-vermogensbelasting, deze een confiscatoir karakter krijgt indien de effectieve belastingdruk ten aanzien van de werkelijke inkomsten uit het vermogen meer dan 100% bedraagt. Dan wordt een belastingplichtige immers gedwongen in te teren op diens vermogen.

Zie ook de eerder overlegde: Tabellen: ‘Forfaitair rendement versus werkelijk rendement 2002 t/m 202T (Productie X). Welke gehecht is aan de: ‘Akte’ (Productie C.1).

Uit (Productie X) is onweersproken af te leiden dat [X] wordt geconfronteerd met fiscale discriminatie in het kader van box 3 met een belasting die ver boven de 100% ligt. En daarmee fundamenteel in strijdt is met de waarborgen en doelstellingen van overlijdenschade rechtspraak. Bij een beroep op discriminatie is voorts niet of minder van belang of er sprake is van een individuele, buitensporige last, maar alleen al op grond van: artikel 14 (EVRM). een reden zou moeten zijn voor rechtsherstel.

[X] wenst op grond van proportionaliteit niet meer belasting te betalen dan de 6-3 norm die uit de overlijdensrechtspraak valt af te leiden. Bovendien in strijd met: artikel 1 EP (EVRM).

Uit (ECLI:NL:HR:2015:812. NBB 2015/174) rov. 2.3.2, d.d. 3 april 2015 volgt in het algemeen gesteld:

Zodat de uitspraak d.d. 3 april 2015 in lijn ligt met de latere: ‘Kerstarrest rov. 3.6.4. bij een beslechting van belasting van verhuurde woningen. Bij [X] ligt de belasting over het rendement ver boven de 100% ligt. Daarmee sprake is van een disproportionele inbreuk op (en daarmee van een schending van) het eigendomsrecht. Zodat er onmiskenbaar sprake is dat [X] wordt geconfronteerd met een buitensporige zware last en daarmee in strijd met: artikel 1 EP (EVRM). Wat zou moeten leiden tot rechtsherstel.

Daarnaast op grond van het verbod op discriminatie van: artikel 14 (EVRM), is het van belang dat overlijdensschade belastingplichtige niet over één kam worden geschoren met de gemiddelde box 3 belastingbetaler. Bij elke individuele zaak is een test aan proportionaliteit, ‘legtimate aim’ en ‘fair balance’ bepalend of er sprake is van een buitensporige zware last. Het GHDHA heeft dat nagelaten. Zodat de HR in de onderhavige zaak wegens nalatigheid van de wetgever kan ingrijpen met een prospective overruling, zie. A.G. Niessen: ECU:NL:PHR:2016:41 d.d. 4 februari 2017.

Rekening houden met totale vermogenspositie en het volledige inkomen, is in strijd met informatie van de Belastingdienst wat valt af te leiden uit ‘Boxen‘en‘Tarieven’. [X] verwijst hiernavolgend naar de integrale tekst:

[X] mogen verwijzen naar de integrale tekst: ‘U‘kunt‘een‘negatief‘inkomen‘(verlies)‘in de‘ene‘box‘niet‘verrekenen‘met‘een‘positief‘inkomen‘in‘een‘andere‘box’. Zodat de verwijzing naar HR 2 juli 2021, (ECLI:NL:HR:2021:1047, BNB 2021/1491 al genoeg reden is tot discussie en niet toepasbaar is op het individuele niveau wat [X] in de: ‘Akte’ (Productie C-1) aan het GHDHA heeft voorgelegd.

Ten onrechte overweegt en beslist het GHDHA dat de gevolgen van box 3-heffing moet worden bezien in samenhang met de gehele financiële situatie van betrokkene en verwijst hiervoor bij rov. 5.15.1 en 5.15. 2 met verwijzing naar bovenvermeld arrest HR 2 juli 2021. Daarmee is rov. 4.3.3, van HR 2 juli 2021 in strijd met het gestelde in: ‘Boxen en Tarieven’ inhoudende richtlijnen van de Belastingdienst.

Ten onrechte heeft de Inspecteur eerder de stelling gedeponeerd dat er genoeg overige inkomsten zijn om de box 3 heffing te kunnen betalen. Dat is de wereld op z'n kop. Verliezen van box 3 kunnen niet verrekend of gecompenseerd worden met box 1 en box 2. Wat betekent dat een negatief inkomen (rendement) in box 3 niet verrekend kunnen worden met een positief inkomen uit box 1 of box 2. Deze stelling geeft weer dat de Inspecteur blijk geeft niets begrepen te hebben van de wettelijke fundamentele rechten, waarborgen, doelstellingen en risicovrij reëel (spaar)-rendement bij overlijdenschadezaken.

Ten onrechte heeft het GHDHA haar oordeel gegeven op grond van het stelsel niveau in de massaalbezwaarprocedure bij rov. 5.13.9. Dat na vermindering van de belastbare inkomens uit sparen en beleggen, geen sprake is van een individuele en buitensporige last. Dat is niet wat [X] heeft voorgelegd aan het GHDHA. Het GHDHA heeft haar oordeel gegeven op grond van het stelsel niveau in de massaalbezwaarprocedure bij rov. 5.13.9. Dat na vermindering van de belastbare inkomens uit sparen en beleggen, geen sprake is van een individuele en buitensporige last. Dat is niet wat [X] heeft voorgelegd aan het GHDHA in de: ‘Akte’ (Productie C-1).

Ten onrechte verwijst de RBDHA en het GHDHA naar de uitspraak van het GHDHA IB-2016 d.d. 9 april 2019 van [X], (ECLI:NL:GHDHA:2019:834). Deze uitspraak is niet te vergelijken met het gestelde in de: ‘Akte’ (Productie C-1) noch op individueel niveau met de beroepen IB-2017 t/m IB-2019. Te kort, veel te kort door de bocht is de uitspraak van het GHDHA gericht op het stelsel niveau op grond van de massaalbezwaarprocedure en beslist ten onrechte dat moet worden bezien in samenhang met de gehele financiële situatie van betrokkene dat daarmee géén sprake is van een buitensporige zware last.

Uit andere arresten volgt weer indien er sprake is van schending van het eigendomsrecht onder de reikwijdte van: artikel 1 EP (EVRM) er sprake moet zijn van een individuele buitensporige last, die over een langere tijd wordt bezien zich sterker laat voelen dan bij de gemiddelde box 3 belastingbetaler er rechtsherstel volgt. Het hangt dus niet af of rekening gehouden moet worden met het totale vermogen en het volledige inkomen. Maar behoort af te hangen van op de concrete omstandigheden van het individuele geval. [X] heeft onweersproken aangetoond dat hij is ingeteerd op zijn overlijdenschadevergoeding, als gevolg van een discutabele box 3 stelsel. Welke bovendien vanaf 2001 in strijd is met: artikel 1 EP (EVRM).

Het GHDHA heeft heel selectief gekeken naar het feitencomplex in het hoger beroep. Door de: ‘Akte’ (Productie C-1) niet te behandelen is in strijd met de devolutieve werking van het hoger beroep en ondermijnd daarmee, niet alleen het vertrouwen in het GHDHA maar in de hele rechtspraak.

[X] heeft bij het GRDHA, nadrukkelijk schriftelijk en bij de mondelinge behandeling bezwaar gemaakt tegen de clusterbehandeling van IB-2017 t/m IB-2019. [X] is daarmee in zijn procesbelang geschaad. Niet het RBDHA behoort de rechtsgang maar de rechtzoekende bepalen de wijze wat en op welke wijze ze het feitencomplex willen voorleggen, mits partijen daarmee instemmen. [X] mocht erop vertrouwen dat hetgeen hij gevorderd en verzocht had in de ‘Akte’ de RBDHA zou onderzoeken en gemotiveerd zou beslissen. Artikel 3:4 lid 2 Awb (onevenredigheid) en artikel 8:69 lid 1 t/m 3 Awb bepaalt wettelijk dat de RBDHA daarover had moeten beslissen. Dan wel in strijd met artikel 3:46 Awb en artikel 6 (EVRM) de Belastingdienst, RBDHA en GRDHA niet voldaan hebben aan de wettelijke verplichting om de ‘Akte’ te behandelen en deugdelijk te motiveren. De RBDHA heeft dat verzuimd, noch gemotiveerd in het dictum.

Het cassatiemiddel is een klacht van procesrechtelijke aard. Te weten het verzuim van het GHDHA om te voldoen aan de devolutieve werking van het hoger beroep, inzake ‘Akte’). En het beroep van de RBDHA en het GHDHA op de onmogelijkheid in de Algemene wet bestuursrecht (hierna: Awb) niet hebben gehandeld naar de letter en wet van artikel 31 Rv (verbeteren van een kennelijke fout) en artikel 32 Rv (aanvullen van het vonnis wegens verzuim te beslissen van het gevorderde of verzochte) inzake het ongemotiveerd passeren van de (‘Akte’). Verder het verzuim van het GHDHA om niet te voldoen aan artikel 3:4 lid 1 en 2 Awb. artikel 8:69 lid 1 t/m 3 Awb en artikel 6 (EVRM) door de ‘Akte’ niet inhoudelijk te behandelen. Het GHDHA heeft daarmee ook in strijd gehandeld met artikel 8:115 lid 1 sub b Awb. door de zaak niet terug te verwijzen naar de RBDHA.

Ten onrechte stelt het ghdha niet bevoegd te zijn tot terugverwijzen naar de rbdha en handelt daarmee in strijd met Artikel 8:115 lid 1 sub a en b awb. op vooringenomen wijze is het ghdha ook aan de behandeling van de ‘akte’ voorbijgegaan door zich aan te sluiten bij de uitspraak van de rbdha in het eerdere arrest van het ghdha inzake ib-2016, (ecli:nl:ghdha:2019:834). waarvan de rechtspraak destijds terughoudend was ten aanzien van Artikel 1 ep (evrm). maar sindsdien verder is uitgekristalliseerd inzake Artikel 1 ep (evrm). bovendien ligt het beroep ib-2016 niet in lijn met het individueel niveau van de ‘akte’.

Zowel de RBDHA als het GHDHA hebben verzuimd de ‘Akte’ met de producties VIII t/m XXI, waaronder de (Primaire grief 1) en aangevuld met 20 aanvullende grieven specifiek gericht op overlijdenschadevergoeding op individueel niveau te behandelen. Beide gerechten zijn bij hun oordeel uitgegaan van een beoordeling op stelsel niveau en de massaalbezwaarprocedure. Ook heeft [X] bij de beroepen IB-2017 t/m IB 2019 respectievelijk de producties overlegd met (‘Tabel 1: Forfaitair rendement versus werkelijk rendement over 2001 t/m 2017’), (‘Tabel 2: Waardeontwikkeling bij fictief rendement en heffing IB-2001 met inflatiecorrectie 2001 t/m 2017’) en (‘Tabel 3: onrealistische waardeontwikkeling bij fictief rendement en 30% inkomstenbelasting met inflatiecorrectie 2001 t/m 2017’). En dat herhaald bij het beroep IB-2018 en IB-2019 en zijn ongemotiveerd gepasseerd.

[X] heeft zich ter goedertrouw beroepen op artikel 31 Rv en artikel 32 Rv, en heeft daarmee geput uit zijn ervaringen bij de 8,5 jaar slepende en kostbare civiele procedure tot aan de HR op grond van artikel 6:108 BW. [X] werd bij de uitspraak van de RBDHA onverwachts geconfronteerd dat artikel 31 Rv en artikel 32 Rv niet van toepassing is in de Awb. Zie onderstaande overlegde producties bij de RBDHA en het GHDHA:

Het GHDHA heeft verzuimd dat een situatie zoals naar analogie van artikel 31 Rv (verbeteren kennelijke fout) en artikel 32 Rv en de RBDHA heeft verzuimd te beslissen over het gevorderde en verzochte in de ‘Akte’ zich voordoet. De RBDHA in het dictum daar ook geen overweging heeft gewijd. Noch dat uit het dictum is af te leiden dat ‘het meer of anders gevorderde is afgewezen’. Noch dat het vonnis van de RBDHA geen kracht van gewijsde heeft gekregen. Terwijl de vordering en verzoek in de ‘Akte’ op individueel niveau gericht is op de wettelijk vastgelegde criteria, fundamentele rechten, waarborgen en doelstellingen aan personenschade gerelateerde overlijdenschade rechtspraak op geen enkele andere wijze uitlegbaar zijn. De verwijzing van de RBDHA en het GHDHA naar het arrest van [X] IB- 2016 d.d. 9 april 2019 is tendentieus en geeft een onvergelijkbare beeldvorming, zonder een inhoudelijk onderzoek in te stellen. Er is geen gelijke wijze als bij de massaalbezwaarprocedure, noch met de beroepsschriften IB-2016 t/m 2019. Het GHDHA wil doen voorkomen dat het verbeteren van een kennelijke fout en een verzuim te beslissen over de ‘Akte’ de Awb een vacuüm bevat en het onmogelijk maakt om deze klachten te herstellen.

Duidelijk is dat het GHDHA heeft miskent dat het EVRM en met name artikel 1 EP (EVRM) en artikel 6 (EVRM) van dit verdrag, wel degelijk van belang is voor het bestuursrecht en dus ook voor de Awb.

Met de verwijzing door de RBDHA en het GHDHA naar de uitspraak IB-2016 van 9 april 2019, (ECLI:NL:GHDHA:2019:834) heeft met het gestelde in de ongemotiveerd gepasseerde ‘Akte’ niets te maken. [X] heeft nooit verzocht tot het als cluster behandelen van de beroepen IB-2017 t/m 2019. [X] is van mening dat elk beroep door GRDHA afzonderlijk behandeld diende te worden en als gevolg van een clusterbehandeling in zijn procesbelang is geschaad. [X] heeft daartegen ook bezwaar gemaakt en heeft geleid tot het indienen van de ‘Akte’. De beroepen IB-2017 t/m IB-2019 betreffen de beroepen zowel op stelsel als individueel niveau. Op stelselniveau valt dit onder de massaalbezwaarprocedure. De ‘Akte’ richt zich alleen op individueel niveau en de gestelde grenzen bij het ‘Kerstarresf inzake EU- verordeningen. De beroepen IB-2017 t/m IB- 2019 zijn zowel gericht op stelsel als individueel niveau. De RBDHA en het GHDHA hebben als uitgangspunt gekozen om de beroepen IB- 2017 t/m IB-2019 slechts op stelselniveau te behandelen.

Het cassatiemiddel richt zich op individueel niveau op een beroep naar analogie van het ‘Kerstarrest’ r.o. 3.6.4. en de daaraan voorafgaande overwegingen van de HR in het voornoemde arrest. Hieraan niet voldoen betekent een schending van artikel 14 (EVRM). En alleen alom die reden is om rechtsherstel te bieden vanaf 2001 tot aan het financieren van de jaarlijkse schade tot het eindjaar 2052, (link).

Het GHDHA heeft verzuimd op individueel niveau de ‘Akte’ te onderzoeken of er sprake is van een buitensporige zware last. Als gevolg waarvan de box 3-heffing strijdig is met artikel 1 EP (EVRM). [X] is van mening dat op individueel niveau de wetgever geen ruime beoordelingsvrijheid toekomt. Omdat de wetgever bij de totstandkoming van de Wet IB-2001 bepaalde omstandigheden of niet goed onder ogen heeft gezien. Artikel 3:4 tweede lid Awb biedt daarvoor juridische mogelijkheden, zie randnummers: 3.9 t/m 3.9.3: (‘GRDHA heeft met het box 3-stelsel bepaalde omstandigheden niet onder ogen gezien’). De wetgever en het GHDHA hebben verzuimd om bij overlijdenschade en/of personenschade rechtspraak de onevenredigheid van wettelijk vastgestelde criteria in de Wet IB-2001 te beschermen en te respecteren. Dit levert volgens artikel 1 EP (EVRM) een dusdanig onherstelbaar nadelig effect op bij een robuuste groep belastingplichtige dat niet langer gezegd kan worden dat de fundamentele rechten, waarborgen en doelstellingen van overlijdenschade rechtspraak van [X] gewaarborgd zijn of kunnen worden.

Buiten een beroep op artikel 1 EP (EVRM), volgt uit artikel 120 van de Grondwet dat de rechter een wet die het parlement heeft aangenomen, niet mag toetsen aan de Grondwet en ook niet aan rechtsbeginselen. Dit wordt ook wel het toetsingsverbod genoemd. Dit ligt anders als de wetgever bij de totstandkoming van een wet bepaalde omstandigheden niet of niet goed onder ogen heeft gezien. Zie Raad van State: (link) en de conclusie bij alinea 10 van de A-G (link) en de toepassingsmogelijkheden van artikel 3:4 lid 2 Awb. In het geval dat de wetgever niet heeft gedacht aan de specifieke gevolgen op overlijdenschade rechtspraak, dan is het toch mogelijk om de Wet IB-2001 te toetsen aan rechtsbeginselen, waaronder het zorgvuldigheids-, motiverings-, fair play-, beginsel, rechtszekerheids-, vertrouwens-, gelijkheidsbeginsel en ongeschreven recht, waaronder rechtswetenschappelijke literatuur

De RBDHA en het GHDHA alle schijn tegen zich niet objectief en onafhankelijke wijze de belangen van de wettelijke criteria bij overlijdenschade rechtspraak te hebben afgewogen, Waarbij de belangen van de Belastingdienst en de wetgever prioriteit zijn gegeven. Daarmee doet zich een vergelijking op met de toeslagen affaire. Het arrest van het GHDHA faalt dient te falen door zich niet te richten op het feitencomplex in de (‘Akte’).

Het GRDHA heeft blijk gegeven zich niet bewust te zijn van de complexe materie en criteria bij het begroten van overlijdenschade. Welke bijdragen aan de schadelast. Noch valt in het arrest af te leiden dat het GRDHA zich heeft ingelezen in de op elkaar inwerkende criteria en de daarmee samenhangende rekentools. Schadebegrotingen worden uitgevoerd door experts (actuarieel rekenmeester), die daarvoor speciaal zijn opgeleid. Dat maakt dat de wetgever bij het ontwerp van het box 3-stesel de complexiteit niet voor ogen heeft gehad wat de gevolgen in de praktijk zijn over een lengte van jaren. Noch gebruik hebben gemaakt van de grote knowhow en ervaringen van expert bij het ontwerp van het box 3-stelsel in samenhang met letsel-en overlijdenschadezaken.

In dit cassatieberoep staat de toetsing van een ernstige inbreuk op het eigendomsrecht overlijdenschadevergoeding, zoals neergelegd in artikel 1 EP (EVRM) van het Europees Verdrag van de Rechten van de mens (hierna: EVRM) centraal. Met name de reikwijdte en waarborgen van de proportionaliteitstoets bij overlijdensschade zaken op individueel niveau in samenhang met analogie van het ‘Kerstarrest’ ligt hier ter beslissing voor bij de Raad. Dit cassatieberoep is niet gegrond op de massaalbezwaarprocedure noch op stelsel niveau, noch op Wet rechtsherstel box 3 noch alleen over de jaren 2017 en 2018. Het box 3-stelsel voldoet niet aan de bij overlijdenschade rechtspraak wettelijk vastgestelde criteria. Grondrechtelijk is van belang of ontwerp van het box 3-stelsel op basis van wettelijk vastgestelde criteria bij overlijdenschadezaken in strijd is met het EVRM, daarmee discriminatoir en/of confiscatoir wordt belast. Het rendement uit een overlijdensschadevergoeding dient pas vastgesteld te worden nadat eerst is voldaan aan alle wettelijk vastgestelde criteria bij overlijdensschade rechtspraak. Het box 3-stelsel staat ver af van bij overlijdensschade rechtspraak vastgelegde criteria.

[X] heeft het vonnis (ECLI:NL:RBDHA:2022:14234) d.d. 22 december 2022 bij het GHDHA bestreden, wegens het onbehandeld laten van de ‘Akte’ door de RBDHA. [X] heeft bij het GHDHA daartegen een grief gericht. Het GHDHA heeft verzuimd om de ‘Akte’ in hoger beroep het gevorderde en verzochte te behandelen. Wat is strijd is met de devolutieve werking van het hoger beroep. Meer in het bijzonder dat [X] bij het GHDHA heeft benadrukt dat de RBDHA in het dictum niet heeft gemotiveerd waarom zij de ‘Akte’ heeft gepasseerd. [X] heeft bij de RBDHA een klacht ingediend en is op proces technische redenen afgewezen omdat het bestuursrecht niet vergelijkbare mogelijkheden biedt naar analogie van artikel 31 Rv en artikel 32 Rv. Het GHDHA had bij de beoordeling daarvan op grond van de devolutieve werking van het hoger beroep deze grief inhoudelijk moeten behandelen en beslissen.

Het GHDHA verschuilt zich ten onrechte achter artikel 11 algemene bepalingen. Een beroep op toetsingscriteria dient in een bredere context geplaatst te worden zonder een strikt beroep op artikel 11 Wet algemene bepalingen te doen. Ook een beroep op (artikel 11 Wet algemene bepalingen) overstijgt niet het belang van EU-Verordeningen van artikel 1 EP (EVRM) in samenhang met artikel 14 (EVRM) en artikel 6 (EVRM). Zoals de HR dat bij het' Kerstarrest’ heeft toegepast. Lidstaten dienen te voldoen aan EU-Verordeningen. Door ondertekening van de EU-verdragen heeft Nederland zich gecommitteerd aan implementatie en naleving van EU-wetgeving. EU-recht heeft vaak rechtstreekse werking en heeft voorrang boven het nationale recht van de lidstaten. De EU-verordeningen maken dat er géén onderscheid bestaat tussen een groot aantal andere geschillen, zoals op individueel niveau box 3 belastingbetalers. Zie ook hiervoor r.o. 3.6.4. van het ‘Kerstarrest, waarbij de HR stelt.

Voor een beter begrip en inzicht te krijgen wat de waarborgen en doelstellingen zijn van overlijdenschadezaken en alles wat daarmee verbonden en gehecht is, is inhoudelijke wetenschap van de criteria een voorwaarde bij overlijdensschadezaken noodzakelijk. Voor begrip in de onderliggende begrotingsmethodiek en de daarmee onlosmakelijk verbonden fundamentele rechten is inzicht noodzakelijk. Zie: ‘Waarborgen dat het slachtoffer zijn toekomstschade daadwerkelijk kan dragen’ (link)

Het arrest van het GRDHA mag niet in strijd zijn met hogere wetgeving. In het algemeen geldt dat EU- verdragen bovenaan de rangorde staan, gevolgd door landelijke wetgeving zoals de Grondwet, Algemene wet bestuursrecht, Wmo, ministeriële besluiten en regelingen en tot slot de provinciale en gemeentelijke verordeningen en beleidsregels.

Het ontwerp van het box 3-stelsel is in een rechtstaat niet acceptabel is omdat er geen rekening is gehouden met de bij overlijdensschade rechtspraak vastgestelde criteria. Het box 3-stelsel van het wetsontwerp van de Wet IB-2001 deugt niet en bevat al vanaf 2001 een ontwerpfout, door [X] eerder aangeduid als een systeemfout. Deze wet leidt bij overlijdenschadezaken in de praktijk tot een disproportionele inbreuk een heeft een confiscatoir en willekeurig, karakter. Bovendien op grond van artikel 14 (EVRIVO discriminatoir, door ongelijke gevallen zoals overlijdenschadevergoedingen gelijke wijze fiscaal te behandelen met de gemiddelde box 3 belastingbetaler.

Het box 3-stelsel voldoet niet aan de wettelijke gestelde fundamentele rechten waarborgen en doelstellingen bij overlijdensschade rechtspraak. Zie in het algemeen de conclusies van de Advocaat-Generaal (A-G) bij de Hoge Raad: Niessen d.d. 4 februari 2016: (ECLI:NL:PHR:2016:41) en Wattel d.d. 18 september 2023, ECLI:NL:PHR:2023:655. Zowel voor box 3.1 (2001 t/m 2016) als box 3.2 (vanaf 2017) en vanaf 2023 de Wet rechtsherstel box 3 gelden dezelfde argumenten bij overlijdenschadezaken. De wetgever heeft bij het ontwerp van de Wet IB-2001 een aantal bij overlijdenschade rechtspraak wettelijk vastgelegde criteria niet voor ogen gehad. Welke alles omvattend zijn voor het begroten van de contante waarde en het realiseren van de waarborgen en doelstellingen van overlijdensschade rechtspraak. Waarvan het feitencomplex ligt vóór het inwerking treden van de Wet IB-2001. Ook heeft de wetgever niet voor ogen gehad hoe dit in de praktijk desastreus uit heeft gepakt.

[X] heeft substantieel nadeel geleden van € 238.228 over de fiscale kalenderjaren 2001 t/m 2022, en daarbij is nog niet inzichtelijk de fiscale consequenties 2023 t/m 2052. De risico's van rente- en inflatieontwikkelingen heeft tot gevolg dat [X] te veel over de kalenderjaren 2001 t/m 2022, tussen de € 60.000 en € 70.000 box 3 belasting heeft betaald. Een gevolg van de rente- en inflatieontwikkelingen is ook dat de uitgekeerde contante waarde aan fiscaalcomponent (belastingschade) van €41.346 onvoldoende is om aan box 3-heffing te voldoen. [X] is als gevolg ook te kort gekomen de fiscaal component. En te veel aan box 3-heffing betaald. Wat gesaldeerd betekent aan ondervonden nadeel wat de wetgever is aan te rekenen.

Voorts richt het cassatiemiddel zich tegen het verzuim van het GHDHA om niet op individueel niveau op grond van de ‘Akte’ en niet te toetsen op grond van proportionaliteit, ‘legitimate aim’ en ‘fair balance’ en het ontbreken van een tegenbewijsregeling. Het GHDHA heeft in strijd met het gevorderde of verzochte in de ‘Akte’ op basis van de jaren 2017 t/m 2018 op grond van de Wet rechtsherstel box 3 beslist. Noch dat het GHDHA op grond van een overlijdenschadevergoeding versus het box 3-stelsel heeft onderzocht op strijdigheid met artikel 1 EP (EVRM) in samenhang met artikel 14 (EVRM). Het verzuim komt voort dat het GHDHA in strijd met devolutieve werking van het hoger beroep het gevorderde of verzochte in de: ‘Akte’ verzuimd heeft te behandelen.

Ten onrechte heeft het GHDHA, kapitaal uit een overlijdenschadevergoeding niet willen toetsen aan verdragsrechtelijke EU-verordeningen en de uitvoerige parlementaire wetsgeschiedenis van de totstandkoming van Wet IB-2001 en staat een toetsing artikel 11 Wet algemene bepalingen niet in de weg. De wetgever heeft bij het tot stand komen van het box 3-stelsel van de Wet IB-2001 de wettelijk gestelde criteria bij overlijdenschade rechtspraak niet onder ogen gezien. De kernvraag die daarbij aan de orde is of de wetgever bij het tot stand komen van het box 3-stelsel, versus de bij overlijdensschade rechtspraak zich heeft gerealiseerd van het belang van de bij overlijdenschade rechtspraak wettelijke vastgestelde criteria. Waaronder de fundamentele rechten, waarborgen, doelstellingen inflatiecorrectie en behoud van koopkracht middels de 6-3 norm (risicovrij reëel spaarrendement). En de wetgever verzuimd heeft deze criteria in de Wet IB-2001 te respecteren. Door [X] vanaf IB-2016 geduid als een systeemfout box 3. Ook heeft de wetgever niet onder ogen gezien de onevenredigheid op basis van de bij overlijdenschade wettelijk vastgestelde criteria van waarborgen en belangen versus de gemiddelde box 3 belastingbetaler door fiscaal over één kam te scheren. Uit de parlementaire wetsgeschiedenis van de Wet IB-2001 valt niet af te lijden dat de wetgever daarover een debat heeft gevoerd.

Toetsing aan de parlementaire wetsgeschiedenis en EU-verordeningen worden in arresten van hoven en de Hoge Raad regelmatig naar verwezen. Bij een beroep op de fiscale aspecten bij overlijdenschadevergoedingen maakt dat niet anders.

[X] wordt geconfronteerd met een belastingdruk van ver boven de 100% van werkelijk gerealiseerd rendement. Zie tabel 1 (Productie X) welke gehecht is aan de ‘Akte’, (link). En ondermijnd daarmee de waarborgen die de wetgever, LOVCK/LOVCH en rechtswetenschappelijke literatuur met artikel 6:108 BW voor ogen heeft. Ten onrechte stelt het GHDHA dat in het eerste en tweede aanleg bij het beroep van [X] géén sprake is van een individuele, buitensporige last, noch schending van ‘fair balance'en ‘legitimate aim’.

Beleggingen zijn discutabel, de wetgever heeft zich bepaalt niet terughoudend opgesteld door géén rekening te houden met voorkeuren, risicobereidheid, kennis en ervaringen met belegging strategieën van de willekeurige box 3 belastingbetaler. Noch de wetgever verifieerbaar heeft aangetoond op welke feiten zij tot hun keuze zijn gekomen van de te behalen rendementen en de verdeling tussen sparen en beleggen. Voorkeuren, kennis en ervaringen met beleggingen zijn sterk van invloed op te behalen rendementen die beleggers daadwerkelijk kunnen halen. Dit heeft tot gevolg dat de rendementen die zowel op stelsel als individueel niveau onderling sterk kunnen afwijken.

Noch de wetgever, noch Belastingdienst en het GHDHA hebben niet willen begrijpen dat het financieren van de toekomstschade een lange looptijd (einddatum) heeft. En tussentijdse fiscale wijzigingen een negatieve impact heeft. Waarbij de looptijd fiscaal geen onderscheid wordt gemaakt voor tussentijds fiscale aanpassingen, zoals box 3.2 en de Wet rechtsherstel box 3. Het financieren van de toekomstschade is gegrond op jaren eerder vastgelegde criteria bij overlijdenschade rechtspraak vastgelegde criteria. Door op stelsel niveau de box 3-heffingen te verhogen in tegenspraak met de vastgelegde criteria bij overlijdensschadezaken is er sprake van ontneming van voomoemde criteria en een ernstige inbreuk op het eigendomsrecht van artikel 1 EP (EVRM) en artikel 17 Handvest Grondrechten van de EU. Publicatieblad van de Europese Unie C 303/17 — 14.12.2007.

De partner van [X] [A] heeft op 24 september 1998 meegedaan aan een bedrijfsuitje, waarbij zij onder verantwoordelijkheid van een evenementenbedrijf afdaalde van een zogenaamde tokkelbaan. Daarbij werd verzuimd om gebruik te maken van een, wel aanwezig zekeringskoord; [A] is van een hoogte van 10 meter naar beneden gevallen en overleden. [X] heeft het evenementenbedrijf aansprakelijk gesteld en ondermeer kosten van gederfd levensonderhoud gevorderd, zoals bedoelt op grond van artikel 6:108 BW. Het feitencomplex van het ongeval is nooit ter discussie geweest.

Om het belasten van de overlijdenschadevergoeding van box 3 op te vangen wordt naast de contante waarde als schadeonderdeel een bedrag uitgekeerd ter dekking van de toekomstige belastingheffing: de fiscale component Vermeend. Aan de basis van de berekening van de fiscaal component staat de rekenrente en het box 3-stelsel vanaf 2001 t/m 2052. Er is met de schadebegroting géén rekening gehouden met wijzigingen met toekomstig inkomstenbelasting box 3 en daarmee onlosmakelijk verbonden rendementen die volgen uit box 3.1 (vanaf 2001 t/m 2016 en box 3.2 vanaf 2017. Noch met de laatste ontwikkelingen met de Wet rechtsherstel box 3. Als gevolg is het uitgekeerde bedrag fiscaal component onvoldoende om aan de belastingheffing te kunnen voldoen. Daarmee is strijd met de wettelijk vastgelegde criteria van de fiscaal component.

Op stelsel niveau is volgens het GDDHA een inbreuk gerechtvaardigd indien deze cumulatief aan de volgende eisen voldoet. De inbreuk moet een wettelijke basis hebben (lawful), een doelstelling in het algemeen belang dienen (legitimate aim), en er moet een redelijk evenwicht bestaan tussen de legitieme doelstelling van algemeen belang en de gemaakte inbreuk (fair balance). Proportionaliteitstoetsen kunnen ook voorkomen bij een groot aantal andere geschillen zoals de HR heeft overwogen in het ‘Kerstarrest’. Zie r.o. 3.6.4. Noch de RBDHA noch het GHDHA op verzuim van de devolutieve werking van het hoger beroep hebben aan deze toetsen op individueel niveau niet voldaan. [X] is daarmee direct in zijn rechtsbelang getroffen. [X] verwijst in de ‘Akte’ nadrukkelijk naar het toetsen aan proportionaliteit, ‘legitimate aim’ en ‘fair balance’ op individueel niveau.

In de uitspraak van de RBDHAd.d. 21 juni 2018 inzake IB-2016 stelt de RBDHA bij r.o. 7 n.a.v. de box 3 heffing dat ‘Eiser beschikte in 2016, anders dan bijvoorbeeld het geval was in het arrest van de Hoge Raad van 6 april 2018 (ECLI:NL:HR:2018:511)namelijk overeen goed inkomen en overeen aanzienlijk vermogen.’ Verder bij r.o. 8’ ‘Dat als gevolg van de van box 3-heffing over overlijdensschade ook het vermogen van eiser zelf moet worden aangesproken maakt dat niet anders.’ De RBDHA geeft hiermee blijk niets begrepen te hebben van de bij overlijdensschade rechtspraak vastgelegde wettelijke criteria.

De wetgeving, rechtspraak en rechtswetenschappelijke literatuur zijn heel robuust. Ook de LOVCK en LOVCH zijn helder hun adviezen t.a.v. de rekenrente en doelstellingen bij personenschadezaken. [X] heeft dat uitvoerig toegelicht met producties en verwijzingen in de ‘Akte’ en in dit cassatieberoepschrift. Bovendien zijn er inhoudelijke verschillen in rekenrente vóór en na de aanbevelingen van LOVCK/LOVCH en benaderen de werkelijkheid en bevestigen daarmee de wettelijk gestelde criteria van de waarborgen en doelstellingen bij personenschadezaken.

Het bezit van een in Nederland gelegen tweede woning, leidt tot belastingheffing in box 3. Bij het bepalen van de rendementsgrondslag voor onroerend goed wordt in box 3 in beginsel uitgegaan van de waarde in het economisch verkeer. Voor de waardering van de tweede woning geldt echter de WOZ-waarde. Deze is gelijk aan de werkelijke waarde op 1 januari van het jaar vóór het jaar van aangifte. Eventuele huuropbrengsten zijn geheel onbelast en kosten die verband houden met de verhuur van de tweede woning zijn niet aftrekbaar.

De Inspecteur en het GHDHA verzanden op stelsel niveau in dezelfde ridicule en rigide aanpak als bij de toeslagen affaire. In plaats van het gevorderde of verzocht in de ‘Akte’ en de wettelijk vastgesteld criteria bij overlijdensschadezaken te onderzoeken. Met verzuim om op individueel niveau te beoordelen, naar proportionaliteit in samenhang met een individuele buitensporige zware last en artikel 1 EP (EVRM). Hetgeen het GHDHA stelt inzake het box 3-stelsel komt in de parlementaire toelichting van de Wet IB-2001 niet overeen met overlijdenschade rechtspraak, rechtswetenschappelijke literatuur en de aanbevelingen van LOVCK/LOVCH. Het GHDHA heeft in haar arrest slechts gericht op zaken die voortkomen uit de massaalbezwaarprocedure en artikel 3 van de Wet rechtsherstel box 3. En dat is apert niet wat [X] in de ‘Akte’ met alles wat daaraan gehecht en verbonden aan de RBDHA en het GHDHA is voorgelegd

Het GHDHA heeft het beroep overlijdenschade op grond van de massaalbezwaarprocedure en het daaropvolgende ‘Kerstarrest’ behandeld op stelselniveau en niet op individueel niveau. De (her)-berekende rendementen is [X] door de RBDHA per brief gedateerd 12 oktober 2022 één werkdag voor de mondelinge behandeling d.d. 17 oktober 2022 per post ontvangen. Voornoemde brief bevatte als bijlage een: ‘Aanvullend verweerschrift’ van de Belastingdienst gedateerd d.d. 1 juli 2022 (link). De RBDHA had verzuimd dit direct door te sturen naar [X]. Dit mogen ook blijken uit het proces-verbaal ter zitting d.d. 17 oktober 2022, hierbij overlegd als (Productie E). (link). [X] heeft daartegen d.d. 16 oktober 2002 schriftelijk online bezwaar gemaakt en is onbehandeld gebleven.

Uit de brief d.d. 1 juli 2022 versus het arrest d.d. 4 oktober 2023 zit één verschil, zodat [X] niet duidelijk welk voordeel uit sparen en beleggen nu juist is.

Tabel 4: Box 3 correcties

Zodat [X] in het fiscale jaar 2018 een verschil constateert van € 113. [X] is inzake het hoger beroep gehouden aan de uitkomst van de massaalbezwaarprocedure en de Wet rechtsherstel box 3 op stelsel niveau. En dat is niet wat [X] bij het GHDHA heeft neergelegd. Het GHDHA is expliciet gevraagd een uitspraak te doen over het gevorderde of verzochte in de ‘Akte’.

[X] beroept zich op individueel niveau bij overlijdenschade naar analogie van het ‘Kerstarrest’ en aansluiting op toetsing aan proportionaliteit, ‘legitimate aim’ en ‘fair balance’. Het GHDHA heeft het beroep niet op individueel niveau behandeld en ook niet gemotiveerd waarom een beroep niet op individueel niveau is onderzocht en is beslist. Het GHDHA had wetenschap, althans moeten hebben dat r.o. 3.6.4. van het ‘Kerstarrest’ daartoe handvatten geven voor een individueel niveau. Maar verzuimd heeft om te motiveren waarom het GHDHA niet voldaan heeft aan de devolutieve werking van het hoger beroep.

De beroepen in eerste aanleg omvatten de individuele en zelfstandige beroepsschriften IB-2017 t/m 2019. Het GHDHA heeft tegen nadrukkelijk bezwaar van [X] behandeld als een cluster. Ten onrechte voert het GHDHA aan dat het om dezelfde gronden betrof. Bovendien miskent het GHDHA dat de beroepschriften niet alleen op stelsel niveau en de massaalbezwaarprocedure zijn gegrond, maar mede op individueel niveau overlijdenschade is gegrond. Ter meerdere zekerheid van een goede procesorde, rechtsontwikkeling, toetsing aan andere jurisprudentie en als gevolg van de bestreden clusterbehandeling heeft [X] op grond van belang de ‘Akte’ d.d. 23 september 2022 ingediend. Het GHDHA heeft in strijd met de devolutieve werking van het hoger beroep de ‘Akte’ niet onderzocht en beslist van wat [X] heeft gevorderd of verzocht.

Het GHDHA stelt bij r.o. 5.4 en r.o. 5.5 het navolgende:

De motivering van het GRDHA is onbegrijpelijk en verwijst feitelijk naar haarzelf. Het hof had op grond van artikel 3:4 lid 1 en 2. artikel 8:69 lid 1 t/m 3 Awb en devolutieve werking van het hoger beroep een gemotiveerde uitspraak kunnen doen. Bovendien verdraagt de uitspraak zich niet met artikel 8:115 lid 1 sub b Awb. De uitspraak GRDHA voldoet niet aan het motiveringsbeginsel. [X] heeft recht op een eerlijk proces maar kan de gedachtegang van het Hof niet volgen. Door de akte niet te behandelen of daarover inhoudelijk een uitspraak heeft niet voldaan aan de devolutieve werking van het hoge beroep. Daarmee heeft GRDHA de meest essentiële stellingen van het beroep onbehandeld gelaten. Dat die niet een efficiënte procesgang. Daarmee schijnt niet alleen het vertrouwen in het gerechtshof Den Haag maar ook in de rechtelijke macht. Rechtsoverweging 5.4 en 5.5 zijn dan ook aanvaardbaar. De algemene beginselen van een behoorlijk proces zijn kort gezegd de juridische kwaliteitseisen die aan de rechtspraak worden gesteld. Deze beginselen beschermen het recht op een eerlijk proces en behoeden rechtszoekende tegen willekeur van de wetgever en haar rechtsprekende instanties. Het recht op een eerlijk proces is afgeleid uit artikel 6 (EVRM) en is verankerd in de Grondwet. Het motiveringsbeginsel is één van die beginselen en is vastgelegd in artikel 121 van de Grondwet. Ook niet zuiver juridische argumenten behoren daar een rol in te spelen en de omstandigheden van het geval meegewogen te worden. Het GHDHA heeft hieraan niet voldaan.

Het GRDHA heeft het niet begrepen, rechters zijn verplicht om hun uitspraken te motiveren. Dat heeft een aantal redenen, waaronder het rechtsgevoel van de partijen bij de rechtszaak. Iemand die in een procedure in het ongelijk wordt gesteld, zal zijn verlies gemakkelijker accepteren wanneer hem wordt verteld waarom hij in het ongelijk is gesteld. En dat heeft op zijn beurt weer te maken met respect naar de rechtzoekende. Het GRDHA heeft met haar arrest is strijd gehandeld met de wettelijke bepalingen zoals bedoelt in artikel 3:4 lid 1 en 2 Awb, artikel 3:46 Awb. artikel 8:69 lid 1 t/m 3 Awb. Artikel 8:77 Awb lid 1 en artikel 6 (EVRM). Zie ook: Raad van State: (link) en de conclusie bij alinea 10 van de A-G (link) en de toepassingsmogelijkheden van artikel 3:4 lid 2 Awb.

Het GHDHA miskent hiermee het feit dat de RBDHA de ‘Akte’ ongemotiveerd heeft gepasseerd, noch in het dictum nader toegelicht. Het GHDHA erkent wel bij r.o. 5.5 de devolutieve werking van het hoger beroep, maar handelt daar niet naar. Hetgeen betekent dat het arrest voor vernietiging vatbaar is.

Ten onrechte wil het GHDHA doen voorkomen dat [X] een herzieningsverzoek zou hebben gedaan, des te nadrukkelijk neen, op grond van artikel 8:119 Awb. Voornoemd artikel gaat over verzoek van een partij bij een onherroepelijke uitspraak. Dat is wat [X] beslist niet heeft gedaan. Er is immers géén uitspraak gedaan over de ‘Akte’, dus kan er geen sprake zijn van een herzieningsverzoek, noch dat het als onherroepelijk is aan te merken. Het GHDHA lijkt hier het verschil niet te hebben begrepen tussen een herzieningsverzoek en aanvullingsverzoek en het verbeteren van een kennelijke fout. Bovendien niet voldaan aan artikel 8:115 lid 1 sub b Awb. Het verzoek van [X] aan het GHDHA was gericht tot het terugverwijzen naar de RBDHA. Het kan niet zo zijn als de RBDHA in verzuim is getreden, [X] wordt gedwongen tot een tijdrovend en kostbaar herzieningsverzoek of hoger beroep. Herzieningsverzoeken zijn tijdrovend en kostbaar en meestal kansloos. [X] mocht op grond van de devolutieve werking van het hoger beroep erop vertrouwen op een volledige behandeling van hetgeen hij gevorderd en verzocht heeft in de ‘Akte’.

[X] mocht erop vertrouwen dat het GHDHA op grond van artikel 3:4 lid 1 en 2 Awb en artikel 8:69 Awb een uitspraak zou doen over de hele omvang van het geschil. Dus ook op grond van de ‘Akte’ met alles wat daaraan gehecht en verbonden is. En wegens het ongemotiveerd passeren van de ‘Akte’ het aanvullingsverzoek(en) en het verbeteren van een kennelijke fout het GHDHA daarover een beslissing zou nemen. Het GHDHA miskent ook daarmee de devolutieve werking van het hoger beroep. Het behoort tot de wettelijke taak van het GHDHA om het geschil opnieuw in volle omvang te beoordelen en het werk van de rechter in eerste aanleg worden gecontroleerd, wat het GHDHA niet gedaan heeft. Behoudens een nietszeggende vernietiging van de uitspraak voor de bühne van de RBDHA. Het GHDHA heeft niet duidelijk aangegeven op welke reden en het gevorderde of verzochte in de ‘Akte’ niet valt onder de devolutieve werking van een hoger beroep. Behoudens een discutabele omarming van verwijzing naar het arrest IB-2016 van [X] door de RBDHA.

Het GHDHA miskent eveneens dat uit de onderstaande overlegde producties onmiskenbaar valt af te leiden dat een aanvullingsverzoek en het verbeteren van een kennelijke fout gericht is aan de RBDHA. Bovendien is er door de RBDHA géén besluit genomen inzake het individuele beroep van de ‘Akte’. Zodat een beroep op herziening, aan de RBDHA zoals het GHDHA zo nadrukkelijk stelt geen steun vindt maar richt zich op een aanvullingsverzoek omdat de RBDHA de ‘Akte’ ongemotiveerd heeft gepasseerd en het eenvoudig verbeteren van een kennelijke fout door een onjuiste vermelding van het schadebedrag en het verzuim te beslissen over de ‘Akte’. De juiste schadevergoeding was af te lijden uit de ‘Akte’, maar de RBDHA heeft zich te kort, veel te kort door de bocht laten leiden door een discutabele verwijzing van het schadebedrag in het arrest IB-2001. [X] heeft zelfs daarvoor bij de RBDHA en het GHDHA, bewijsstukken overlegd.

Onweersproken staat vast dat het een aanvullingsverzoek en herstellen van een kennelijke fout betraten expliciet gericht is aan de RBDHA. Het betrof de grieven wegens het ongemotiveerd passeren van de ‘Akte’ en de RBDHA in het dictum daar ook geen overweging en beslissing heeft gericht. In alle redelijkheid en billijkheid mocht [X] eisen dat het GHDHA, gevolg geeft aan de devolutieve werking van het hoger beroep en alle in eerste instantie door [X] aangevoerde stellingen, voor zover niet prijsgegeven, in hoger beroep alsnog worden behandeld c.q. moeten worden beoordeeld. Daarbij past niet, zoals het GHDHA ten onrechte stelt een afzonderlijk kostbaar en tijdrovend herzieningsverzoek bij de RBDHA. Niet het GHDHA maar [X] en/of de wederpartij bepalen in beginsel de omvang van de rechtsstrijd in hoger beroep, in samenhang met hetgeen gevorderd en verzocht is in de ‘Akte’ met alles wat daaraan gehecht en verbonden is. Tenzij het verzoek in strijdt is met het recht.

[X] heeft inmiddels alle vertrouwen in de rechtspraak verloren en stelt dat na de RBDHA, ook het GHDHA alle schijn tegen hebben heel selectief te zijn in de behandeling en beoordeling van het feitencomplex in haar uitspraken. Rechters zeggen bij aanvang van de mondelinge behandeling alle stukken te hebben gelezen, maar geven blijk het niet te hebben begrepen. Zodat [X] met de uitspraak is verrast met beslissingen. Indien die ter sprake waren gekomen bij de mondelinge behandeling, [X] in gelegenheid was gesteld om zich te verweren tegen verassingen en verassingsbeslissingen. En dat is niet gebeurt, noch dat het GHDHA [X] duidelijk heeft gemaakt het beroep op het gevorderde of verzochte in de ‘Akte’ op individueel niveau inzake overlijdenschade niet zou behandelen.

Bij r.o. 5.7.2 stelt de Inspecteur dat [X] na het hoger beroep IB-2016 geen cassatie heeft ingesteld na de uitspraak van het Gerechtshof d.d. 9 april 2019 (ECLI:NL:GHDHA:2019:834). [X] ging er destijds vanuit dat procederen bij de Hoge Raad is voorbehouden aan advocaten die tot de cassatiebalie zijn toegelaten. Mede gezien de ervaringen van [X] met kosten van procederen in de civiele overlijdenschadezaak, was dat geen optie en te financieel te risicovol. Het GHDHA heeft destijds verzuimd, ter bevordering van transparantie, om [X] erop te wijzen dat cassatie bij belastingzaken een advocaat niet verplicht is. [X] acht zichzelf in staat, ondank dat hij niet juridisch geschoold is, om de beroepen zelf op schrift te stellen. Indien [X] een advocaat in de arm had moeten nemen is dat vanwege de kosten onhaalbaar. Wat ook iets zegt over de toegankelijkheid tot de rechter en het financieel onmogelijk wordt gemaakt om meteen advocaatje recht te halen. Wat in tegenstelling staat tot artikel 17 van de Grondwet.

Ook hier blijkt weer dat het GHDHA zich slechts gericht heeft op stelselniveau van de Wet IB-2001 en in de jaren 2017 en 2018. Het GHDHA heeft het beroep van [X] niet behandeld op individueel niveau, zoals valt af te leiden uit de ‘Akte’, met alles wat daaraan gehecht en verbonden is. Het GHDHA heeft daarmee miskent dat het individueel beroep niet gericht is op de jaren 2017 en 2018 maar over 2001 t/m 2022 en opeenvolgende jaren tot 2052. Bij [X] is vanaf 2001 t/m 2022, de volledige koopkracht verdampt op een schadevergoeding van € 351.044. Wat betekent dat er substantieel is ingeteerd op de schadevergoeding, Zie randnummer: 5.4 t/m 5.4.4 (Wettelijke criteria derven van levensonderhoud en fiscaal component), aangevuld met verwijzing naar (Productie D1). zie (link).

Bij het ‘Kerstarresf gaat het op stelsel niveau om het feit of het forfaitaire rendement hoger is dan werkelijk behaald rendement. Hierbij gaat het over een verminderingsbeschikking naar aanleiding van de massaalbezwaarprocedure. Bij de ‘Akte’ overlijdensschade gaat het noch om de massaalbezwaarprocedure noch de verminderingsbeschikking. Maar op individueel niveau of het forfaitaire rendement hoger is dan bij rechtspraak wettelijk vastgelegde criteria van de 6-3 norm (risicovrij reëel spaarrendement) inhoudende inflatiecorrectie. Welke leidt tot koopkrachtverlies over de jaren 2001 t/m 2022 en verder nog in het ongewis tot het eindjaar 2052. Ook doet het ertoe of er op individueel niveau sprake is van een individuele buitensporige zware last en dat dit onderzocht is op proportionaliteit, ‘legitimate aim’ en ‘fair balance’. Hierbij onderscheid maken tussen voornoemde toetsingen bij een beroep op stelselniveau n.a.v. de massaalbezwaarprocedure en individueel niveau is discriminatoir en in strijd met artikel 1 EP (EVRM) in samenhang met artikel 14 (EVRM). Naar de mening van [X] is alleen al discriminatie voldoende, om volledig rechtsbescherming en rechtsherstel te bieden.

Het GHDHA gaat volledig voorbij aan de bij overlijdenschade gestelde wettelijke criteria en de grote belangen en gevolgen van de looptijd in één periode over 52 jaar van de rekenrente van de 6-3 norm. En de daarmee onlosmakelijk verbonden behoud van koopkracht. Welke tot 2020 in de personenschaderechtspraak zijn gebruikt. De aanbevelingen van LOVCK en LOVCH bij personenschade zaken laat najarenlange kritiek uit de letselschade branche zien dat vanaf 2021 daar anders tegenaan wordt gekeken, en gaat uit van een systeem van drie periodes. Elk met een eigen percentage op basis van eigen uitgangspunten. Het GHDHA heeft géén kennis willen nemen van de aan de ‘Akte’ gehechte producties VIII t/m XXI. Meer in het bijzonder om meer begrip en inzage te krijgen in de bij rechtspraak wettelijk vastgestelde criteria bij personenschadezaken.

Het GHDHA heeft verzuimd te onderzoeken dat in tegenstelling tot het box 3-stelsel de personenschade rechtspraak uitgaat van inflatiecorrectie over de volledige looptijd om de jaarschade tot aan het eind van de looptijd te bewerkstelligen. Het GHDHA had daarmee kunnen vaststellen dat daarmee sprake is van een buitengewone zware last over de volledige looptijd van 52 jaar en daarmee in strijd is met artikel 1 EP (EVRM). Zie voor een beter begrip over personenschade de navolgende producties:

Tabel 5: Producties behorende bij de ‘Akte’

LOVCK/LOVCH maakt met haar advies over de rekenrente een belangrijke stap om in een lange reeks van jaren de rekenrente naar een meer realistisch niveau te brengen en geeft sinds 2021 jaarlijks een update. Wat voor de wetgever vanaf 2001 een continu proces had moeten zijn. [X] is van mening dat het GHDHA daarover een overweging of beslissing had kunnen nemen. Zonder de innerlijke waarde of billijkheid der wet te beoordelen van het gestelde in artikel 11 Wet algemene bepalingen. Zie mede randnummer: 3.13 (‘Toetsingscriteria,artikel 11 Wet algemene bepalingen versus artikel 3:4 lid 2 Awb’) en randnummer: 3.9 (‘GRDHA heeft met het box 3-stelsel bepaalde omstandigheden niet onder ogen gezien’).

Bij overlijdenschadezaken staat centraal het derven van levensonderhoud, waarbij moet worden aangeknoopt bij de behoefte van nabestaanden, zoals is geformuleerd in de jurisprudentie van de HR onder het oude BW en later verder is uitgekristalliseerd. Een mooi voorbeeld daarvan is HR d.d. 24 april 1959 ECLI:NLHR: 1959:24. Bij derving van levensonderhoud is naast de draagkracht die de overledene vermoedelijk zou hebben gehad de behoeftigheid van de nabestaanden van belang. Wat ook weer aangeeft dat er sprake is van een ongelijk geval t.o.v. de gemiddelde box 3 belastingbetaler. Het recht op schadevergoeding bij overlijden (artikel 6:108 BW) maakt deel uit van afdeling 6.1.10 BW en behoort daarmee tot het schadevergoedingsrecht. Het recht op schadevergoeding maakt deel uit van het aansprakelijkheidsrecht, alwaar het doel is het volledig vergoeden van schade.

Doel van overlijdenschadevergoeding is vastgelegd in artikel 6:108 BW en de daarmee onlosmakelijk verbonden jurisprudentie. Reeds omschreven in de uitspraak d.d. 24 april 1959 ECLI:NL:HR:1959:24 en sindsdien verder uitgekristalliseerd. Waarborgen zijn dat [X] met destijds in de rechtspraak standaard (6-3 norm) rekennorm zijn toekomstschade daadwerkelijk kan dragen (link) De doelstelling bestaat uit dat [X] van de som ineens van de contante waarde (€ 392.389) met het (nog) te behalen toekomstig rendement en inflatiecorrectie over de jaren 2001 t/m 2052 zijn toekomstschade moet kunnen financieren. [X] is als gevolg van het niet kunnen realiseren van het begrote Audalet rendement € 338.753 ingeteerd op zijn schadevergoeding over de jaren 2001 t/m 2022. Het gerealiseerde werkelijk risicovrij reëel over de jaren 2001 t/m 2022 ligt ruim onder de 6-3 norm en het risicovrij reëel rendement.

[X] toont op sterk vereenvoudigde wijze aan, met exact dezelfde uitgangspunten, dan in de ‘Akte’ met (Productie D1). zie (link) dat er sprake is van ondervonden nadelen op de overlijdensschade-uitkering over de jaren 2001 t/m 2022. Deze bestaan uit:

Waarbij nog géén rekening is gehouden met de jaren 2014 t/m 2052. Als gevolg van de bestreden systeemfout in het ontwerp van de Wet IB-2001. Ten onrechte stellen de RBDHA en het GHDHA zonder een inhoudelijk onderzoek dat er géén sprake is van een individuele en buitensporige last. De RBDHA en het GHDHA willen maar niet begrijpen hoe box 3 in de praktijk individueel uitpakt voor [X]. Indien zij kennis hadden genomen van de ‘Akte’ had de RBDHA en het GHDHA een heel stuk genuanceerder in haar oordeel geweest. Met het gestelde in de ‘Akte’ heeft [X] ter voorkoming van discussie of geschil een voorstel gedaan om de RBDHA te verzoeken daarover de uitgangspunten vast te stellen om tot rechtsherstel en schadevergoeding te komen.

Fiscaal is de Audalet begroting uitgaan van 4% forfaitair rendement en 30% inkomstenbelasting over de jaren 2001 t/m 2052. Het omslagpunt van het ontstaan van nadeel op grond van de uitkeerde sommen ineens van de contante waarde en de fiscaal component Vermeend ligt bij 2014. Dit noopt tot een nadere toelichting, zie (Productie D1). zie (link).

Het GHDHA heeft niet de rendementsgrondslag bij overlijdensschade begrepen. Althans niet de doelstellingen en het grote belang van de rekenrente van de 6-3 norm onderzocht. Inhoudende dat met het rendement van de 6-3 norm uit de som ineens de volledige toekomstschade gefinancierd moet worden en ook de koopkracht behouden blijft. Daar is in het box 3-stelsel niet in voorzien. Ook vanwege het feit dat box 3.1 heffing hoger is dan de 6-3 norm, box 3.2 uitgaat van een fictieve vermogensmix bij sparen en beleggen die ook weer hoger is en waarbij overlijdenschade rechtspraak bewust niet wordt uitgegaan van beleggingen. En de inkomstenbelasting ook hoger is dan het uitgangspunt bij overlijdenschade rechtspraak destijds, zie tabel bij randnummer: 5.6 t/m 5.6.5 (Wettellike criteria fiscaal component box 3.1 en box 3.2).

Bij overlijdenschade rechtspraak wordt sinds jaar en dag uitgegaan dat van nabestaande niet gevergd mag worden dat hij risico's neemt bij het beleggen van de som ineens om op die manier betalingen van zijn jaarschade tot aan de eindleeftijd te bewerkstelligen. Waaronder is begrepen het verschaffen van de grootst mogelijke zekerheid dat in de toekomst gerechtigde gederfde inkomsten, geleden schade, uit risicovrij reëel spaarrendement zijn jaarschade kan financieren. Destijds was de 6-3 norm over de volledige looptijd het uitgangspunt met een risicovrij reëel spaarrendement van 3% over de jaren 2001 t/m 2052 met een inkomstenbelasting box 3 van 30%. Op grond van wettelijke vastgestelde criteria het primaire doel om met de som ineens met het rendement uit de overlijdenschadevergoeding de toekomstschade, koopkrachtverlies te compenseren en het te kort aan fiscaal component (belastingschade) tot 2052 te financieren. Dat is een heel andere rendementsgrondslag waarop het GHDHA zich beroept, en die volgt uit de massaalbezwaarprocedure box 3 en het herstelbesluit d.d. 28 juni 2022 van de staatssecretaris van Financiën. Het zou niet nodig moeten zijn om nog nader te motiveren dat er aantoonbaar sprake is van een individuele buitengewone zware last.

Artikel 1 EP is helder en heeft in de Awb ook ruime toepassing. Ook behoort artikel 1 EP (EVRM) géén onderscheid te maken tussen stelsel en individueel niveau. En daarmee maken overlijdenschadezaken geen uitzondering. Dat zou discriminatoir zijn en alleen al op grond van artikel 14 (EVRM) bestaat er aanspraak op rechtsherstel. Daarmee behoren gelijke geval niet ongelijk behandeld te worden. Ook dient op individueel niveau voldaan te worden aan het toetsen aan ‘proportionaliteit’, ‘legitimate aim’ en ‘fair balance’ om tot een oordeel te komen of er sprake is van een individuele buitensporige zware last. En zowel op stelsel niveau als individueel niveau een onderdeel is van de rechtspraak en in lijn met r.o. 3.6.4. van het ‘Kerstarrest. Het GHDHA heeft dat verzuimd te toetsen.

‘[X] heeft in de ‘Akte’ aangetoond dat hij wordt geconfronteerd met een confiscatoir karakter en fiscale discriminatie in het kader van box 3 met een belasting ver boven de 100%3.. En zich nog sterker laat voelen dan bij de gemiddelde box 3 belastingbetaler vanaf 2001 en opeenvolgende jaren. Daarmee fundamenteel in strijdt zijn met artikel 1 EP (EVRM) en de wettelijk vastgestelde criteria van waarborgen en doelstellingen bij overlijdenschade rechtspraak4. en de parlementaire wetsgeschiedenis5.. Bij een beroep op discriminatie is voorts niet van belang of er sprake is van een individuele, buitensporige last op grond van artikel 1 EP (EVRM) en dient de rechter zelf rechtsherstel te bieden op grond van artikel 14 (EVRM).

Op grond van artikel 1 EP (EVRM) leidt de rendementsgrondslag van de Wet IB-2001 bij overlijdensschade rechtspraak gehanteerde 6-3 norm tot een individuele buitensporige zware last.

[X] bestrijdt de stelling van het GHDHA dat de rendementsgrondslag een voldoende basis heeft in de Wet IB-2001. In elk geval niet op individueel niveau bij overlijdensschade rechtspraak. Noch blijkt uit de Wet IB-2001, noch uit de parlementaire wetgeschiedenis van de Wet IB-2001 steun is te vinden voor de stelling van het GHDHA. Los daarvan staat er een rechtvaardig beroep op EU-verordeningen als artikel 1 EP (EVRM) in samenhang met artikel 14 (EVRM) die voor lidstaten bindend zijn. Een EU-verordening heeft een algemene strekking, is verbindend in al haar onderdelen en is rechtstreeks toepasselijk in elke lidstaat. Met een beroep op Opt-Out, mag een lidstaat hiervan afwijken. Nederland heeft voor het belastingrecht hiervan géén gebruik gemaakt. Zodat de wetgever behoorde te weten dat schending van het genot van eigendom en discriminatieverbod een onderdeel had moeten zijn bij het ontwerp van de Wet IB-2001. Waarbij [X] opmerkt dat de wetgever hierin een verwijt treft voor het ontwerp van de Wet IB 2001 en de opeenvolgende fiscale aanpassingen waardoor [X] in zijn belang onherstelbaar is getroffen.

Verder is de stelling van het GHDHA nog onbegrijpelijker, dat het beroep van [X] op wettelijk vastgestelde criteria in personen rechtspraak, de wetgever bij het ontwerp van de Wet IB-2001 de jurisprudentie van personenrechtspraak niet hoefde te respecteren. Maar volgens het GHDHA ook géén steun vindt in het recht. Daarmee miskent het GHDHA dat [X] zich juist beroept toetsing aan artikel 1 EP (EVRM) in samenhang met artikel 14 (EVRM). ‘legitimate aim’ en ‘fair balance’. Met als steunbewijs een beroep op een systeemfout in het ontwerp van de wet IB-2001 en uit de parlementaire wetsgeschiedenis géén steun is te vinden dat de wetgever over de personenschadezaken en alles wat daarmee gehecht en verbonden is géén parlementair debat heeft gevoerd.

Het GRDHA heeft miskent of onderzocht dat voor de fiscaal component bij overlijdensschade bestaat een wettelijke basis, en is verdisconteerd in de rekenrente van 3% maar niet in box 3.1 en box 3.2. Miskent in de belastingrechtspraak is dat het schadeonderdeel de fiscaal component afhankelijk is van de rekenrente, het werkelijk gerealiseerde risicovrij reëel spaarrendement versus de box 3-heffingen. En de bij de overlijdenschade rechtspraak destijds gebruikte standaard 6-3 norm. Vanaf 2000 en 2001 kelderde de rentestanden en vanaf 2007–2008 kwamen de 6-3 norm ter discussie te staan als gevolg van de wereldwijde economische crisis, waaronder forse daling van de rentestanden. Pas in 2021 kwam de LOVCK/LOVCH met aanbevelingen over de rekenrente van 0 jaar tot meer dam 20 jaar. Voor een goed begrip heeft [X] in de ‘Akte’ gewezen naar het artikel in het Financieel Dagblad: ‘Hogere uitkeringen door advies over rekenrente’ (link). En is door het GHDHA onbehandeld gebleven.

Het boxenstelsel van de Wet IB-2001 houdt geen rekening met inflatiecorrectie, behoud van koopkracht en houdt geen rekening met de uitgangspunten van de rekenrente en de gevolgen van langlopende belastingschade (de fiscaal component) in box 3.1 en box 3.2. Waardoor [X] inteert op de overlijdenschadevergoeding en in het bijzonder op de belastingschade. Waar als gevolg van lagere spaarrendementen en hogere inflaties t.o.v. de rekenrente [X] nadeel ondervindt. Uitganspunt in deze zaak is 3% reëel spaarrendement. De rekenrente is een allesbepalende factor waarin rente, inflatie en fiscaal component verdisconteerd zijn.

Op grond van vaste jurisprudentie bij overlijdenschade rechtspraak is wettelijk en onherroepelijk vastgesteld tot behoud van de koopkracht bij aan personenschade gerelateerde overlijdenschadezaken. De rekenrente met inflatiecorrectie in samenhang met behoud van de koopkracht is het belangrijkste schadeonderdeel voor het financieren van de toekomstschade. Inflatiecorrectie geeft een redelijke verwachting, buiten onvoorziene of tegenvallende economische ontwikkelingen voor letsel en overlijdenschadeslachtoffers enige zekerheid. De overlijdenschadevergoeding ziet niet toe op tussentijdse wijzigingen in het fiscale stelsel en inflatieontwikkelingen en daarmee de overlijdenschadevergoeding over een lange reeks van jaren minder waard is geworden maar het box 3-stelsel daar geen rekening mee houdt als de belastingheffing hoger is dan de destijds 6-3 norm gebruikte rekenrente.

De 6-3 norm is het saldo van de rekenrente tussen veronderstelde spaarrente en de inflatiecorrectie. Sinds het begin van deze eeuw ligt de gemiddelde spaarrente over de jaren 2001 t/m 2022 aanzienlijk lager dan de bij box 3.1 en box 3.2 geldende 4% en de gemiddelde inflatie hoger die de fiscus als uitgangspunt neemt. Dat heeft gevolgen voor de fiscaal component in box 3.1 en box 3.2. Alleen in enkele jaren tussen 1980 en 1990 was er sprake van een rekenrente hoger dan 3%. Vanaf die nogal roerige tijd ontstond de ‘6-3 norm’, gebaseerd op de stelling dat de zeer hoge rente en inflatie in de jaren tachtig geen blijvend fenomeen zouden zijn.111 De hypotheekrente bereikte in die tijd bijna de 13%. Ondanks talrijke pogingen om de rechter ervan te over- tuigen dat een rekenrente van 3% niet langer realistisch was, heeft het tot 2019 geduurd voordat er een duidelijke kentering optrad. Voor 2019 week een rechter slechts sporadisch af van de veelgebruikte ‘6-3 norm’. Zie de: (‘Aanbevelingen rekenrente in personenschadezaken’) van LOVCK/LOVCH over de jaren 2021.2022 en 2023.

Het uitgangspunt in de rechtspraak is dat de fiscaal component (belastingschade) gebaseerd is op 3% risicovrij reëel spaarrendement (6-3 norm).

Ter onderbouwing verwijst [X] naar de: ‘Audalet schadebegroting’,(Productie F), zie (link) en tabel 1 t/m 13 (Productie D1). Voor de leesbaarheid uitgebreid gevisualiseerd in spreadsheets met totale en gemiddelde over de jaren 2001 t/m 2022. Waarbij de tabellen 1 t/m 5 toezien op de Audalet schadebegroting. En de tabellen 6 t/m 11 zien toe op de intering op de overlijdenschade vergoeding. De tabellen 12 t/m 14 zien toe op de definitieve belastingaanslagen over de jaren 2001 t/m 2022, waarbij ook niet overlijdenschade gerelateerde kapitaal is aangegeven.

Het GHDHA heeft niet begrepen wat [X] heeft bedoeld te zeggen. [X] is daar helder in geweest en is niet voor meerdere wijze uitlegbaar. Tijdens de mondelinge behandeling heeft het GHDHA daarover geen vragen gesteld. Waar de grieven zich oprichten hebben betrekking op het beroep systeemfout in het wetsontwerp van de Wet IB-2001 door het niet respecteren van de wettelijke vastgestelde criteria bij overlijdenschade rechtspraak. En het niet respecteren van EU-verordeningen en het niet erkennen op individueel niveau van een individuele buitensporige zware last bij overlijdenschadezaken. Ook de Belastingdienst wist en behoorde te weten dat noch uit de parlementaire wetsgeschiedenis géén debat over personenschade heeft plaats gevonden, noch dat in de Wet IB-2001 daar een rechtsregel aan is te herleiden. Meer in het bijzonder is de opstelling van de Belastingdienst discutabel, en lijkt niets geleerd te hebben van een te rigide toepassing van regels bij de kindertoeslagen affaire.

In onderlinge samenhang daarmee is de grief gericht tegen de wetgever als tegen de Belastingdienst. Bij de mondelinge behandeling in eerste aanleg, heeft [X] gewezen of de Staatssecretaris bij het beroep geen partij behoort te zijn. Zoals ook de Staatsecretaris partij was bij sprongcassatie bij het ‘Kerstarrest’. Bij de mondelinge behandeling d.d. 17 oktober 2022 bij de RBDHA heeft [X] gesteld:

Zie proces-verbaal d.d. 17 oktober 2022: (Productie E), zie: (link).

De algemene beginselen van behoorlijk bestuur en bestaat uit het verzuim aan een toetsingskader van de rechtmatigheid van aan personenschade gerelateerde overlijdenschade rechtspraak. Waaronder zorgvuldigheids-, motiveringsbeginsel en equality of arms. Dat is zowel de primair de wetgever en subsidiair de belastingdienst als het GHDHA of aan te rekenen.

Ten onrechte laat het GHDHA haar oordeel alleen leiden naar aanleiding van de massaalbezwaarprocedure over de jaren 2017 en 2018. Dat is niet wat [X] het GHDHA heeft voorgelegd. [X] heeft in de ‘Akte’ geen grief gericht op grond van de massaalbezwaarprocedure noch op stelsel niveau van box 3. Hooguit om zijn belang zeker te stellen op uitspraken inzake de massaalbezwaarprocedure. [X] heeft met zijn ‘Akte’ op individueel niveau een beroep gedaan op artikel 1 EP (EVRM) in samenhang met artikel 14 (EVRM). niets meer en niets minder. Als steunbewijs verwezen naar de 6-3 norm, wettelijke fundamentele rechten, waarborgen, doelstellingen, risicovrij reëel spaarrendement en de parlementaire wetsgeschiedenis. Om daarmee op individueel niveau aan te tonen dat er sprake is van een individuele buitensporige zware last. Daarmee voldoende grond vindt voor een beroep op artikel 1 EP (EVRM) in samenhang met artikel14 (EVRM).

Ook de stelling van de Inspecteur kan géén standhouden dat de Wet rechtsherstel box 3 een aanvaardbare forfaitaire regeling is. Dat mag dan wel vooralsnog zo zijn op stelsel niveau maar niet op grond van de wettelijke vastgestelde criteria bij overlijdensschade rechtspraak. Zie hetgeen [X] in de tabel bij randnummer: 3.24 t/m 3.24.6 ( ‘Rekenrente en aanbevelingen LOVCK/LOVCH’) en de tabel bij randnummer: 5.6 t/m 5.6.5 ( ‘Wetteliike criteria fiscaal component box 3.1 en box 3.2’) heeft aangegeven. De Inspecteur geeft hiermee blijk zich niet heeft ingelezen op een beroep op individueel niveau bij overlijdensschadezaken, of kortweg gesteld de ‘Akte’.

Vervolgens wordt er door het GHDHA een herberekening gemaakt op basis van de Wet rechtsherstel box 3 op stelsel niveau. Terwijl de Belastingdienst in haar: ‘Aanvullend verweerschrift’ gedateerd d.d. 1 juli 2022 (link). Al een berekening had gemaakt, zie randnummers: 4.3 t/m 4.3.2 ( ‘Toepassing Kerstarrest (11 t/m 23).

Uit het bestreden arrest blijkt niet dat het GHDHA een onderzoek naar een individuele en buitensporige last heeft verricht op grond van individueel niveau overlijdensschade. Het GHDHA blijft onnodig en nodeloos volharden in een oordeel op stelsel niveau wat voortkomt uit de massaalbezwaarprocedure. Enerzijds op grond van de massaalbezwaarprocedure en anderzijds met een litigieus beroep op het arrest IB-2016 d.d. 9 april 2019: (ECU :NL:GHDHA:2019:834). En de RBDHA en het GHDHA ten onrechte als motivatie is gebruikt om het gevorderde of verzochte in de ‘Akte’ niet te behandelen. Het GHDHA maakt zich schuldig aan discriminatie door wel op stelsel niveau op grond van de massaalbezwaarprocedure en de Wet rechtsherstel box 3, maar niet op individueel niveau aan overlijdenschade te toetsen aan artikel 1 EP (EVRM) in samenhang met artikel 14 (EVRM) en de daaruit voortvloeiende individuele buitensporige zware last.

Ten onrechte en in strijd met informatie: ‘Boxen en Tarieven’ van de Belastingdienst stelt het GHDHA dat bij de beoordeling van de gehele financiële situatie geen sprake is van een individuele buitensporige last. Zie wat [X] daarover in verweer heeft gesteld bij randnummer: 3.26 t/m 3.26.8 ( ‘Ten onrechte rekening houden met totale vermogenspositie en volledige inkomen’) hiervoor. Het GHDHA miskent daarmee dat [X] onherstelbaar is ingeteerd op de overlijdenschadevergoeding in de jaren 2001 t/m 2002 en de jaren 2023 t/m 2052 nog niet zijn meegerekend.

Ook hier heeft het GHDHA niets begrepen wat het doel is van bij overlijdenschade rechtspraak wettelijk vastgestelde criteria van de fundamentele rechten, waarborgen, doelstellingen en risicovrij reëel spaarrendement. Ten onrechte is het GHDHA daar ook niet aan toegekomen door het individueel beroep in de ‘Akte’ overlijdenschade onbehandeld te laten. [X] heeft verzocht om vergoeding van de schade van te veel betaalde belasting en ‘Fiscaal component Vermeend’ (belastingschade), excl. de wettelijke rente tot algehele voldoening.